Uriah Heep - Salisbury (1971)

Er is heel vaak een discussie of Uriah Heep nu gewone hardrock cq metal is of dat we deze groep onder de prog mogen scharen. Naar mijn bescheiden mening is het begin 70-er jaren toch voornamelijk prog wat deze groep maakt.

Voorbeeld is toch dit album en met name het titelnummer. De herkenbare vokalen van David Byron, de jengelde Hammond van Hensley, de snerpende gitaarsolo van Box en dat alles bijgestaan door een orkest.

Nummers als Bird of Prey en High Priestess zijn hard, maar dit wordt afgewisseld met meer subtiele nummers zoals The Park en het in Duitsland nog steeds populaire Lady in Black.

Een zeer gedurfd album van een beginnende band.

Lady in Black en Bird of Prey zijn goede nummers en ook hier val ik in herhaling want de rest komt mij niet zo bekend voor dus onthou ik mij nog van stemmen ! Leuk Trouwens Flipper dat je met jouw berichtjes Uriah Heep onder de aandacht brengt van de MuMeterleden !

Iedereen heeft zo zijn helden uit het verleden en die wil ik graag onder de aandacht brengen.

Alle albums van Uriah Heep zijn tegenwoordig zeer goedkoop, in een geremasterde versie te krijgen.

Dus 'give it a try' zal ik zeggen!!

titelnummer zou een superklassieker moeten zijn
dus niet elk jaar bij elke top 1000 allertijden alleen maar opgescheept zitten met stairway to heaven en child in time
deze hoort er ook bij

"Duitsland nog steeds populaire Lady in Black???"
lachen die buren van ons....gaan echt met hun tijd mee

Prachtig album van UH, waar ze ook nog duidelijk zochten en experimenteerden met hun songwriting, getuige het machtige "Salisbury", een song van epische proportie en met de medewerking van een volledige brassband. Maar verder alleen maar sterke songs, zoals de beukende opner "Bird of Prey", of zoals het mooie jazzy "The Park" Ik heb de originele vinyl versie, maar ook expanded re-master, met 8 bonustracks.

Uriah Heep had er altijd een handje van om merkwaardige albums uit te brengen en Salisbury is wel de merkwaardigste.
Er staan drie nummers op die tot de (hard)rock gerekend kunnen worden: Bird of Prey, Time to live en High Priestess. De eerste bestaat uit twee delen, met beide een heerlijke riff. Het oeh ah in het tweede gedeelte is buitengewoon geestig.
Met Time to live doet UH een gooi naar de titel uitvinder van de AOR. Het bevat eveneens een prettige riff, maar is verder oninteressant.
High Priestess heeft alles wat UH zo interessant maakt: gepassioneerde zang van David Byron en een heerlijk gitaarduet van Box (met wah-wah) en Hensley (zonder).
Lady in Black begint als een padvinders-kampvuurliedje. Het kent een gestage opbouw met originele drum en bas begeleiding en natuurlijk de typerende koorzang. De melodie blijft onmiddellijk in het hoofd hangen, al na de eerste keer kan men zich niet voorstellen dat het melodietje in een lang vervlogen tijd nog niet bestond!
In The Park heb ik (helaas) geen jazzinvloeden kunnen horen. De begeleiding is akoestisch en lijkt op Lady in Black. In de hoogte riedelt het orgel van Hensley. Uiteindelijk is het hele nummer gebouwd op één simpel melodietje en dat is mi te weinig voor vijf minuten.
Blijft over Salisbury. Het kan bijna niet pretentieuzer met een intro van drie minuten; idem voor de coda. Herhaald luisteren is nodig om alles er uit te halen wat het nummer bevat; het wordt dan steeds beter. Toch weet ik na 5 of 6 keer nog steeds niet of Salisbury getuigt van verwaande genialiteit of van grandioos falen. Misschien balanceert het nummer op het randje en is juist dat zo interessant. Box soleert uitstekend. Typerend is wel dat hij drie solo's achter elkaar op hetzelfde thema speelt. Wat moeten we daar nu mee?
Van de bonustracks verdient Here am I de nodige aandacht. Voor het grootste deel tamelijk rustig met een fijne baslijn. Net als de luisteraar denkt dat het toch wel een beetje langdradig is volgt er een spetterende gitaarsolo.

Mooie plaat an Heep vooral salisbury is mooi van deze onderschatte groep.

HET Hoogtepunt uit het oeuvre van een band die in een korte tijd een aantal prachtige platen heeft uitgebracht. Eigenlijk zijn alle LP's met David Byron als zanger goed, maar dit is m.i. de beste. Het titelnummer blijft natuurlijk grandioos, de drie (op hetzelfde thema, inderdaad) gitaarsoli staan nog steeds als een huis.

Welverdiende 5*

Op dit album schreef organist Ken Hensley mee aan zowat elk nummer, en dat maakt het album genietbaarder dan het debuutalbum naar mijn mening. Maar écht goed is het nog niet (dat werd het pas bij Look At Yourself en Demons And Wizards). Bird Of Prey en Lady In Black zijn voor mij de uitschieters op dit album, en het zijn allebei erg goede nummers. De rest is aardig, maar het titelnummer kan mij (jammergenoeg) op geen enkele manier bekoren en is de grote misser op dit album voor mij. Ondanks dat kan ik nog 3* geven.

De dreigende sfeer welke wordt gecreëerd door de blazers, samen met de Hammond van Hensley, de uitstekende zang van Byron en de epische solo van Box, maakt Salisbury een heel geslaagd nummer. Ook een zeer onderschat nummer. UH was toen zeer veel meer dan een doorsnee hardrockband.

Ik merk in het nummer bar weinig van die dreigende sfeer door middel van de blazers, het klinkt in mijn oren alsof ik in een circus of op een kermis ben. Maargoed, iedereen ervaart muziek anders, natuurlijk

Misschien moet je wat meer 'belegen' zijn en de 40 zijn gepasseerd om het mooi te vinden.

Misschien generaliseer ik weer wat te veel maar het valt mij op dat mijn leeftijdgenoten ( Gert P, M. Nieuweboer, Rinus ......) mijn mening delen.

Deze draaik nog regelematig.

Leuk verhaal dat lady in Black pas in 1977 een hit werd, toen had Heep allang een andere zanger.

Edit van Salisbury op de remastered versies is belachelijk.

Wel een geweldige extra track is Here Am I....

The Park met zn jazzy tussenstuk en de vogeltjes maakt me nog steeds blij.

Lady in Black werd eigenlijk alleen in Duitsland een hit. Het is gezongen door Ken Hensley en die was er in 1977 echt nog bij.

Niet waar.
Het nummer is niet door Ken gezongen, en in 77 hadden ze niet een andere versie, maar deze.

Echt een Heep klassieker deze!
Samen met Look at yourself en Demons and Wizards mijn favoriete UH Lp's

Van de officiële website:



Let op de laatste regel. Opgemerkt zij dat de stemmen van Hensley en Byron sterk op elkaar lijken. In feite weet ik pas sinds een paar maanden dat Hensley Lady in Black zingt. Ik weet ook pas sinds kort dat Hensley en Byron elkaar afwisselen op Paradise/The Spell. Als je er eenmaal op let kun je de stemmen wel uit elkaar houden.

Goed.
Weer wat geleerd.
Ik had echt geen idee.

Ik ook niet gedurende een jaar of 30!

Op dit moment mijn eerste luisterbeurt van dit album en eveneens van deze band... Ik had nog niet echt eerder van ze gehoord (maar ik ben dan ook nog jong ).
Deze muziek deed mij meteen wat aan Deep Purple denken, vooral met die hoge uithalen van de zanger, alleen lijkt het mij allemaal wat braver en minder hard. Wat niet wil zeggen dat ik UH daarom minder goed vindt dan DP! Volgens mij is deze band erg onderschat, anders had ik wel al eerder van ze gehoord.
Ik ben namelijk steeds op zoek naar goede (meestal oudere) muziek, omdat ik hetgeen van vandaag maar opgeblazen rommel vindt; terzijde.

Stem volgt nog!

Het duurde even voordat UH zijn eigen stijl gevonden had. Zelfs dit debuutalbum is niet echt typerend.

Dit is niet hun debuut.
Dit is wel de eerste plaat waarop Ken Hensley flink meepent.

Very 'eavy, Very 'umble is het debuut

Ik weet zelf niet meer wat ik bedoelde toen ik dit schreef.

Dit album heeft in ieder geval voor mij Box's mooiste gitaarsolo (Salisbury) en hun mooiste ballad (The Park). Verder alleen maar sterke nummers. Met Demons & Wizards de twee beste albums van Heep.

lekker album , met als hoogtepunt Salisbury en The park

Het non plus ultra van heep.
beter is het nooit geworden

Grote stap voorwaarts sinds het debuut... Bird of Prey kenden de amerikanen al van het debuut, want die stond daarop.

Ken Hensley bewijst op deze plaat, dat hij een van de best songwriters is van Uriah Heep.

Hij speelt ook naast orgel de nodige gitaarpartijen mee, wat Heep toch steviger maakt dan menig symfonische rock band uit de beginjaren '70.

Waarom Here Am I overigens nooit op elpee is verschenen is mij een raadsel, wat een dijk van een nummer... Blij dat hij op de re-issue staat.

Een van de beste albums van Uriah Heep die stukken beter is dan het debuut. Ik vind deze persoonlijk beter dan latere albums als Demons and Wizards en The Magician's Birthday.

1. Bird Of Prey - heerlijk, origineel rock nummer dat gewoon een ontzettend goed lied is. Goede opener ook.

2. The Park - Mooi nummer met een mooie zanglijn van David Byron, dat toch iets te lang doorgaat.

3. Time To Live - Goed rocknummer dat ik echter onder vind doen voor Bird Of Prey, maar dat zeker niet slecht is.

4. Lady In Black - Een van de mooiste nummers van Uriah Heep. Prachtig hoe het hetzelfde doorgaat terwijl er steeds instrumenten bijkomen.

5. High Priestess - Aardig nummer, maar ook niet geweldig. Qua kwaliteit zou het tussen de veelal matige songs van het debuut kunnen staan.

6. Salisbury - Uriah Heep in samenwerking met een symfonieorkest, met een zeer goed resultaat. Begint prachtig en die schoonheid duurt ook heel lang voort. Helaas is het nummer nog langer waardoor ik de laatste paar minuten nogal langdradig vind (het einde is dan weer heel mooi). Ik vind wel dat dit nummer de mooiste zanglijn bevat die David Byron ooit voor Uriah Heep heeft ingezongen. Gewoonweg prachtig, en dat maakt het nummer dan ook tot een van mijn favorieten van Uriah.

Dit album mist de consistentie van Demon and Wizards, maar krijgt van mij toch de volle mep, omdat hierop hun mooiste ballads staan en plus het nummer Salisbury zelf, met daarin de meest intense gitaarsolo ooit van Mick Box. Geweldig hoe hij hier met iedere gitaarronde weer een tandje hoger schakelt. Hij had / heeft niet de techniek van generatiegenoot Richie Blackmore (en ook niet 's mans nurksheid), maar binnen zijn beperkt palet was (en is) hij behoorlijk inventief.

Je bent hardvochtig. Het gitaarduet na het laatste refrein is heel bijzonder.