Uriah Heep - ...Very 'Eavy ...Very 'Umble (1970)

het enigste album dat ik heb van uriah heep maar dat zal niet lang duren.

het eerste nummer gypsy heeft me helemaal overdonderd, wat een solo. yeah gypsy queen...
ook originele outro, wat psychadelic enzo past er inderdaad wel in.
come away melinda is een mooie balad die prachtig gezongen word, veel emotie.
lucy blues is wat meer de bluesy weg, met een lekker solotje erin.
De rest van de nummers zijn een voor een ook goed, geen zin om er allemaal iets over te zeggen.

Dit is echte 70s rock, en muzikaal van een hoog niveau (luister maar eens naar i"ll keep on trying).
Je kunt dit album het best vergelijken met de deep purple albums van diezelfde periode vind ik, dezelfde sound enzo.
Mensen die deep purple graag horen zullen dit dus zeker ook kunnen apprecieren denk ik.

4,0*, maar kan nog stijgen...

Oeh hier ga ik van watertanden. maar goed dat deze platen bij me vader in de kast staan!

Een goed debuut van de band, met uiteraard de klassieker "Gypsy" erop. Maar ook "Walking in your shadow" (met die droge drums), "Dreammare" en " I´ll keep on trying" zijn geweldige songs. "Come away Melinda" is een mooie gevoelige ballade. Op vinyl en op expanded re-master CD

Inderdaad een goed debuut, al ben ik niet weg van kant 1. Mijn favoriet is Wake up. Het refrein wordt op allerlei manieren gevarieerd; erg goed gevonden.
Puristen hebben een hekel aan de single versie van Gypsy; ik kan het wel waarderen, want het is kort en krachtig.

Prachtig sterk debuut van een band met nog meer in zijn mars. Al kwam het er niet altijd uit.... de status van Led Zeppelin, Deep Purple of zelfs Black Sabbath, hebben deze jongens nooit weten te bereiken, maar het blijft een sterk debuut, dit plaatje!

****

Goed album, maar de opvolger Look at Yourself vind ik een stuk beter. Hierop staat ook Come Away Melinda, zo slecht vind ik dat nummer..

Wel 4*

De bonustracks zoals hier vermeld zijn van de geremasterde CD uit 1996. De expanded de luxe (afgrijselijke naam, maar goed) uit 2003 heeft 8 andere bonustracks. Volgens de Engelse Wikipedia:


De korte versie van Gypsy (2:57) is de single zoals uitgebracht in 1970 en op diverse verzamelaars te vinden.

Zwak debuut. Het enige echt goede nummer hierop is Gypsy (met zijn geweldige riffs). De rest van de nummers halen echter niet dat niveau. Af en toe is er een catchy riffje te horen, maar de songs zelf zijn zwak in mijn oren (Lucy Blues, I'll Keep On Trying). Vergeleken met Deep Purple In Rock en het debuutalbum van Black Sabbath steekt dit album toch wat af naar mijn mening. Ik denk dat het zwakke songmateriaal vooral komt omdat Ken Hensley hier nog niet de nummers (mee)schreef, en hij is toch de man achter songs als July Morning, Easy Livin', Look At Yourself en Circle Of Hands.

lekker album en goed begin voor heep.

erg gevarieerd album met dan nog diverse stylen.

mijn songs; come away melinda, ill keep on trying , walking in your shadow.

Waanzinnig debuut.

Al staat Hensley als bandlid aangegeven, hij speelt maar op een aantal nummers mee.

Hoogtepunten zijn Melinda en Wake Up, laatstgenoemde door zn jazzy feel.

ook subliem is de progrocker met wahsolo 'I'll Keep on Trying'.

Je vergeet Salisbury.
Look at Yourself is de derde.

Toen SDR dit schreef stond Look at Yourself op deze site nog als tweede genoemd op de albumlijst. De algemene kennis over Uriah Heep is een beetje in het slop geraakt de afgelopen 25 jaar. Ik ben dan ook blij dat ik niet meer in mijn eentje de informatie over deze belangrijke band hoef bij te werken!

Lekkere plaat van de heren en tevens het debuut. En wie kent Gypsy niet?

4 sterren van mij

very heavy indeed en vrij eentonig

Misschien vrij eentoning, maar groovy as hell...

Ken Hensley maakte tijdens de opnamen van deze plaat (toen de band nog Spice heette) nog niet deel uit van de band...

Pas halverwege de opnamen kwam hij bij de band, zijn aandeel in deze plaat is dus vrij beperkt, maar je hoort hem al scheuren op gitaar (Real Turned On en Dreammare) en op orgel (I'll Keep On Trying en Gypsy)...

David Byron en Mick Box zijn de voornaamste songwriters op deze plaat. Maar ook hen lukt wel degelijk een aantal zeer goede songs te pennen...

Alleen Lucy's Blues heb ik niet veel mee. De rest van de tracks behoren toch echt wel tot mijn favorieten...

Niet een heel sterk debuut. Het album begint goed met het geweldige Gypsy. Een prachtige riff en in zijn geheel een prachtig nummer. Maar daarna blijft de kwaliteit niet constant. Walking in Your Shadow vind ik een aardig nummer, maar niet geweldig. Come Away Melinda is dan weer heel mooi (vooral omdat David Byron hier prachtig op zingt). Lucy's Blues doet me dan weer helemaal niks en eigenlijk geld dat ook voor de daaropvolgende 3 nummers.

Wake Up is dan weer een topper en wat mij betreft een van de beste nummers die Uriah Heep ooit heeft gemaakt. Alles is gewoon goed aan dat nummer: de tempowisselingen, de overgang van hard naar zacht en de opbouw. Toen ik het album kocht dat ik dat Gypsy (het enige nummer dat ik al kende en geweldig vond) niet overtroffen zou worden, maar al snel was Wake Up mijn favoriet nummer 1 van de plaat.

Eigenaardig album. Over het algemeen niet zo geweldig (veel slechter dan bijvoorbeeld Look At Yourself en Demons and Wizards), maar toch bevat het 2 nummers die ik onder het beste werk van Uriah Heep schaar.

Helemaal eens. De manier waarop de melodie van het eerste refrein - na het korte intro - helemaal aan het einde terugkomt is niets minder dan geniaal.

Hardrock kreeg zijn gestalte met de debuutreleases van Uriah Heep, Black Sabbath, Led Zeppelin en met alweer het 5de album van Deep Purple (In Rock).
Allemaal uitgebracht in een periode van 1,5 jaar en bovengenoemde bands zouden vooral in de jaren '70 zeer groot worden.
Nogal onderschat vind ik Uriah Heep, natuurlijk waren ze een grote band maar waar de mythische status van de andere bands onaangetast is gebleven daar is UH verworden tot een gewoon bandje waarnaar ook nooit gerefereerd wordt als een van de pioniers van de (progressieve) hardrock.
Misschien omdat ze altijd maar zijn doorgegaan, permanent op tournee waren en de vele releases door alle jaren heen die uiteindelijk alleen maar door de die-hard fans gekocht werden.

De belangrijkste songwriter Ken Hensley deed hierop nog maar ten dele mee en had niets geschreven wat misschien het wisselvallige nivo van de songs verklaart maar hun debuut is al met al onderhoudend genoeg voor een ruime voldoende.
Niet al te subtiel wordt het intro van "Gypsy" ingezet en zet even door na die eerste verschrikkelijke zin "I was only seventeen, I fell in love with a gypsy queen" want de pakkende gitaarrif en hoge samenzang hierin zorgen voor de allereerste UH klassieker die volgens mij nu nog live gespeeld wordt.
Geen keyboards te horen op het wederom gitaarrif georienteerde "Walking in Your Shadow" met een hoofdrol voor gitarist Mick Box die hierin een van zijn eerste kakrakteristieke wah-wah solos laat horen.
Vreemd maar waar, het navolgende "Come Away Melinda" is een cover en werd in hetzelfde jaar (1970) ook door UFO op hun gelijknamige debuutplaat gezet (die verder vol staat met verschrikkelijke space-rock).
Het origineel ken ik niet maar is voor het eerst op de plaat gezet door de folkband The Weavers in 1963, en ergens als compositie het meest geslaagd van dit album.
Het is een hele mooie ballad, volgens mij met mellotron (die klinkt als een orkest) en ingetogen zang maar evenals "Lucy Blues" is het zo anders als de UH stijl die je verwacht dat je er niet echt op zit te wachten.
Ja, dat bluesnummer is ook zo afwijkend dat op de Amerikaanse versie men het eraf heeft gelaten (en "Bird of Prey" daarvoor in de plaats heeft gezet) en wat opvalt is dat op het einde na je helemaal geen gitaar erin hoort.

Grappig, de recensist van The Rolling stone verklaart dit "If this group makes it I'll have to commit suicide. From the first note you know you don't want to hear any more" bij de bespreking van dit debuut.
Als het goed is zou die dus al een kleine 40 jaar dood moeten zijn .....

De nogal technisch beperke bassist Paul Newton heeft tenminste 1 ijzersterk nummer geschreven, zo is "Real Turned On" met zijn ijzersterke zanglijnen en bombastisch begin het hoogtepunt van de vroegere kant 2 van de LP.
Daarbij valt de niets aan de hand bluesrock van "Real Turned On" nogal tegen maar het Black Sabbath-achtige "I'll Keep on Trying" is erg geslaagd.
Ook al is de hoge heldere zang van Byron het tegenovergestelde van de grafstem van Ozzie die dit nummer ook zo zou kunnen inzingen, instrumentaal bedient men zich van logge early BS-riffs (hun debuut kwam een paar maanden eerder uit).
Jazzy invloeden in de afsluiter "Wake Up (Set Your Sights)", het rustige 2de gedeelte lijkt wel een totaal ander nummer maar door de afwisseling en tempowisselingen inderdaad zeer interessant !

Van de bonus tracks zijn de BBC sessie uitvoeringen van "Dreammare" en "Gypsy" lekker fel en hoor je een jonge gretige UH erg gedreven spelen.
Het nummer "Born In A Trunk" staat er in 2 versies op en stamt nog uit de Spice tijd, die de voorloper was van UH en het klinkt als een b-kantje.
Op de zoveelste andere versie van "Gypsy" zit ik eigenlijk niet te wachten evenals die van "Come Away Melinda".
Rest nog de US album version van "Bird of Prey" een ijzersterk nummer en een andere versie van "Wake Up (Set Your Sights).

De karakteristieke voege UH stijl is hierop al volop aanwezig maar zou nog geperfectioneerd worden, de releases hierna zouden qua nivo een stijgende lijn bevatten tot hun ultieme meesterwerk "Demons and Wizards".

Mooi stukje, en ben het met je eens dat Heep onderschat is.
Vooral door het meer aggressieve gebruik van orgel. Twingitaarstukken (Hensley speelt namelijk ook vaak gitaar), multi-zang stukken (Hensley en Byron hebben beiden een falsetto).

Ik houd zo enorm van deze plaat. Het amateuristische en sympathieke karakter ligt mij enorm.

Ze heet Melissa Mills. Ik heb nog eens geprobeerd uit te zoeken wat er van haar geworden is, maar er zijn gewoonweg teveel mensen met die naam.

Ik sluit me aan bij de conclusie dat Gypsy een moddervette song is; geweldig. Doet totaal niet onder voor de singles van groter geachte concurrenten zoals Deep Purple. De rest is misschien niet zo briljant (Gypsy steekt er met kop en schouders boven uit) maar ik wil pas na minimaal 6 luisterbeurten een oordeel vellen; nog drie te gaan en ik verwacht het gemiddelde op te gaan krikken.

Hierna ga ik hun release van dit jaar (Into the Wild) beluisteren en kijken hoe de heren er na 40 jaar nog voorstaan; al mag je de ontelbare bandwisselingen nauwelijks nog van een eerlijke vergelijking spreken. Ik heb er in ieder geval geen kijk meer op; verder dan het feit dan Mick Box de constante factor is kom ik dan ook niet. Maar ben dan ook geen fan, maar wél een liefhebber die nog niet verder is gekomen dan de albums "Look at Yourself" en "Wake The Sleeper".

Spelenderwijs worstel (in positieve zin) ik me zo hun oeuvre heen en kan ik op voorhand al concluderen dat...Very 'Eavy ...Very 'Umble voor een debuutplaat petje-afneem-waardig is.

Een redelijk debuut dat ik nog steeds met plezier beluister. Gypsy en Come Away Melinda blijven de favorieten.

Gypsy is gelijk het hoogtepunt van het album, maar de rest is ook zeker niet slecht. Inderdaad een redelijk debuut van Uriah Heep/

Ooit nog gekocht vroeger op LP en vlak daarna Demons en Wizzards, ook Deep Purple in Rock. Het was toen echt een goed rock tijdperk. Voor mijwas de kous grotendeels af toen David Byron niet meer als zanger bij de groep zat.
Dit debuutalbum staat nog als een huis en moet je keihard draaien!!

WAT EEN GEWELDIGE PLAAT! ik heb dit album al eeuwen en luister er nog steeds met veelplezier naar. oké, iedereen vind gypsy fantastisch, is het ook maar ook walking... is geweldig; come away.. is euh, fantastisch; lucy blues is een geweldig nummer voor bb king; dreammare is de bekende heepsound, fantastisch toch?; real turned on grooved fantastisch; I'll keep on trying klinkt inderdaad als een geweldig sabbath nummer;wake up... is een anti-oorlogsnummer, dat is toch geweldig. duimen omhoog heepjongens, fantastisch gedaan, of was het nou geweldig?

Verschenen in de schaduw van Deep Purple's In Rock en Sabbaths Paranoid, maar zeker niet minder, eerder gevarieerder. Misschien daarom nooit door het grote publiek als standard opgemerkt. Hoogtepunten: Gypsy (hardrock), Melinda (relaxt 'romantisch') en Wake Up Set Your Sights (jazzy). De andere nummers zijn meer in de lijn van het rockende Gypsy en doen de titel eer aan van deze prima eersteling van Heep.

Ik vind sowieso de eerste paar albums (met David Byron op zang!!) zeer goed

Gelukkig overschaduwt de overweldigende klasse van het mystieke Gypsy en het haast etherische Come Away Melinda (een cover weliswaar, maar deze versie is zooo mooi dat die andere versies er gewoon niet toe doen) de minderwaardigheid van de brallerige hillybilly deuntjes als Lucy Blues en Real Turned On.

Anders had ik niet geweten wat ik met Very 'Eavy ...Very 'Umble aanmoest en het gehouden bij een verzamelaartje. De muzikale interactie tussen de bandleden doet me dan ook nog wel wat. De ronkende hammondorgels en de gillende zang zijn herkenbaar en nemen je direct mee naar ongecompliceerdere tijden. Maar dan nog is die platte bluesrock niet de sterkste kant van Uriah Heep.

Het zij ze vergeven. Omdat de uitschieters zo ver uitschieten, pers ik er 3,5 ster voor uit en ben ik gewoon blij met het album.

Heep zal zich in de toekomst niet meer aan bluesrock wagen.
Je moet ook bedenken, dat Hensley tijdens de opnamen van de plaat, pas bij de band kwam.

Hij heeft geen enkel nummer meegeschreven. Alles is nog door Box, Byron en Newton geschreven. En die schreven nog in de stijl van Spice; dus bluesy en zelfs jazzy.

De echte hardrock kwam op Salisbury en Look at Yourself.
Al moet ik wel zeggen dat Dreammare, Gypsy, I'll Keep on Trying wel lekker hard rocken.

Oh, maar ik heb al het oude spul wel. Salisbury, Look At Yourself en ook wel Demons And Wizards en The Magician's Birthday zijn veel coherentere en daarom betere albums. Ik gaf hier alleen even weer hoe ik er zelf naar deze luister. Dat had ik nog niet gedaan. Momenteel zit ik in een Heepbuitje dus er zal links en rechts nog wel wat aan gedachtenflarden over de albums volgen, gok ik.