Uriah Heep - Look at Yourself (1971)

Look at Yourself is zeker geen miskoop. Al heb ik persoonlijk een voorkeur voor Salisbury.

Salisbury is geweldig!

Tijdloze plaat! M.i. de beste van UH. Alles klopt aan deze plaat. Van een episch nummer als July Morning tot de rocker Love Machine, allemaal even top. Ook produktioneel is deze schijf haarscherp. En dat was in die tijd geen vanzelfsprekenheid.

Mooi gesproken epicusdoomicus ( what a name)

Kijk eens bij Candlemass

Nu ik toch met U H bezig ben (bericht bij Celabration 2009) en vele eerdere aankopen zoals deze nog geen sterren gegeven heb ,gelijk deze ook maar doen,Celabration niet ,omdat ik singles A & B sides als verzamelalbums heb en krijgt dan sterren
Van de org. albums is deze wel de beste uit de betere periode (met Byron) Uriah Heep
Betere periode is sowieso ook met hensley maar die bleef tot ongv ' 80,maar ik bedoel de top lag wel in eerste helft '70s
Hoewel Demons and Wizzards ( '72 ) o,a de absolute topper Easy Livin' bevat,vind ik dit Heepalbum totaal gezien net iets meer hebben, vanwege o,a de tracks Look At Yourself en het bijna 11 min durende July Morning wat zeker een hoogtepunt van dit album is,en ook uit het oeuvre van Uriah Heep
4 sterren

Heb deze al jaren, maar denk niet dat ik 'm vaker dan twee keer geluisterd heb. Uriah Heep bij nader inzien wat al te snel afgedaan als oldies hardrockband, terwijl dit eigenlijk veel dichter bij bands als Nektar en Eloy ligt dan bij Deep Purple, Zeppelin en Black Sabbath. Demons & Wizards heb ik ook nog, wellicht moet ik Salisbury eens op de kop tikken.

Salisbury vind ik nog net wat beter dan Look at Yourself. Maar dit zijn mij betreft wel meteen de twee beste albums van Uriah Heep.

Het debuut vind ik toch ook wel erg sterk. Maar op Look at yourself staan ook alleen topnummers. Evenals op Salisbury, wat ik toch wel de minste van de drie beste Heep platen vind.

Tm demonds and wizards alles ok, daarna moet je er af en toe een nummer uit pikken.

Samen met made in japan mijn 1e LP was wel stoer toen.

Dit album is iets conventioneler en minder sfeervol dan zijn voorganger. Maar daar staan strakker samenspel en een topproductie tegenover. Het titelnummer beukt er meteen stevig in en veel rustpunten komen er niet. Een overheerlijk hardrockalbum met nog genoeg ruimte voor de excentriciteit van de band.

97/100

July Morning

Ik zou bijna 3,5 ster geven, maar ik vind het "Shadows of Grief" zo bedroevend slecht...dat brengt het gemiddelde van dit verder prima album voor mij wel omlaag. July Morning, Tears in my eyes, Love Machine, allemaal prima nummers, en het klinkt ook echt heel goed qua geluid, wat in die tijd inderdaad niet vanzelfsprekend was.

Look At Yourself, het derde album van Uriah Heep

Dit is een topalbum in de 70’s hardrock/ progrock. Het titelnummer ‘Look At Yourself’ en ‘July Morning’ zijn de bekendste nummers en blijven nog steeds goed. De band brengt deze nummers nog vaak live tegenwoordig na zoveel jaar.
Shadows Of Grief, het derde topnummer van de plaat, is ook één van hun meesterwerken.

Veel mensen vergelijken Uriah Heep met Deep Purple, wat wel te begrijpen is aangezien zij rond dezelfde periode succesvol waren. Beide bands gebruikte een orgelgeluid, ook de zang van Byron laat ons soms wat denken aan Gillan, toch klinkt Uriah Heep duidelijk anders en zoekt ook meer de proggy kant op.

Ook I Wanna Be Free klinkt goed, Tears In My Eyes ook, beide goede rocknummers. What Should Be Done klinkt dan iets minder (maar ook niet slecht), is een Heep ballad. Love Machine is nog een knappe afsluiter.

Hoewel ik de opvolger ‘Demons and Wizards (1972)’ hun beste plaat vind, is dit ook één van hun beste albums.

Ik weet pas sinds een paar jaar dat Ken Hensley het titelnummer zingt.

Zelfs in de remasters uit de jaren 90 stond daar niks over vermeld. Pas met de komst van wikipedia en de remasters van de laatste jaren zijn dit soort zaken aan het licht gekomen. En uiteindelijk hoor je het ook wel, maar als je het niet weet dan hoor je het ook niet echt.

Fantastische plaat trouwens en ook fantastisch gedrumd. Opmerkelijk is dat shuffletje in de titelsong wat een echt Heep-trademark zou worden (Easy Living, Return to Fantasy en talloze meer). Lee Kerslake zou deze techniek verbeteren door een dubbele shuffle te spelen (dat is pas spierballenwerk).

Leuk aan deze plaat is de gastbijdragen van Osibisa en Manfred Mann wat de plaat enorm veel kleur meegeeft.

Op deze plaat staat ook gelijk de meest onbekende epic van Heep: Shadows of Grief. Deze wordt echt bijna nooit live gespeeld en je hoort er ook bijna nooit iemand over.

En dan nog iets; ik mis bij de albumbesprekingen ook altijd het gitaarspel van Ken Hensley. In een heleboel songs speelt hij orgel, maar er is ook een flink aantal songs die in de bezetting zang/gitaar/gitaar/bas/drums zijn opgenomen, waarbij Hensley eigenlijk altijd die scheurende slidegitaar speelt. Voorbeeld op deze plaat is bijvoorbeeld I Wanna Be Free en Tears in My Eyes, maar Ken speelt ook wat akoestische gitaar. Helaas is mij niet altijd duidelijk waar en wanneer.

In de promovideo's uit de Lawton-periode zie je Hensley wel heel vaak op de gitaar.

Bedroevend slecht nog wel. Waarom zo?

Dit is een van de beste albums van Uriah Heep. Het mooiste nummer is July Morning, dat volgens mij thuis hoort in het rijtje van onder meer Stairway to heaven en Child in time. Verder staan er vooral stevige rocknummers op dit album. Het rustpuntje op deze plaat is de ballad What should be done.

Helaas klinkt live 73 dof. Té dof zeker qua zang

Had al een tijdje het geweldige "living the dream" in mijn bezit, hun laatste trouwens. Ik was hier zo van onder de indruk dat ik toch meer van UH in mijn kast wilde verzamelen.
Deze Look at Yourself staat nu voor de 3de maal op. Echte goeie hardrock uit de jaren 70. Meer dan bij Deep Purple is hier de Hammond orgel wat prominenter aanwezig, maar dat stoort niet.
Raar dat UH altijd wat in de schaduw stond van Black Sabbath, Led Zeppelin en Deep Purple.

Qua favorieten zal ik stellen: 1: Led Zeppelin ( ik vind elk album geweldig)
2: Black Sabbath (ondanks de diverse personeelswisselingen hebben ze geen slechte platen gemaakt)
3: Uriah Heep (de beginalbums zijn erg goed, maar al snel was het met diverse personeelswisselingen gedaan met de kwaliteit)
4: Deep Purple (vanaf In Rock erg goed, met een goede herstart in 1985, maar daarna als snel een heel stuk minder dankzij diverse personeelswisselingen)

Mijn volgorde, gebaseerd op de goede albums:
Sabbath
Heep
Zep
Deep

Ik heb een andere volgorde:
1. Deep Purple;
2. Overig waaronder Uriah Heep.

Ik heb ook 'n andere volgorde :
1) deep purple
2) Uriah heep
3) led zeppelin
4) black sabbath.

Gebaseerd op mijn favoriete albums en favoriete bands en 'n beetje jeugdsentiment hahaha. Maar alle 4 bands fenomenaal en essentieel voor de rock muziek in het algemeen. 4 iconische bands. Voor mij praktisch geen verschil. Alleen deep purple eenzaam aan top en de 3 andere band nagenoeg gelijkwaardig. Heerlijke bands en muziek.

Ik heb er ook eentje:

1. Uriah Heep
2. Deep Purple
3. Black Sabbath
4. Led Zeppelin

Persoonlijk heb ik nooit zoveel gehad met Black Sabbath, maar dat is puur een kwestie van smaak. Uriah Heep vind ik de beste van het bovengenoemde viertal. Mijn lijstje zou er als volgt uitzien:

1. Uriah Heep
2. Deep Purple
3. Led Zeppelin.

Hoewel Manfred Mann's Earth Band wat minder prominent is, zou ik die op een vierde plaats zetten.

Leuke reacties op mijn persoonlijke top 4!

Voila . Nu een 2 tal weken intensief beluisterd. Jawel hoor. Ik voel en hoor hier ook de energie en speelplezier , net als bij Deep Purple In Rock. En nee , ik bedoel niet dat je beide platen mag vergelijken , maar op één of andere manier is de vibe wel identiek.
Score 4*

De albums met zanger David Byron zijn top. Daarna zienderogen minder (helaas)

Ja, de platen met Byron vormen natuurlijk de toptijd van Heep, ook commercieel. Het is 'bon ton' om te zeggen dat het daarna een stuk minder werd, en dat vind ik ook. Maar is wijs onwetenden toch graag op de laatste zes albums van Uriah Heep (vanaf Sea of light, 1995), die allemaal behoorlijk goed zijn.

Met Bernie Shaw als zanger, en die klinkt anders dan Byron, dus vergelijken heeft weinig zin. Maar de oude mannen van Heep zijn de laatste jaren wel degelijk in topvorm. Waarbij de laatste, Living the dream (2018), zelfs de beste is van die periode.

Wat deze plaat betreft: ik betrap me er zelf vaak op dat ik het duo Demons and wizards en Magician's birthday als een soort 'twin towers' in de geschiedenis van Uriah Heep beschouw. Maar deze is meer dan alleen maar een aanloop tot die platen. Hij is eigenlijk net zo goed. July morning is natuurlijk de uitschieter op dit album, maar ik vind de titelsong en die andere epic, Shadow of grief, eveneens toppers.

Nou vooruit, ook mijn 'grote vier' uit hardrockland op een rij qua persoonlijke voorkeur:

1. Zep
2. Deep
3. Heep
4. Sab

Nooi zo dol geweest op Sabbath, en dat komt voornamelijk door de stem van Ozzy. Want Tony is natuurlijk wel een riff-meister eerste klas en de ritmesectie staat eveneens als een huis. Ik heb zelfs de neiging de niet-Ozzy-platen van Sabbath de beste te vinden (dus die met Dio en zelfs een aantal met Tony Martin).