menu

Marc Almond - Varieté (2010)

mijn stem
4,03 (43)
43 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Cherry Red

  1. (Intro) (0:43)
  2. Bread & Circus (3:47)
  3. Nijinsky Heart (4:00)
  4. The Exhibitionist (4:44)
  5. The Trials of Eyeliner (5:45)
  6. Lavender (5:25)
  7. Soho So Long (3:36)
  8. Unloveable (2:47)
  9. Sandboy (4:40)
  10. It's All Going On (4:33)
  11. Variety (3:31)
  12. Cabaret Clown (3:09)
  13. My Madness and I (4:34)
  14. But Not Today (4:29)
  15. Swan Song (3:41)
  16. Sin Song (7:03)
  17. My Evil Twin * (3:13)
  18. A Lonely Love * (3:35)
  19. Cat Dancer * (2:23)
  20. Criminal Lover * (3:17)
  21. I Am No One * (2:35)
  22. Smoke * (3:11)
  23. Kiss the Ghost (Goodbye) * (4:46)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur: 1:06:27 (1:29:27)
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
5,0
Voor mij is deze release met nieuwe, door Marc zelf geschreven songs er eentje om naar uit te kijken, zeker ook omdat het waarschijnlijk z'n laatste zal zijn met composities van eigen hand.

avatar van barrett
Waarom zou dit zijn laatste zijn met eigen composities?

avatar van aERodynamIC
5,0
Hij heeft ooit op zijn site aangegeven te stoppen om nummers van eigen hand uit te geven.
"I feel I can put my baggage into other people's songs better" was een uitleg daarvoor.
Altijd afwachten wat zulke uitspraken waard zijn maar in zijn geval is het niet zo vreemd gezien het feit hij al aardig wat werk van anderen heeft uitgebracht.

Overigens ken ik al aardig wat nummers van dit album en de versies waarin ik ze ken zijn absoluut zeer de moeite waard (Swansong en Lavender bijvoorbeeld en de liver-uitvoeringen van andere nummers zijn ook erg goed).

Stranger Things uit 2001 was het laatste album waarop eigen nummers stonden.

Over Varieté: "This is a personal record of my own life and the decades I've grown through: born in the 1950's, a child of the 60's, a troubled teen of the 70's, a star of the 80's, a drug casualty of the 90's, an actual road casualty in the new millennium, and from it a rehabilitated and re-invented person, with a new sense of self."

Overigens verschijnt er ook nog een deluxe versie (3000 stuks) met een extra cd akoestische nummers. Ik vond dus wel dat ik dit snel moest voorbestellen

avatar van aERodynamIC
5,0
Marc Almond viert dit jaar zijn 30 jarig 'bestaan' als artiest. Je kunt wel stellen dat het niet veel gescheeld had dat dit feestje er nooit zou zijn gekomen omdat hij in 2004 betrokken raakte bij een ernstig motorongeluk. Het herstel was pijnlijk maar wonderwel slaagde hij er binnen korte tijd in te revalideren. Eind 2005 stond hij voorzichtig voor het eerst weer op het podium met Jools Holland en zijn Rhythm & Blues Orchestra waar hij de Soft Cell-klassiekers Say Hello Wave Goodbye en Tainted Love zong. Het was Antony die hem kon overhalen weer het podium op te klimmen.
In 2010 kunnen veel fans daarom nu zijn 'The Varieté 30 Years Anniversary Tour' aanschouwen (helaas nog geen datum in Nederland). Hierin zal Marc veel van zijn oudere werk maar ook nieuwe laten horen.
Dat nieuwe werk is te beluisteren op zijn eerste eigengeschreven album sinds Stranger Things uit 2001dat begin juni zal uitkomen in twee versies: een gewone en een deluxe met daarop zeven akoestische nummers die ook uit de Varieté-sessies stammen.
In de tussentijd heeft Marc wel degelijk veel albums uitgebracht waaronder een coveralbum (Stardom Road) en twee 'Russische' (Heart on Snow en het vorig jaar verschenen Orpheus in Exile).
De fans keken dus reikhalzend uit naar Varieté dat Almond schreef in nauwe samenwerking met zijn muzikale compagnons Neil Whitmore (ook bekend als Neal X) en Martin Watkins. Ook Michael Cashmore was van de partij met wie Marc een schitterende EP heeft uitgebracht onder de naam Gabriel & the Lunatic Lover.

Varieté opent met een 44 durend intro waarin Marc aangeeft wat hij nodig heeft om zijn 'sad songs' te kunnen zingen. Dit loopt naadloos over in Bread & Circus waarin hij rept over de clowns die ons kunnen gaan entertainen. De Russische albums zijn duidelijk van invloed en dat is niet zo gek als je bedenkt dat Marc dit schreef met Alexei Fedorov die mede-verantwoordelijk was voor het album Orpheus in Exile. Het nummer ademt een gypsy-feel uit dat voelbaar is door het vioolspel. De troubadour Almond in Rusland..... hij treedt er daadwerkelijk ook regelmatig op en heeft daar een zeer vaste fanbase.
Nijinsky Heart ontroert mij al bij de eerste klanken. Ik hoor in dit nummer zijn wat experimentelere kant terug. Niet meer zo weird als toen maar een vleugje Marc and the Mambas is nog wel hoorbaar alsmede een album als Vermin in Ermine. De Russische link blijft nog even aangehouden omdat dit nummer over Vaslav Nijinsky gaat. Nijinsky was een balletdanser uit Rusland die in staat was een 'en pointe' uit te voeren; een vaardigheid die in die tijd voor mannen nogal uitzonderlijk was.
Dat Marc in zijn Soft Cell-tijd nogal opviel is een understatement. Een exhibisionist? Misschien wel. The Exhibitionist is een enigszins desolaat nummer waar de piano een wat grotere rol krijgt. Niet vreemd, omdat Martin Watkins heeft meegeschreven. Watkins is al jaren Almond's vaste begeleider op piano. Het nummer heeft iets cabaret-donkers en klinkt uiterst desolaat. Adembenemend mooi durf ik wel te stellen.
Op naar het volgende hoogtepunt dat misschien nu al een fan-favoriet is te noemen: The Trials of Eyeliner. Ik sluit me daar bij aan want het is momenteel zeker één van mijn favoriete nummers op deze cd. Het is een vaudeville-klinkend nummer dat past in de beste Gavin Friday traditie, een hoek waar Almond in het verleden ook vaak te vinden was en nog steeds is. Veel gevoel voor glamour en dramatiek en het sluit goed aan op de sfeer die het album Stardom Road oproept en hier bewijst Almond zelf ook in staat te zijn deze sfeer te scheppen. Dit is het eerste van twee nummers dat hij schreef met Michael Cashmore. Ik ben al een enorm liefhebber van dit nummer.
Lavender is al veel langer bekend onder de fans en ik was dan ook erg verheugd om het terug te zien op Varieté omdat het in die tijd is uitgegroeid tot één van mijn favoriete Almond-songs. Het nummer leunt zwaar op de piano met op de achtergrond een licht orkestrale begeleiding. Alsof hij alleen voor jou zijn nummer staat te zingen in een kleine nachtclub. Ook dit nummer valt voor mij in de categorie 'ontroerend'. Zeker een hoogtepunt in de enorm uitgebreide categorie Almond-nummers.
Alexei Fedorov keert terug als songwriter op Soho So Long dat sommigen misschien kennen van de cd/dvd In Bluegate Fields uit 1998 waar hij dit nummer zong tijdens zijn Wilton's Music Hall-optredens; optredens waar hij meer onbekend werk zong en waarmee hij een geheel andere sfeer uitstraalde, iets wat Almond voor mij ook zo uniek maakt. Hij kan je uit je dak laten gaan op zijn bekende klassiekers, maar weet ook compleet andere shows neer te zetten om een volgende keer op te duiken als dj. Het nummer zelf is uptempo en ligt lekker in het gehoor. De Russische link is hier veel minder duidelijk aanwezig.
Unloveable is luchtig van toon en vormt daarmee een aardige afwisseling. Niet een heel bijzonder opvallend nummer maar door zijn plaats op de cd wel juist zo'n heerlijk momentje van 'even bijkomen'.
Sandboy staat ook al een tijdje op het live-repertoire. Ook hier piano in combinatie met de zang van Almond (ik vind hem op dit album overigens zeer goed zingen: soms nogal eens een twistpunt). Naast die zang/piano combinatie heeft het nummer toevoeging van o.a. blazers en zorgt het weer voor zo'n typisch Almond-nummer zoals we die de laatste jaren vaker horen. In de traditie van zijn grote voorbeelden. Mooi? Heel erg mooi ja.
Over Marc's voorbeelden gesproken It's All Going On zou zo een nummer kunnen zijn voor P.J. Proby of Charles Aznavour. Mooi dus dat hij wederom laat horen zelf ook in staat is dit soort nummers te schrijven. We gaan er gevoelsmatig ver terug mee de tijd in terwijl het toch echt anno 2010 is.
Onlangs gaf Almond een uiterst ontspannen interview op BBC radio en daar werd Variety als primeur gedraaid. Toen ik het daar voor het eerst hoorde sloeg het niet heel erg goed aan. Op dit nummer ergerde ik me ietwat aan het gitaarspel van Neal X, iets dat ik wel eens vaker heb en dat ik niet goed kan verklaren. Het nummer zou zo op het album Fantastic Star hebben kunnen staan: het heeft eenzelfde 'glamrock-feel'. Overigens is dit album niet echt een favoriet van Almond zelf. Nu, na meerdere draaibeurten, begin ik er beter in te komen en er zelfs van te genieten. Die volvette blazers zijn toch wel erg lekker en de swing zit er goed in.
De hoes van dit album roept bij sommigen associaties op met zijn klassieker Mother Fist and Her Five Daughters. Zelf ervaar ik dit niet zo maar als je dan de titel Cabaret Clown ziet staan dan moet je toch wel degelijk kijken naar de Varieté hoes. Het nummer is een heerlijk vaudeville-walsje waar ik op de één of andere manier maar moet blijven denken aan The Doors. Ik ben benieuwd of ik hier de enige in zal blijken te zijn. Ik word hier in elk geval heel erg vrolijk van: een simpel maar doeltreffend nummer waar ik een beetje terugdenk aan het fantastische album Enchanted.
My Madness and I is dan gelijk een stuk soberder maar heeft tegelijkertijd ook iets 'bombastisch' in zich, met name door de backing vocals. Het nummer valt bij de eerste draaibeurten misschien niet zo op maar daarna begint het zichzelf steeds meer op positieve wijze in de schijnwerpers te zetten.
But Not Today doet me een beetje denken aan de nummers ten tijde van Tenement Symphony, terwijl dat toch echt een compleet andere uitstraling heeft en waar dit nummer ook misplaatst zou zijn. Het is puur een gevoelskwestie. Een gevoelskwestie is ook hoe ik dit nummer ervaar: lekker zwelgen, beetje drama en een hoop pathos zonder te vervallen in bombast. Het zijn ingrediënten die er telkens weer voor zorgen waarom ik de muziek van Marc echt op elk moment van de dag kan opzetten en waardoor ik hem al jarenlang volg zonder dat hij me ooit is gaan vervelen en dat is uniek te noemen omdat ik denk dat hij daarin een uitzonderingpositie inneemt. Tijdloos is hier absoluut het toverwoord denk ik en dat gaat ook op voor dit nummer.
Een ander nummer dat al veel langer bekend is en waar ik erg gelukkig van werd het hier tegen te komen is Swan Song dat in dezelfde lijn ligt als het nummer Lavender. Enige verschil met de versie die ik al kende is dat er hier een volvet orgel aan toegevoegd is. Dit doet voor mijn gevoel wel een beetje afbreuk aan die oudere versie maar dat zal ongetwijfeld te maken hebben met het feit dat ik nu gewoon erg moet wennen aan deze nieuwe versie want het is en blijft namelijk een heerlijk nummer dat best een Almond-klassieker genoemd mag worden en dat ik toch als één van mijn favorieten beschouw van dit album ondanks het feit dat ik er wat aan moet wennen.
Michael Cashmore is op Sin Song voor de tweede keer de rechterhand van Marc. Het is tevens het langstdurende nummer waarin hij letterlijk zingt dat het zijn 'last song I will ever sing' is. Zou het dan toch waar zijn dat Marc hierna geen eigengeschreven albums meer gaat uitbrengen? Ik zou dat toch wel heel erg zonde vinden, want nummers als deze mag hij van mij nog heel erg veel gaan schrijven in de toekomst. Hoezo 'fuck you, we are all doomed' beste Marc?

"This is a personal record of my own life and the decades I've grown through: born in the 1950's, a child of the 60's, a troubled teen of the 70's, a star of the 80's, a drug casualty of the 90's, an actual road casualty in the new millennium, and from it a rehabilitated and re-invented person, with a new sense of self." zoals hij zelf zegt over dit nieuwe album.
Het is een uiterst passende opmerking bij een album waar ik nu al van ben gaan houden. Het is een geweldige terugkeer en behoort absoluut tot zijn beste albums ooit.
Tja, als je een 'fanboy' aan het woord laat dan krijg je dit soort opmerkingen natuurlijk al snel zal menigeen denken.
Nog waarschijnlijker is dat er maar heel weinig mensen überhaupt een mening zullen hebben over Varieté, puur omdat Marc Almond een artiest is die zeker op musicmeter maar weinig aanhang heeft waardoor ook dit album wel weer snel in de donkere hoekjes van de site terecht zal komen. Een terugkeer als Morrissey's You Are the Quarry (om maar eens iets te noemen) gaat dit zeer waarschijnlijk zeker niet worden alleen al vanwege het feit dat de fanbase van Almond heel wat kleiner is. Maar binnen die kring denk ik wel dat dit album wel eens heel goed zou kunnen vallen en dat is terecht ook want het laat een Marc Almond in bloedvorm horen.
Ik ben er in elk geval dolgelukkig mee!

avatar van archangel9
4,0
Absoluut een ijzersterk album! Alle Almond ingrediënten keren in dit album terug: melancholie, pathos (soms met een knipoog, soms niet), bombast, ontroering, edelkitsch in vaudeville sfeer... Hij klinkt bovendien gerijpt zonder achterover te leunen. Zijn grote wapen is hierbij zijn stem. Natuurlijk waren er wel eens kritieken op zijn vermeend onzuivere zang. Maar daar heb me nooit aan gestoord. Er is een leger aan veel beroerdere zangers waar daar nooit een punt van wordt gemaakt. En waarom niet? Omdat het uiteindelijk gaat of je stem de boodschap op de juiste manier over brengt. En daar is Almond een meester in.

avatar van aERodynamIC
5,0
Nieuws van zijn website waar ik niet zo heel erg blij van werd:

Marc's tour at the end of this year is likely to be his last British concerts for some time. He wants to spend next year working on other projects such as Ten Plagues, and live and recording work is likely to take a back seat.

The Feasting With Panthers album is reaching completion but there are no release plans at present. It will be the last album in this phase of Marc's recording career.


Juist na zo'n geweldig album als dit is dit even slikken, ook voor wat betreft het touren met name omdat Nederland er sowieso niet bij staat

Nijinsky Heart is de single geworden van dit album en is nu al een Almond-klassieker wat mij betreft.

avatar van djarend
4,5
Ben zeer benieuwd als ik de reacties zo hierboven lees. De dubbelversie is in NL zeker in het begin makkelijk te krijgen. Ik heb zelf zeker zo'n 10 cd's van hem staan en toch ben ik geen fan, liefhebber noem ik het altijd, Nog nooit helaas live kunnen zien, alleen de reünie van Soft Cell mogen meemaken in 013 wat wel erg top was. Nou ja, je kunt niet alles hebben, Ik geef een beoordeling zodra de cd in mijn winkel ligt

avatar van aERodynamIC
5,0
En ik ben benieuwd wat neutrale luisteraars er van vinden. Mijn mening is teveel met de bekende gekleurde bril ingevuld (maar het is denk ik wel een van zijn sterkste albums)

avatar van thebestfreaks
4,5
Als niet Almond-kenner, maar toch zeker waardeerder, komt deze plaat me over als een soort van best of, maar dan van nieuwe nummers. Stuk voor stuk vallen ze snel op hun plaats en krijg ik het gevoel alsof ze er (gelukkig) altijd al waren. Melodieen vallen op hun plaats, herinneringen aan mooie of moeilijke momenten worden opgeroepen en troost is aanwezig. Maar goed, dit zijn nieuwe, en eigen, nummers. En als ik aERo moet geloven (en dat doe ik!) is dit voorlopig een van de laatste eigen wapenfeiten van Almond. We wachten het af, want vooralsnog vraagt Almond zichzelf af: Where will we go, my madness and I ? .
Deze Varieté is in ieder geval prachtig !

avatar van dix
4,0
dix
Mooie recensie Aero, daar ga je wel van richting platenzaak. Mij lijkt overigens dat een toegevoegde date voor een optreden in Nederland een kwestie van tijd is, hij heeft hier fans genoeg voor een goed gevulde zaal. Dat bleek ook de laatste keer in Paradiso.

avatar van aERodynamIC
5,0
Ik hoop dat je niet teleurgesteld zult zijn (maar denk van niet). Het is een plaat die me op een flink aantal momenten echt weet te raken.
En ik ben helemaal klaar voor weer een Almond-optreden, Op Primavera deed ie het geloof ik weer erg fijn als ik YouTube zie.

avatar van herman
Berichten verplaatst naar Marc Almond

Ben wel benieuwd na de recensie van aEro, maar van de YouTube clipjes word ik niet veel wijzer. Iemand die mij kan vertellen met wat dit te vergelijken is? Ik kan ook niet echt veel info vinden over dit album op het internet (30sec previews, iemand?)..

@ aERo, waar is deze te koop? Hij lag hier niet bij de Velvet..

avatar van Edwin
Inderdaad weer een prachtig verhaal van aEro. Iets nieuws van Marc Almond wekt altijd wel mijn nieuwsgierigheid, maar toch vrees ik weer het ergste. Mijn absolute favoriet is Tenement Symphony, gevolgd door The Stars We Are. De latere albums Open All Night en Cruelty Without Beauty (comeback van Soft Cell) vallen mij daarentegen vies tegen. Ik heb mij voorgenomen alleen weer aan te haken bij een goed album dat binnen het popidioom blijft. Met Marc Almond heb ik namelijk hetzelfde chronische probleem als met David Sylvian. De popalbums van laatstgenoemde, Brilliant Trees, Secrets of The Beehive en Dead Bees on a Cake behoren tot het allerbeste in mijn collectie. De moeilijke, experimentele albums die hij daarnaast heeft gemaakt zijn aan mij totaal niet besteed. Zo ook bij Marc Almond, die naast zijn popalbums naar mijn smaak veel te veel albums heeft afgescheiden met zwierige, barokke, theatrale, cabaret- en zigeunermuziek, covers, tributes en wat dies meer zij. Ongetwijfeld zijn de diehard fans blij met zoveel creativiteit. Ik heb daarentegen met het album Enchanted wel genoeg gehad in dit genre. Waarschijnlijk gaat daarom ook dit album aan mij voorbij, want een titel als Varieté belooft natuurlijk niet veel goeds. Ik droom ondertussen stilletjes verder over Tenement Symphony 2.

avatar van dix
4,0
dix
Edwin schreef:
Inderdaad weer een prachtig verhaal van aEro. Iets nieuws van Marc Almond wekt altijd wel mijn nieuwsgierigheid, maar toch vrees ik weer het ergste. Mijn absolute favoriet is The Tenement Year... Ik droom ondertussen stilletjes verder over The Tenement Year 2.


Wat een lap tekst voor een album dat je niet gaat beluisteren.... Overigens is
The Tenement Year een (nogal expirimentele) plaat van de popgroep Pere Ubu

avatar van Edwin
dix schreef:
Wat een lap tekst voor een album dat je niet gaat beluisteren.... Overigens is The Tenement Year een (nogal expirimentele) plaat van de popgroep Pere Ubu


Hersteld , haha, inderdaad een lap tekst, maar ik hecht dan ook belang aan een goede motivering en misschien is het voor iemand aanleiding om toch een poging te doen mij op andere gedachten te brengen. In dat licht moet je het zien .

avatar van aERodynamIC
5,0
Joristus schreef:
@ aERo, waar is deze te koop? Hij lag hier niet bij de Velvet..

Via het label van de cd zelf: Cherry Red, maar ook zaken als Amazon verkopen het. Je kunt kiezen voor de standaardversie of een deluxe met extra akoestische (nieuwe) nummers.

Edwin schreef:
Ik droom ondertussen stilletjes verder over Tenement Symphony 2.

Toevallig gisteren nog gedraaid. Als je het gaat vergelijken met Varieté: keep on dreaming zou ik zeggen. Dit album belicht zijn cabaret/vaudeville kant en is ver verwijderd van Tenement Symphony.

avatar van Edwin
aERodynamIC schreef:
Dit album belicht zijn cabaret/vaudeville kant en is ver verwijderd van Tenement Symphony.


Okay, jammer voor mij. Bedankt dat je het nog even bevestigd, al was het al min of meer duidelijk op basis van jouw uitgebreide recensie. Ik ga Mother Fist dan maar in de herkansing gooien. Ik zie dat ik daarop nog niet heb gestemd.

avatar van aERodynamIC
5,0
Ook die valt niet bepaald in de categorie Tenement Symphony. Dan vind ik Varieté dichter in die buurt van Mother Fist komen (maar ook al geef ik zowel Mother Fist en Varieté de volle mep: Mother Fist blijft wat mij betreft samen met Torment and Toreros het allerbeste album van deze artiest).
Ik vrees dus dat jij met Mother Fist ook niet veel kan.....

avatar van djarend
4,5
Joristus schreef:
Ben wel benieuwd na de recensie van aEro, maar van de YouTube clipjes word ik niet veel wijzer. Iemand die mij kan vertellen met wat dit te vergelijken is? Ik kan ook niet echt veel info vinden over dit album op het internet (30sec previews, iemand?)..

@ aERo, waar is deze te koop? Hij lag hier niet bij de Velvet..


Hij komt in NL na het weekend uit, ook bij Velvet dan in de winkel. Dan hebben we ook de 2cd versie.

avatar van aERodynamIC
5,0
Zoals gezegd is er ook een limited edition met 7 akoestische bonus tracks: allemaal nummers uit dezelfde sessies, dus nieuw in een ietwat andere setting dan cd 1.

Cd 2 gaat van start met My Evil Twin. Ik verwachtte een nummer waar alleen zang en gitaar zouden zijn te horen maar dat bleek verrassend niet zo. Eigenlijk heeft het nummer nog behoorlijk veel franjes om van een akoestisch nummer te spreken. Het zit hem dan ook vooral in de manier van opnemen. Het is alsof Almond en begeleiders in je eigen woonkamer staan te spelen waardoor je een intiem gevoel krijgt terwijl we wel een swingend nummer voorgeschoteld krijgen.
De bedoeling van deze cd is duidelijk en dat horen we terug op A Lonely Love waar de trompet de hoofdrol krijgt, een trompet die klinkt alsof het in 1 take is opgenomen. Percussie erbij en we hebben een loom nummer te pakken. Lekker zomers dus.
Cat Dancer heeft een jazzy vibe: rokerige nachtclub gevoel..... u kent het wel. Marc Almond is nu eenmaal niet vies van het genre en het keert terug in dit nummer. En steeds meer besef ik dat dit echt niet zomaar een aardige toevoeging met akoestische nummers is, maar dat dit gewoon volwaardige toevoegingen aan het album zijn. Alsof Marc na een uitgebreid cabaretoptreden (op de achterkant van de hoes staat 'Seats May Now Be Booked') terugkeert op het podium terwijl iedereen al langzaam de zaal verliet met alle lichten aan en nog eens even een heerlijk lange toegift geeft. Meer, meer, meer.
Het jazzy sfeertje blijft aangehouden op Criminal Lover. Velen zullen zich blijven storen aan de zang die altijd wat op het randje is, maar zijn stem past toch prima bij deze stijl. Het gaat bij de muziek van deze zanger toch echt om het totaalpakketje en dat voel je aan of niet. Een tussenweg is er niet echt denk ik.
I Am No One heeft nog wel het jazzy sfeertje maar drijft langzaam aan weg richting het werk van Charles Aznavour en consorten. Beetje bluesy ook wel. Je ziet het ze zo spelen in een bruine kroeg.
En bluesy is Smoke ook. 'You come and go like smoke'. Ontspannen gespeeld en gezongen en totaal niet vernieuwend. Desondanks lekker om naar te luisteren. Ja, toch die vette toegift zeg maar.
Telkens als dit album genoemd wordt verwijst men naar het feit dat dit naar alle waarschijnlijkheid het laatste album met eigen nummers gaat worden. Ook in titels of teksten lijkt er telkens sprake van een afscheid. Kiss The Ghost (Goodbye) is voor de bezitters van de limited edition dan ook weer zo'n titel. Het is zo'n lekkere kitschy tearjerker. Het zijn en blijven nummers die ik wat op het randje vind, maar Almond komt er telkens wel mee weg.

Het is duidelijk dat het absoluut de moeite is om voor de lange versie te gaan. Dat niet alleen; er wordt weer eens moeite gedaan om wat van het artwork te maken want dat is toch wel een ergernis van mij aan het worden de laatste tijd. Kartonnetje, geen boekje en klaar is Kees. Dan liever de verpakking van Varieté: mooi boekje, extra beschermhoes en aardig wat foto's. Zo hoort het gewoon. En Almond maakt er elke cd weer werk van.
Cd 2 is een extra toefje slagroom voor de liefhebbers, de toegift voor de die-hards en daarmee voor mij een uiterst geschikte aanvulling op de cd's die al in mijn kast stonden.
En voor jullie lezers? Geen idee. Zijn werk is en blijft behoren tot de donkere, duistere hoekjes van MusicMeter; de belangstelling is nihil. Misschien heb ik op dit punt wel een uiterst vreemde smaak. Who knows?!

avatar van thebestfreaks
4,5
Inmiddels heb ik de cd (2cd versie) ook in de brievenbus gevonden. aEro beschrijft de cd erg goed en mooi. Wat ik daaraan kan toevoegen, als 'niet-die-hard', is dat deze toegift werkelijk prachtig is. De manier van opnemen geeft me een live-gevoel en past erg goed in de cabaret-nachtclubsfeer. Niets zwaar op de hand, maar gewoon erg mooie en melodieuze nummers welke niet onderdoen voor degenen op de eerste cd. Dus mocht je overwegen om Varieté aan te schaffen, zorg dan dat je de deluxe aanschaft.

avatar van miak
4,0
Fijne eerste kennismaking met Almond. Alle nummers zijn van hoge kwaliteit, maar soms wordt het me iets te theatraal. Ook verslapt mijn aandacht een beetje, dit komt waarschijnlijk door de lengte van de cd. Lavender is een prachtig hoogtepunt, met ontroerende begeleiding op piano en een vaag orkestraal geluid op de achtergrond. Ook afsluiter Sin Song doet het erg goed hier, prachtige opwerking naar climax.

avatar van dix
4,0
dix
Beste Almond plaat sinds The Tenement Symphony. Nijinsky Heart is erg goed, de laatste drie nummers zijn ook van uitzonderlijk niveau. Je merkt ook dat Marc Almond bij deze plaat de lat heel hoog heeft gelegd. Als je stopt met eigen werk, dan graag zó.

avatar van aERodynamIC
5,0
miak schreef:
dit komt waarschijnlijk door de lengte van de cd.

Een opmerking die ik op fanfora vaker ben tegengekomen. Almond zelf heeft daar ook wel uitleg over gegeven over het waarom van de lengte (waar ik zelf overigens geen last van heb maar wel kan begrijpen dat sommige luisteraars die te lang vinden).

avatar van djarend
4,5
Zo hé. hehe, de NL platenmij heeft hem ook uitgeleverd en ligt nu bij mij in de winkel, ik ben vooral blij omdat ik hem nu eens goed kan beluisteren, ik houdt niet van inferieure pindakazen en bovendien is de spanning veel groter om op een cd van 1 van je favorieten te wachten. Heb hem nu 1 x in zijn geheel gehoord, en het is er 1 zeg. Marc Almond in topvorm, de titel omschrijft prima het gevoel en sfeer van deze cd. Deze gaat straks meteen mee in de tas naar huis.

avatar van aERodynamIC
5,0
Ik lees, met name van engelse fans, dat de promotie erg slecht is (zelfs het vorige russische album kreeg meer pr).
Herken jij dat djarend?

Ik vind dat wel opmerkelijk omdat het waarschijnlijk het laatste album is met eigen composities. En hij hoeft zich er zeer zeker niet voor te schamen.
Niet voor niets kon hij onlangs zijn eerste award na al die jaren in ontvangst nemen:

Marc Almond & Antony Hegarty: MOJO Honours List 2010 - MOJO Honours List 2010 Videos - Mojo - mojo4music.com (uitgereikt door Antony)

Backstage met Antony: MOJO Player - link.brightcove.com

avatar van djarend
4,5
Ja, dat herken ik, de cd is me totaal niet actief aangeboden, ben r zelf achteraan gegaan omdat ik "fan" ben. Zal weinig tot totaal geen promo in NL komen denk ik zo. Terecht, de erkenning, wat een geweldig artiest.

avatar van aERodynamIC
5,0
djarend schreef:
Terecht, de erkenning, wat een geweldig artiest.

Ik ben niet zo'n voorstander van termen als overgewaardeerd en ondergewaardeerd, maar ik denk dat het laatste toch wel een beetje van toepassing is als ik het dan toch een keer ga gebruiken.
Een album als Varieté mag er wezen in het hedendaagse muzieklandschap of het je smaak is of niet (en je ziet het ook aan de schamele beoordelingen van uiteenlopende users op deze site die allen wel hoog zijn).
Maar ook werk uit het verleden is bijzonder te noemen met als hoogtepunten Mother Fist en Torment and Toreros.
Opmerkelijk dat een groot fan als Antony die erkenning wel krijgt en dat idool Marc altijd wel 'in de marge' zal blijven opereren.
Aan de ene kant jammer, aan de andere kant heeft het ook wel weer wat voor een liefhebber als ikzelf: het blijft zo een beetje voor jezelf

avatar van dix
4,0
dix
djarend schreef:
... ik houdt niet van inferieure pindakazen ...
Dat mag een gostpe heten in jou geval. Ik herinner me een korte discussie

djarend schreef:
Deze gaat straks meteen mee in de tas naar huis.
Als er binnenkort iemand de volle mep wil betalen voor een 2e-hands Marc Almond CD dan kan ie bij DJ Arend terecht.

Gast
geplaatst: vandaag om 12:42 uur

geplaatst: vandaag om 12:42 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.