Uriah Heep - ...Very 'Eavy ...Very 'Umble (1970)

Heb jij voor de gein weleens The Lansdowne Tapes geluisterd?
Daar staat heel veel vroeg materiaal op, en hoor je de band groeien.

Veel demo's en alternatieve versies van songs van de eerste drie elpees, aangevuld met songs die helemaal nooit zijn verschenen. Sommige nummers zijn terecht in de prullenbak verdwenen, maar er zijn ook goede tracks die onverklaarbaar nooit op LP zijn verschenen, zoals Simon the Bulletfreak (b-side) en Here Am I (nooit officieel uitgebracht)
Uriah Heep - The Lansdowne Tapes (2002)

Nee, ken ik niet. Dank voor de tip.

Uitstekend debuutalbum van Uriah Heep, met wat mij betreft maar
twee mindere nummers.
Wake Up (set your sights)
Lucy Blues

Half puntje omhoog. Dit album draaien is voor mij thuis komen. Heerlijk album van Byron cs!!

Wake Up is juist mijn favoriet op dit album, vlak voor de single edit (bonus) van Gypsy. De lange albumversie is volstrekt overbodig in het licht van Live '73.
Eindelijk heb ik de roemruchte Rolling Stone recensie van Melissa Mills teruggevonden. Zo hilarisch dat ik hem hier kopieer voor het geval ze weer weg raakt.

If this group makes it I'll have to commit suicide. From the first note you know you don't want to hear any more. Uriah is watered down, tenth-rate Jethro Tull, only even more boring and inane. UH is composed of five members: vocals, organ, guitar, bass, and drums. They fail to create a distinctive sound tonally; the other factor in their uninteresting style is that everything they play is based on repetitive chord riffs.

According to the enclosed promo information, Uriah Heep spent the past year in the studio, rehearsing and writing songs. No doubt their lack of performing experience contributed to the quality of the record; if they had played live in clubs they would have been thrown off the stage and we'd have been saved the waste of time, money, and vinyl. (RS 67)

MELISSA MILLS

(Posted: Oct 1, 1970)

Uriah Heep: Uriah Heep : Music Reviews : Rolling Stone - web.archive.org

Nu zou ik nog graag willen weten wat er van mevrouw Mills is geworden .....

Na Demons and Wizards niets meer van haar vernomen, vreemd

Mischien had die mevrouw een vooruit ziende blik want wat de hiepjes in de jaren 80 deden is toch wel schandalig

Ik vind dat soort opmerkingen echt schandalig.
Ik lees dat bij sommige bands wel vaker. Dat is toch niet netjes? Ben je dan trots op jezelf?

Dat niet elke plaat precies dat brengt, waar je blij of enthousiast van wordt, maakt het toch niet schandalig. Er zijn genoeg liefhebbers van Abominog, Head First of Raging Silence.
Omdat schandalig te noemen, is indirect ook die fans kwetsen. Ik snap niet, waarom dat toch altijd zo nodig is.

Als je nou bv een plaatje als Equator neemt dat is zelfs op Guantanamo bay te schandalig ik herhaal schandalig voor woorden
Blij en enthousiast word ik van Head First of de Raging Silence als het is afgelopen meer niet
Uriah Heep ging dr in de jaren 90 vrolijk mee verder met Different World (stervens begeleiding voor dinosauriers)
Daarna werd het wel wat minder slecht maar zo moeilijk is dat niet
Deze cd is wel goed ****
Ik geef een halve * minder dan jou ik hoop dat je hier niet door gekwetst bent ook niet indirect

ps Koop eens clowns schoenen met die lange tenen van je

Ik had niet anders verwacht dan dat je zo'n reactie zou plaatsen.
Je komt echt supernegatief en akelig op me over. Ik negeer je berichten, voortaan maar.
Fijne dag nog

Dat is ook helemaal niet zo nodig. Maar gekwetst zijn omdat iemand iets onaardigs zegt over een plaat die je leuk vindt ook niet.

Ik zie mijn smaak niet als iets superbijzonders, maar ik ben er wel erg blij mee. Vind het naar om te lezen soms, dat platen die ik goed zijn beneden peil zijn. Vind ik gewoon nergens voor nodig.

Tuurlijk kwetst het niet, maar het is moeilijk om er overheen te lezen. Excuses.

Wisselvallig album met enkele topnummers (Gypsy en Dreammare bijv.). Mooie opmaat naar enkele fantastische albums.

Erg charmant debuut met slechts een paar mindere songs. Dat bluesnummer is oké maar overbodig. Zo ook I'll Keep on Trying. Maar het aparte gevoel voor melodie en samenzang is al goed aanwezig. En niet te vergeten, de prachtige en avontuurlijke opbouw van nummers. Uriah Heep zet meteen hun unieke stijl neer.

84/100

Wat is Gypsy toch een geweldig Giftig nummer

Goed debuut van Uriah Heep met hun beste zanger (David Byron). Het album start direct met één van hun beste nummers aller tijden 'Gypsy'. Mick Box is een fantastische gitarist (nog steeds trouwens want de band bracht onlangs een nieuwe plaat uit). Dit laat hij ook horen op Gypsy en de rest van de plaat. Uriah Heep vergeleek ik vroeger met Deep Purple maar dan een progressive versie. Maar de band is meer als dat. De volgende nummers klinken ook allemaal goed. Lucy Blues is geen prognummer, neigt meer naar bluesrock. Een andere vreemde eend in de bijt is Come Away Melinda, een folk-achtig nummer (blijkt een cover te zijn, UFO bracht dit ook uit op hun debuut), dit blijft voor mij het minste nummer op de plaat.

In de geschiedenis van de heruitgaven, heb ik echt heel veel versies meegemaakt. Ik ben ook zo gek geweest om er een aantal te kopen. Met name de jaren 90 was hét cdtijdperk, al dan niet overgezet op cassettebandjes voor de walkman.

Op dit moment heb ik gewoon, alleen de lp, en nu biedt Spotify mij een versie met 12 'Alternate Versions' waaronder de Spice-songs Born in a Trunk en Magic Lantern.

Nou, je moet echt goed luisteren om de verschillen te merken. Volgens mij zitten de verschillen 'm in de eindmix. Hoe dan ook, leuk om de plaat als ie klaar is, nog een keer te horen. Want het lijkt nu meer of de plaat op repeat staat.

Oh nu hoor ik wel een verschil in het eindstuk van Real Turned On.

Hier de info, over de 2016-rerelease met bonusdisc. Deze bonusdisc is dus een soort Alternatieve versie van Very eavy, Very umble:

Uriah Heep - ...Very 'Eavy ...Very 'Umble

Url: Uriah Heep - ...Very 'Eavy ...Very 'Umble (2016, Digipak, CD) | Discogs

Shared from the Discogs App

Ik ben al sinds mijn tienerjaren een liefhebber van Uriah Heep. Ik herinner me nog dat ik de band voor het eerst hoorde op Hilversum 3. Op dit eerste album moet de band het eigen geluid nog verder ontwikkelen, maar in veel nummers komt die sound al tot zijn recht, zoals bijvoorbeeld op het succesnummer Gypsy, dat ze nog steeds spelen op concerten.

Op dit eerste album staan ook enkele nummers die afwijken van hun later stijl, zoals het folkliedje Come away Melinda, het bluesnummer Lucy Blues en het enigszins bombastische Wake up (Set your Sights).

Hoewel dit album niet het niveau haalt van latere albums zoals Look at Yourself en Demons & Wizzards vind ik het een prima plaat.

De eerste drie platen van Uriah Heep zijn m.i. ook de zwaarsten. Ik vind dit debuut toch redelijk heavy, zeker voor die tijd. Heb een LP op de kop getikt van 50 jaar oud die enigszins onder kraak lijdt, maar evenzogoed afspeelbaar is. Gypsy en Come Away Melinda zijn (voor mij) de geijkte klassiekers, staan ook vaak op compilaties. Lucy Blues daarentegen vind ik niets aan, Real Turned On en I'll Keep On Trying sterk uitgewerkte stukken, evenals de progressief aandoende afsluiter. De rest gewoon goed en die riff van Real Turned On komt me ergens bekend voor, denk dat o.m. in Lawman van latere stalgenoot Motörhead te horen.

Ik had deze al es eens vaker gehoord en in mijn herinnering op zo'n 4 à 4,5 sterren staan. Herbeluistering bevestigt mijn vermoeden aanvankelijk. De opener kan zich meteen meten met het beste van Black Sabbath en Deep Purple, wat een lekker begin! 'Walking...' doet daar voor onder, maar niet veel. Tot zover: pretty 'eavy, not so 'umble, maar dan...

Het dromerige 'Melinda...' is maar matig aan mij besteed, zeker met het voorgaande geweld net achter de rug. Met 'Lucy Blues' gaan we weer een andere kant op: het soort blues dat ik vroeger niet kon uitstaan of hooguit tolereerde als een potentieel vriendinnetje zo graag in een bluescafé wilde afspreken. Nu kan ik het wel waarderen, maar daar is het ook wel mee gezegd.

Dan weer op de 'eavy tour. Wel met een 'lalalalala' toevoeging, voor mij niet nodig, maar kan het hier wel hebben. Het lekkere gescheur op de zes snaren maakt ook veel goed. 6 en 7 ook gaaf. De afsluiter gaat ook weer een beetje dwarsliggen, maar bevalt al beter dan die andere twee.


Kom ik uiteindelijk niet verder dan een dikke acht + weer een boost voor mijn geheugen.

Een dikke acht voor een debuut van een band dat tot nu toe maar stug blijft doorploeteren, vind ik toch erg knap. Op deze plaat staan nog veel Spice-achtige songs, met Wake Up als grootste voorbeeld. Maar toch vind ik het leuk dat deze bijzondere track op een Heep-plaat is terecht gekomen. Het is zo ontzettend anders dan wat we van Heep zijn gewend.

Mssr Renard - ik weet niet wat Spice-achtige songs zijn...?

Spice was de band van Mick Box en David Byron en Paul Newton voordat Ken Hensley erbij kwam en ze Uriah Heep gingen heten.

De sound lag er tussen tussen jazz, blues en psychedelische rock in. Geen zware riffs, geen orgel. Heel theatraal en daar komt een song als Wake Up vandaan. Anders Spice-songs zijn bijvoorbeeld Born in a Trunk, Magic Lantern. Deze plaat (https://www.discogs.com/Uriah-Heep-The-Lansdowne-Tapes/release/3811172) vat de transitie erg mooi samen.

Dank, monsieur.

Lang links laten liggen deze plaat, helaas. Kwam door de lelijke hoes, ik werd daar zelfs een beetje misselijk van. Ik ben daar voor behandeld, en kan ‘m nu eindelijk zonder kokhalzen opzetten. Gelukkig, want er staan een paar pareltjes op. Gypsy natuurlijk, maar ook Walking In Your Shadow, Real Turned On en Keep On Trying bekoren me zeer. Lucy Blues, bij velen geen favoriet vind ik een erg fijne blues tussendoor. Dreammare vind ik minder, door het lalala, het lijkt alsof het niet af is. Verder prima allemaal. Het is een mooi debuut.
Ik heb de versie met de extra cd met alternate. .. versions. Andere volgorde van de nummers, nog wat extra’s die ook niet verkeerd zijn. Deze 2e CD vind ik nog beter klinken, maar weet niet waarom. Zal wel te maken hebben met het krat dat leger wordt. Afijn, ik heb genoten en ga de komende tijd nog maar eens wat meer Heep draaien.

Heel fijne plaat.
Prachtige hoes.

Vreselijke hoes, maar Uriah Heep heeft eigenlijk nog nooit een goede hoes gehad, al zijn de Roger Dean-hoezen wel okay.

Verder is dit één van de best rockplaten ooit gemaakt, naar mijn mening. Alles wat ik goed vind aan muziek komt hier voorbij; jazz, blues, prog, psych, metal, ballads. De zang van Byron is hier op zijn best, de songwriting is waanzinnig goed en creatief. De gitaren van Box en Hensley die mogen lekker duelleren op enkele nummers, waar op andere nummers weer piano of orgel te horen is. Er is zelfs mellotron te bespeuren op deze plaat, geweldig!

Nee, ik kan geen betere rockplaat verzinnen, binnen dit genre die ik gaver vind.

Voor mij is dit album vooral jeugdsentiment. Het was een van de allereerste albums, die ik ooit kocht. Inderdaad heel gevarieerd. Toen helemaal grijsgedraaid, net als de opvolger trouwens.