Marc Almond - Varieté (2010)

Marc Almond viert dit jaar zijn 30 jarig 'bestaan' als artiest. Je kunt wel stellen dat het niet veel gescheeld had dat dit feestje er nooit zou zijn gekomen omdat hij in 2004 betrokken raakte bij een ernstig motorongeluk. Het herstel was pijnlijk maar wonderwel slaagde hij er binnen korte tijd in te revalideren. Eind 2005 stond hij voorzichtig voor het eerst weer op het podium met Jools Holland en zijn Rhythm & Blues Orchestra waar hij de Soft Cell-klassiekers Say Hello Wave Goodbye en Tainted Love zong. Het was Antony die hem kon overhalen weer het podium op te klimmen.
In 2010 kunnen veel fans daarom nu zijn 'The Varieté 30 Years Anniversary Tour' aanschouwen (helaas nog geen datum in Nederland). Hierin zal Marc veel van zijn oudere werk maar ook nieuwe laten horen.
Dat nieuwe werk is te beluisteren op zijn eerste eigengeschreven album sinds Stranger Things uit 2001dat begin juni zal uitkomen in twee versies: een gewone en een deluxe met daarop zeven akoestische nummers die ook uit de Varieté-sessies stammen.
In de tussentijd heeft Marc wel degelijk veel albums uitgebracht waaronder een coveralbum (Stardom Road) en twee 'Russische' (Heart on Snow en het vorig jaar verschenen Orpheus in Exile).
De fans keken dus reikhalzend uit naar Varieté dat Almond schreef in nauwe samenwerking met zijn muzikale compagnons Neil Whitmore (ook bekend als Neal X) en Martin Watkins. Ook Michael Cashmore was van de partij met wie Marc een schitterende EP heeft uitgebracht onder de naam Gabriel & the Lunatic Lover.

Varieté opent met een 44 durend intro waarin Marc aangeeft wat hij nodig heeft om zijn 'sad songs' te kunnen zingen. Dit loopt naadloos over in Bread & Circus waarin hij rept over de clowns die ons kunnen gaan entertainen. De Russische albums zijn duidelijk van invloed en dat is niet zo gek als je bedenkt dat Marc dit schreef met Alexei Fedorov die mede-verantwoordelijk was voor het album Orpheus in Exile. Het nummer ademt een gypsy-feel uit dat voelbaar is door het vioolspel. De troubadour Almond in Rusland..... hij treedt er daadwerkelijk ook regelmatig op en heeft daar een zeer vaste fanbase.
Nijinsky Heart ontroert mij al bij de eerste klanken. Ik hoor in dit nummer zijn wat experimentelere kant terug. Niet meer zo weird als toen maar een vleugje Marc and the Mambas is nog wel hoorbaar alsmede een album als Vermin in Ermine. De Russische link blijft nog even aangehouden omdat dit nummer over Vaslav Nijinsky gaat. Nijinsky was een balletdanser uit Rusland die in staat was een 'en pointe' uit te voeren; een vaardigheid die in die tijd voor mannen nogal uitzonderlijk was.
Dat Marc in zijn Soft Cell-tijd nogal opviel is een understatement. Een exhibisionist? Misschien wel. The Exhibitionist is een enigszins desolaat nummer waar de piano een wat grotere rol krijgt. Niet vreemd, omdat Martin Watkins heeft meegeschreven. Watkins is al jaren Almond's vaste begeleider op piano. Het nummer heeft iets cabaret-donkers en klinkt uiterst desolaat. Adembenemend mooi durf ik wel te stellen.
Op naar het volgende hoogtepunt dat misschien nu al een fan-favoriet is te noemen: The Trials of Eyeliner. Ik sluit me daar bij aan want het is momenteel zeker één van mijn favoriete nummers op deze cd. Het is een vaudeville-klinkend nummer dat past in de beste Gavin Friday traditie, een hoek waar Almond in het verleden ook vaak te vinden was en nog steeds is. Veel gevoel voor glamour en dramatiek en het sluit goed aan op de sfeer die het album Stardom Road oproept en hier bewijst Almond zelf ook in staat te zijn deze sfeer te scheppen. Dit is het eerste van twee nummers dat hij schreef met Michael Cashmore. Ik ben al een enorm liefhebber van dit nummer.
Lavender is al veel langer bekend onder de fans en ik was dan ook erg verheugd om het terug te zien op Varieté omdat het in die tijd is uitgegroeid tot één van mijn favoriete Almond-songs. Het nummer leunt zwaar op de piano met op de achtergrond een licht orkestrale begeleiding. Alsof hij alleen voor jou zijn nummer staat te zingen in een kleine nachtclub. Ook dit nummer valt voor mij in de categorie 'ontroerend'. Zeker een hoogtepunt in de enorm uitgebreide categorie Almond-nummers.
Alexei Fedorov keert terug als songwriter op Soho So Long dat sommigen misschien kennen van de cd/dvd In Bluegate Fields uit 1998 waar hij dit nummer zong tijdens zijn Wilton's Music Hall-optredens; optredens waar hij meer onbekend werk zong en waarmee hij een geheel andere sfeer uitstraalde, iets wat Almond voor mij ook zo uniek maakt. Hij kan je uit je dak laten gaan op zijn bekende klassiekers, maar weet ook compleet andere shows neer te zetten om een volgende keer op te duiken als dj. Het nummer zelf is uptempo en ligt lekker in het gehoor. De Russische link is hier veel minder duidelijk aanwezig.
Unloveable is luchtig van toon en vormt daarmee een aardige afwisseling. Niet een heel bijzonder opvallend nummer maar door zijn plaats op de cd wel juist zo'n heerlijk momentje van 'even bijkomen'.
Sandboy staat ook al een tijdje op het live-repertoire. Ook hier piano in combinatie met de zang van Almond (ik vind hem op dit album overigens zeer goed zingen: soms nogal eens een twistpunt). Naast die zang/piano combinatie heeft het nummer toevoeging van o.a. blazers en zorgt het weer voor zo'n typisch Almond-nummer zoals we die de laatste jaren vaker horen. In de traditie van zijn grote voorbeelden. Mooi? Heel erg mooi ja.
Over Marc's voorbeelden gesproken It's All Going On zou zo een nummer kunnen zijn voor P.J. Proby of Charles Aznavour. Mooi dus dat hij wederom laat horen zelf ook in staat is dit soort nummers te schrijven. We gaan er gevoelsmatig ver terug mee de tijd in terwijl het toch echt anno 2010 is.
Onlangs gaf Almond een uiterst ontspannen interview op BBC radio en daar werd Variety als primeur gedraaid. Toen ik het daar voor het eerst hoorde sloeg het niet heel erg goed aan. Op dit nummer ergerde ik me ietwat aan het gitaarspel van Neal X, iets dat ik wel eens vaker heb en dat ik niet goed kan verklaren. Het nummer zou zo op het album Fantastic Star hebben kunnen staan: het heeft eenzelfde 'glamrock-feel'. Overigens is dit album niet echt een favoriet van Almond zelf. Nu, na meerdere draaibeurten, begin ik er beter in te komen en er zelfs van te genieten. Die volvette blazers zijn toch wel erg lekker en de swing zit er goed in.
De hoes van dit album roept bij sommigen associaties op met zijn klassieker Mother Fist and Her Five Daughters. Zelf ervaar ik dit niet zo maar als je dan de titel Cabaret Clown ziet staan dan moet je toch wel degelijk kijken naar de Varieté hoes. Het nummer is een heerlijk vaudeville-walsje waar ik op de één of andere manier maar moet blijven denken aan The Doors. Ik ben benieuwd of ik hier de enige in zal blijken te zijn. Ik word hier in elk geval heel erg vrolijk van: een simpel maar doeltreffend nummer waar ik een beetje terugdenk aan het fantastische album Enchanted.
My Madness and I is dan gelijk een stuk soberder maar heeft tegelijkertijd ook iets 'bombastisch' in zich, met name door de backing vocals. Het nummer valt bij de eerste draaibeurten misschien niet zo op maar daarna begint het zichzelf steeds meer op positieve wijze in de schijnwerpers te zetten.
But Not Today doet me een beetje denken aan de nummers ten tijde van Tenement Symphony, terwijl dat toch echt een compleet andere uitstraling heeft en waar dit nummer ook misplaatst zou zijn. Het is puur een gevoelskwestie. Een gevoelskwestie is ook hoe ik dit nummer ervaar: lekker zwelgen, beetje drama en een hoop pathos zonder te vervallen in bombast. Het zijn ingrediënten die er telkens weer voor zorgen waarom ik de muziek van Marc echt op elk moment van de dag kan opzetten en waardoor ik hem al jarenlang volg zonder dat hij me ooit is gaan vervelen en dat is uniek te noemen omdat ik denk dat hij daarin een uitzonderingpositie inneemt. Tijdloos is hier absoluut het toverwoord denk ik en dat gaat ook op voor dit nummer.
Een ander nummer dat al veel langer bekend is en waar ik erg gelukkig van werd het hier tegen te komen is Swan Song dat in dezelfde lijn ligt als het nummer Lavender. Enige verschil met de versie die ik al kende is dat er hier een volvet orgel aan toegevoegd is. Dit doet voor mijn gevoel wel een beetje afbreuk aan die oudere versie maar dat zal ongetwijfeld te maken hebben met het feit dat ik nu gewoon erg moet wennen aan deze nieuwe versie want het is en blijft namelijk een heerlijk nummer dat best een Almond-klassieker genoemd mag worden en dat ik toch als één van mijn favorieten beschouw van dit album ondanks het feit dat ik er wat aan moet wennen.
Michael Cashmore is op Sin Song voor de tweede keer de rechterhand van Marc. Het is tevens het langstdurende nummer waarin hij letterlijk zingt dat het zijn 'last song I will ever sing' is. Zou het dan toch waar zijn dat Marc hierna geen eigengeschreven albums meer gaat uitbrengen? Ik zou dat toch wel heel erg zonde vinden, want nummers als deze mag hij van mij nog heel erg veel gaan schrijven in de toekomst. Hoezo 'fuck you, we are all doomed' beste Marc?

"This is a personal record of my own life and the decades I've grown through: born in the 1950's, a child of the 60's, a troubled teen of the 70's, a star of the 80's, a drug casualty of the 90's, an actual road casualty in the new millennium, and from it a rehabilitated and re-invented person, with a new sense of self." zoals hij zelf zegt over dit nieuwe album.
Het is een uiterst passende opmerking bij een album waar ik nu al van ben gaan houden. Het is een geweldige terugkeer en behoort absoluut tot zijn beste albums ooit.
Tja, als je een 'fanboy' aan het woord laat dan krijg je dit soort opmerkingen natuurlijk al snel zal menigeen denken.
Nog waarschijnlijker is dat er maar heel weinig mensen überhaupt een mening zullen hebben over Varieté, puur omdat Marc Almond een artiest is die zeker op musicmeter maar weinig aanhang heeft waardoor ook dit album wel weer snel in de donkere hoekjes van de site terecht zal komen. Een terugkeer als Morrissey's You Are the Quarry (om maar eens iets te noemen) gaat dit zeer waarschijnlijk zeker niet worden alleen al vanwege het feit dat de fanbase van Almond heel wat kleiner is. Maar binnen die kring denk ik wel dat dit album wel eens heel goed zou kunnen vallen en dat is terecht ook want het laat een Marc Almond in bloedvorm horen.
Ik ben er in elk geval dolgelukkig mee!

Als niet Almond-kenner, maar toch zeker waardeerder, komt deze plaat me over als een soort van best of, maar dan van nieuwe nummers. Stuk voor stuk vallen ze snel op hun plaats en krijg ik het gevoel alsof ze er (gelukkig) altijd al waren. Melodieen vallen op hun plaats, herinneringen aan mooie of moeilijke momenten worden opgeroepen en troost is aanwezig. Maar goed, dit zijn nieuwe, en eigen, nummers. En als ik aERo moet geloven (en dat doe ik!) is dit voorlopig een van de laatste eigen wapenfeiten van Almond. We wachten het af, want vooralsnog vraagt Almond zichzelf af: Where will we go, my madness and I ? .
Deze Varieté is in ieder geval prachtig !

Deze cd staat op het moment nummer 1 over 2010 en het is aERo's meest geluisterde artiest op last fm. Alle reden om mij eens aan Marc Almond te wagen. En daarvoor moet ik eerst een soort vooroordeel "overwinnen". Ik herinner me Marc Almond die ooit op Pinkpop stond, en meer tomaten op zich af kreeg dan de SP ooit zal uitdelen. En daarbij lijkt het me zo'n typische "gay" artiest (met alle respect, zou ik nu in mijn vriendenkring roepen).

Maar Varieté luistert heerlijk weg, en brengt me in een heerlijk relaxte mood. De zang is prachtig, en de muziek af en toe verrassend goed. De nummers zijn wel redelijk "standaard" op het eerste gehoor, maar dat laat me ook wel weer verder lekker wegdoezelen. Ik had gedacht dat dit een 3,0 sterren cd zou worden, maar is zeker 3,5. Meer luisterbeurten zou zelfs meer kunnen inhouden.

ps mijn stem laat het gemiddelde wel zakken naar 4,18...maar nog steeds een mooi gemiddelde lijkt me