Uriah Heep - Salisbury (1971)

Dat klopt wel, maar toch was dat de achterkant

Gypsy is dus in '70 als single verschenen en in '72 nog een keer als b-kant gebruikt.

wiki

Top album.
Dit kocht ik pas ná Look at yourself in 1972 al.
Salisbury en in the park zijn prachtig.

Dit is het helemaal! Vergeleken met het eerste album van Uriah Heep (very 'eavy very 'umble) is dit echt grandioos. En dan te bedenken dat ik vroeger verschillende lp's van Uriah Heep heb weg gedaan. Ik heb ze nu alsnog allemaal op cd, totdat David Byron er mee stopte (of gedwongen werd om te stoppen).
Deze cd vind ik echt een klassieker, er staat geen enkel slecht nummer op. Een nadeel: Lady in Black. Prachtig van eenvoud, dusdanig dat je het nog dagen in je hoofd blijft houden. Dus ergens geniaal...
En Salisbury...wauw! Kom maar op, laat maar weer horen...

Lady in black is inderdaad een nummer wat blijft hangen. Persoonlijk vind ik Very 'eavy, very 'umble net iets beter.

Tot van de week heb ik nooit geweten waar de titel Salisbury op sloeg. Het heeft te maken met de oorlogsterm Salisbury-formatie.

Volgens Wikipedia heeft de titel te maken met de Salisbury Plain in Wiltshire, Engeland, wat een militair oefenterrein is. Op de hoes staat een Engelse Chieftain tank.

Dan heeft wikipedia het eens een keer bij het rechte eind.

Maar met de inhoud van de tekst van het titelnummer heeft die tank volgens mij weer geen moer te maken. Of is dat ook eenvoudig te verklaren?

Nope, gewoon een liefdesverhaal. Is er wel een tekst van Heep/Hensley die interessant is? Volgens mij zijn het allemaal een beetje flutteksten. Ach, liefdesverhaaltjes vind ik eigenlijk best leuk.

July morning misschien?

Als het om liefdesverhaaltjes gaat is de tekst van Paradise niet zo slecht.

Op dit tweede album heeft Uriah Heep de eigen stijl verder ontwikkeld. Geen bluesuitstapjes deze keer. Ook wat productie betreft is er heel wat vooruitgang geboekt. Alle nummers zijn geweldig. Time to Live met zijn ijzersterke groove, het zorgvuldig opgebouwde Lady in Black en het epische slotnummer zijn favoriet.

97/100

"Salisbury formation" cavalry charge - Other Great War Chat - Great War Forum - 1914-1918.invisionzone.com

de muziek klinkt goed maar kan de zang echt niet verteren in bird of prey

Goede opvolger van ...Very 'Eavy ...Very 'Umble, de plaat begint bij mij met Bird of Prey. Eén van hun beste nummers. Wat een gitaarwerk en David Byron (vocals) klinkt erg sterk. Ook Lady In Black is een klassieker. The Park is iets minder mijn stijl. Het afsluitend titelnummer Salisbury is een 16 minuten lang prognummer en meteen het beste nummer op de plaat.

Mijn eerste kennismaking met Heep en die is me zo goed bevallen dat ik ook de meeste andere alnums, met david Byron, heb gekocht. Het is wat mij betreft ook gelijk hun beste! Lekkere hardrock opener Bird of Prey en daarna het ingetogen The Park om met Time to Live het hoogtepunt van deze cd te bereiken! Een machtig DeepPurple-achtig nummer (gave coverversie van Spiritual Beggars) met Gillan achtige vocalen. Het niveau Blackmore wordt nergens gehaald, of het moet de geweldige solo's zijn in het progressieve titelnummer! Staat al ruim 35 jaar in mijn kast en doet het nog regelmatig goed. Mijn cd versie heeft een hele rits aan extra nummers remixes ed. Die niets toevoegen als ik terug wil in de tijd.

Dat kan ik me best voorstellen - ik heb dat met All my Life van twee albums later. Maar de uithalen op Bird of Prey vind ik komisch. Dat is het probleem met én de kwaliteit van deze band - je moet de muziek tegelijkertijd wel en niet serieus nemen.

Ach er is ( was) maar één David Byron, toch?

Een goede plaat van Uriah Heep. Bij het eerste nummer moet ik qua vocalen soms denken aan King Diamond. Heerlijk die uithalen. Het best nummer is wel Salisbury, heerlijk nummer!

Leuk dat jongeren aan de haal gaan met Heep.

De associaties zijn wel wat anachronistisch, maar zo gaat dat nu eenmaal. Je kunt niet alle muziek op chronologische volgorde ontdekken.

Ik kan wel gelijk de eerste 5 platen plus de Live 1973 ook aanbevelen. Eigenlijk alles wel maar anderen gaan dat vast niet met me eens zijn.

Mijn top drie bestaat uit deze, Look at Yourself en Demons and Wizards.

Mijn top drie bestaat uit, look at yourself, demons and wizards En hun laaste worp living the dream.
En uiteraard het live album live '73.
Altijd lastig het fenomeen lijstjes.... Tis ook vaak stemmings gevoelig, soms ben ik in de stemming voor heeps oude werk en soms het nieuwe werk. Maar val toch vaak naar de genoemde 3 albums terug. En live' 73.
Maar er zit genoeg bij uriah heeps discografie voor iedereen. Elke periode van hun heeft wel iets leuks en they still rockin and rolling.
Ook dit album geweldig allemaal top nummers..... Maar het zo eenvoudig ogend maar ohzo mysterieuze lady in black is mij favorite nummer hier, en kan ik zonder probleem 'n paar keer achter elkaar horen.

Het debuut, Salisbury en Demons and Wizards in het rijtje ouwe platen.

Abominog, Firefly en Head First voor de midde periode.

Sea of Light, Sonic Origami en Living the Dream voor de Shaw-periode.

Verder vind ik alles minimaal voldoende.
De missers zijn een beetje: High and Mighty, Equator en Raging Silence, denk ik.

Deze periode is ook mooi weergegeven op The Lansdowne Tapes met Here Am I (8 minuten) en Why? (14 minuten) en nog meer heerlijks als Simon the Bulletfreak.

Sommigen vinden dit een van de beste albums van Uriah Heep, anderen vinden het een slecht album. Het verschil zit in de tweede kant van het album. Iedereen is het er volgens mij wel over eens dat de A-kant erg goed in elkaar zit. De discussie zit in de B-kant. Die kun je beoordelen als episch/orkestraal, maar ook als bombastisch. De scheidslijn is erg dun. Maar het scheelt al snel een punt in de beoordeling. Ik heb de B-kant nooit zo leuk gevonden. Dus ik geef dit album niet meer dan 3,5 punten.

Een klein drie en halve ster voor deze plaat. Het is voor mij een van hun mindere. Lady in Black mag dan een bekend nummer zijn ik vind het niet zo boeiend. Het gegil in de openingstrack Bird of Prey werkt ook meer op de lachspieren dan dat ik het mooi vind. Het afsluitende duo maakt dan weer een hoop goed waardoor er toch een redelijk nette voldoende uit komt rollen.

Een album wat ik vroeger eigenlijk een beetje gemist heb. Ik ben pas aangehaakt bij Uriah Heep met de single Easy Livin' van het album Demons and Wizards. in 1973 kwam het prachtige live album uit en in datzelfde jaar is ook het album Look at Yourself in huize jorro binnen komen vallen.
Ik ben eigenlijk nog steeds zoekende op dit album. De a kant vind ik verrassend sterk, met name The Park en Lady in Black en Salisbury moet ik voor in de stemming zijn.
Wat in elk geval prettig is, is dat de band na het wat stuurloze debuut nu duidelijk een keuze voor (hard)rock maakt.
Voorlopig blijf ik bij een ruime 3,5* voor deze #93 in de 100 Greatest Albums of 1971 en #84 in de Best Ever Albums van dat jaar.

Verhoog naar 4.5

Toch twee hele songs hier waarop Ken de leadzamg voor zijn rekening neemt. Veel gitaar ook hier, inclusief double-lead, maar ook wel veel interessante toetsenpartijen, met name in The Park.

Volgens mij staat hier geen akoestisch getokkel van Mick Box op, maar wel lagdn akoestischd gitaren van Ken op Lady in Black.

Veel scheurende wah-wahsolo's van Mick, wat ook één van trademarks van Heep is.

De zang van Byron is meer dan goed hier, ook in het opzichtige Bird of Prey. Overigens gilt hij ook in Time to Live.