Uriah Heep - ...Very 'Eavy ...Very 'Umble (1970)

Zwak debuut. Het enige echt goede nummer hierop is Gypsy (met zijn geweldige riffs). De rest van de nummers halen echter niet dat niveau. Af en toe is er een catchy riffje te horen, maar de songs zelf zijn zwak in mijn oren (Lucy Blues, I'll Keep On Trying). Vergeleken met Deep Purple In Rock en het debuutalbum van Black Sabbath steekt dit album toch wat af naar mijn mening. Ik denk dat het zwakke songmateriaal vooral komt omdat Ken Hensley hier nog niet de nummers (mee)schreef, en hij is toch de man achter songs als July Morning, Easy Livin', Look At Yourself en Circle Of Hands.

Niet een heel sterk debuut. Het album begint goed met het geweldige Gypsy. Een prachtige riff en in zijn geheel een prachtig nummer. Maar daarna blijft de kwaliteit niet constant. Walking in Your Shadow vind ik een aardig nummer, maar niet geweldig. Come Away Melinda is dan weer heel mooi (vooral omdat David Byron hier prachtig op zingt). Lucy's Blues doet me dan weer helemaal niks en eigenlijk geld dat ook voor de daaropvolgende 3 nummers.

Wake Up is dan weer een topper en wat mij betreft een van de beste nummers die Uriah Heep ooit heeft gemaakt. Alles is gewoon goed aan dat nummer: de tempowisselingen, de overgang van hard naar zacht en de opbouw. Toen ik het album kocht dat ik dat Gypsy (het enige nummer dat ik al kende en geweldig vond) niet overtroffen zou worden, maar al snel was Wake Up mijn favoriet nummer 1 van de plaat.

Eigenaardig album. Over het algemeen niet zo geweldig (veel slechter dan bijvoorbeeld Look At Yourself en Demons and Wizards), maar toch bevat het 2 nummers die ik onder het beste werk van Uriah Heep schaar.

Hardrock kreeg zijn gestalte met de debuutreleases van Uriah Heep, Black Sabbath, Led Zeppelin en met alweer het 5de album van Deep Purple (In Rock).
Allemaal uitgebracht in een periode van 1,5 jaar en bovengenoemde bands zouden vooral in de jaren '70 zeer groot worden.
Nogal onderschat vind ik Uriah Heep, natuurlijk waren ze een grote band maar waar de mythische status van de andere bands onaangetast is gebleven daar is UH verworden tot een gewoon bandje waarnaar ook nooit gerefereerd wordt als een van de pioniers van de (progressieve) hardrock.
Misschien omdat ze altijd maar zijn doorgegaan, permanent op tournee waren en de vele releases door alle jaren heen die uiteindelijk alleen maar door de die-hard fans gekocht werden.

De belangrijkste songwriter Ken Hensley deed hierop nog maar ten dele mee en had niets geschreven wat misschien het wisselvallige nivo van de songs verklaart maar hun debuut is al met al onderhoudend genoeg voor een ruime voldoende.
Niet al te subtiel wordt het intro van "Gypsy" ingezet en zet even door na die eerste verschrikkelijke zin "I was only seventeen, I fell in love with a gypsy queen" want de pakkende gitaarrif en hoge samenzang hierin zorgen voor de allereerste UH klassieker die volgens mij nu nog live gespeeld wordt.
Geen keyboards te horen op het wederom gitaarrif georienteerde "Walking in Your Shadow" met een hoofdrol voor gitarist Mick Box die hierin een van zijn eerste kakrakteristieke wah-wah solos laat horen.
Vreemd maar waar, het navolgende "Come Away Melinda" is een cover en werd in hetzelfde jaar (1970) ook door UFO op hun gelijknamige debuutplaat gezet (die verder vol staat met verschrikkelijke space-rock).
Het origineel ken ik niet maar is voor het eerst op de plaat gezet door de folkband The Weavers in 1963, en ergens als compositie het meest geslaagd van dit album.
Het is een hele mooie ballad, volgens mij met mellotron (die klinkt als een orkest) en ingetogen zang maar evenals "Lucy Blues" is het zo anders als de UH stijl die je verwacht dat je er niet echt op zit te wachten.
Ja, dat bluesnummer is ook zo afwijkend dat op de Amerikaanse versie men het eraf heeft gelaten (en "Bird of Prey" daarvoor in de plaats heeft gezet) en wat opvalt is dat op het einde na je helemaal geen gitaar erin hoort.

Grappig, de recensist van The Rolling stone verklaart dit "If this group makes it I'll have to commit suicide. From the first note you know you don't want to hear any more" bij de bespreking van dit debuut.
Als het goed is zou die dus al een kleine 40 jaar dood moeten zijn .....

De nogal technisch beperke bassist Paul Newton heeft tenminste 1 ijzersterk nummer geschreven, zo is "Real Turned On" met zijn ijzersterke zanglijnen en bombastisch begin het hoogtepunt van de vroegere kant 2 van de LP.
Daarbij valt de niets aan de hand bluesrock van "Real Turned On" nogal tegen maar het Black Sabbath-achtige "I'll Keep on Trying" is erg geslaagd.
Ook al is de hoge heldere zang van Byron het tegenovergestelde van de grafstem van Ozzie die dit nummer ook zo zou kunnen inzingen, instrumentaal bedient men zich van logge early BS-riffs (hun debuut kwam een paar maanden eerder uit).
Jazzy invloeden in de afsluiter "Wake Up (Set Your Sights)", het rustige 2de gedeelte lijkt wel een totaal ander nummer maar door de afwisseling en tempowisselingen inderdaad zeer interessant !

Van de bonus tracks zijn de BBC sessie uitvoeringen van "Dreammare" en "Gypsy" lekker fel en hoor je een jonge gretige UH erg gedreven spelen.
Het nummer "Born In A Trunk" staat er in 2 versies op en stamt nog uit de Spice tijd, die de voorloper was van UH en het klinkt als een b-kantje.
Op de zoveelste andere versie van "Gypsy" zit ik eigenlijk niet te wachten evenals die van "Come Away Melinda".
Rest nog de US album version van "Bird of Prey" een ijzersterk nummer en een andere versie van "Wake Up (Set Your Sights).

De karakteristieke voege UH stijl is hierop al volop aanwezig maar zou nog geperfectioneerd worden, de releases hierna zouden qua nivo een stijgende lijn bevatten tot hun ultieme meesterwerk "Demons and Wizards".

Ik had deze al es eens vaker gehoord en in mijn herinnering op zo'n 4 à 4,5 sterren staan. Herbeluistering bevestigt mijn vermoeden aanvankelijk. De opener kan zich meteen meten met het beste van Black Sabbath en Deep Purple, wat een lekker begin! 'Walking...' doet daar voor onder, maar niet veel. Tot zover: pretty 'eavy, not so 'umble, maar dan...

Het dromerige 'Melinda...' is maar matig aan mij besteed, zeker met het voorgaande geweld net achter de rug. Met 'Lucy Blues' gaan we weer een andere kant op: het soort blues dat ik vroeger niet kon uitstaan of hooguit tolereerde als een potentieel vriendinnetje zo graag in een bluescafé wilde afspreken. Nu kan ik het wel waarderen, maar daar is het ook wel mee gezegd.

Dan weer op de 'eavy tour. Wel met een 'lalalalala' toevoeging, voor mij niet nodig, maar kan het hier wel hebben. Het lekkere gescheur op de zes snaren maakt ook veel goed. 6 en 7 ook gaaf. De afsluiter gaat ook weer een beetje dwarsliggen, maar bevalt al beter dan die andere twee.


Kom ik uiteindelijk niet verder dan een dikke acht + weer een boost voor mijn geheugen.