Uriah Heep - Look at Yourself (1971)

Heb hier een LP van op de kop getikt waar zowel de spiegelhoes als het vinyl nog enigzins gaaf zijn, inclusief grote dubbelbedrukte poster met aan de ene kant songteksten en aan de andere kant bandfoto en groot Uriah Heep opschrift. Heb de remaster-CD, aangeschaft ter vervanging van een oude LP die niet aan voorafgaande eisen voldeed, weer aan familie gesleten. Moeilijk geluid deze plaat: Hensley en Box strijden om de voorgrond en er staat ook een zware basgitaar op, waardoor de drum wat naar de achtergrond gedrukt wordt. Album staat bol van de klassiekers en kent geen zwakke stukken. Enig persoonlijk euvel is dat ik dat slot van July Morning wel eens als 'gejengel' ervaar - die toetsenbijdrage op van Manfred Mann. Tears in My Eyes heb ik nog nooit op een compilatie gespot, wel een favoriet van mij. Vrij heavy album voor die tijd.

Óok dit album heb ik op vinyl in bezit gehad. Is destijds aardig grijs gedraaid. Uriah Heep was en is een wat onderschatte band. Het heeft altijd wat in de schaduw gestaan van de grote namen in de (hard)rock wereld.
Het Live album uit 1973 laat echter horen dat het echt een topband was.
Favoriet is bijna vanzelfsprekend July Morning. Andere toppers uiteraard Look at Yourself, Love Machine en Tears in My Eyes.
Op een wat sobere 86e plaatd in de 100 Greatest Albums of 1971. Een stukje hoger op 70 in de huidige chart over 1971 in Best Ever Albums.
Die 4* blijven staan.

Sterke plaat met (wat Ketwiezel betreft) alleen maar sterke nummers en een fantastische dynamiek (zowel qua tracks als productie).
Favoriete tracks van Ketwiezel: de titeltrack (gezongen door Ken Hensley), Tears in my Eyes, Shadows of Grief en What Should be Done.

Toen ik voor het eerst Look at Yourself hoorde, viel ik meteen voor de rauwe energie van de plaat. De titeltrack zet de toon: fel, direct, bijna bezwerend met die conga’s en het refrein dat je in je gezicht slaat.

Maar het is vooral “Shadows of Grief” dat mij gegrepen heeft. Dat nummer heeft iets dreigends en mysterieus. Het opent met een zwaar, log riffpatroon dat bijna hypnotisch aanvoelt, en langzaam word ik meegezogen in een donkere sfeer. De zang klinkt alsof er iemand in mijn oor fluistert en roept tegelijk – beklemmend, maar ook intens spannend. En dan die stukken tussendoor waar de muziek ineens openbreekt, bijna zweverig, alsof er licht door de wolken schijnt. Elke keer als ik het hoor, ontdek ik weer een nieuwe laag.

Wat ik knap vind, is dat Uriah Heep met dit nummer de grenzen van hardrock opzoekt: het is niet zomaar een riff-driven song, maar een mini-reis, bijna een kleine symfonie. Voor mij is dit het hoogtepunt van het album.

De rest van de plaat bouwt er mooi omheen: van het vurige “Tears in My Eyes” tot het epische “July Morning”, dat als een soort zonsopgang klinkt. Samen maken die nummers dat Look at Yourself voor mij voelt als een avontuur – heftig, emotioneel en tijdloos.