Uriah Heep - Look at Yourself (1971)

Een van m´n favoriete Heep albums!
Ook een van hun betere werken, wat niet geld voor hun latere werk in mijn ogen. Met David Byron als zanger, Gary Thain als bassist en Ken hensley als organist/rythm gitarist. Nummers als Look At Yourself en Tears in My Eyes zijn gewoonweg geweldig en July Morning is toch muzikalisch wel het beste werk wat Heep ooit afgeleverd heeft pure Symphonische rock! Geweldig gewoon!

Middelste vierkant is een spiegel. Komt alleen bij de lp-uitvoering goed uit de verf.

Ok, kan iemand dan ff kort uitleggen wie of wat Uriah Heep is? Net 'Tears in My Eyes' geluisterd en het klinkt geweldig! Beetje Deep Purple-achtig??

Je vergelijking met Deep Purple is zo gek nog niet. Beide bands komen uit Engeland en zijn ook in ongeveer dezelfde periode begonnen. Maar Uriah Heep is toch net van een wat minder niveau dan DP.
Uriah Heep heeft heel wat muzikanten versleten met als enige min of meer constante factor Ken Hensley de toetsenist. Andere bekende leden waren David Byron en John Wetton (UK en Asia).

Deze plaat wordt samen met Demons and Wizards wel als hun creatieve top gezien, zelf vind ik ook Firefly nog wel aardig. Maar let op ze hebben ook een vreselijk aantal miskleunen uitgbracht vooral in hun latere werk.

Bedankt voor de beknopte omschrijving Lying Mouth, maar het is toch wat kort door de bocht.

Je noemde als David Byron en Ken Hensley, maar de drijvende kracht achter deze groep was (en is) Mick Box. Vanaf het eerste uur is hij de gitarist.

Naam van de groep is ontleend aan een verhaal van Charles Dickens: David Copperfield. Uriah Heep is een niet te vertrouwen figuur in dat verhaal.

Dit album (en dat ben ik met Lying Mouth eens) is het begin van artistieke hoogtijdagen.

Geen rechtdoorzee hardrock, maar nummers met een grote prog invloed met als prijsnummer Shadows of Grief.

July Morning is een classic, met op het eind een synthersizer solo van Manfred Mann.

Absolute topplaat van deze band. Dit album mag niet ontbreken in de collectie van hardrock fans. Geweldige nummers, goede productie en UH in topvorm. Vreemd, ik ben zelf helemaal geen hardrock liefhebber maar dit album kan me al sinds de jaren 70 bekoren. Eh, mag in geen enkele collectie ontbreken?! Een 4,5 en in mijn top-10

Nooit geweten dat het einde van july morning van Manfred mann afkomstig is ..

Yep

Enne ..... het is Heeps beste.

Mijn vader heeft deze plaat en ondanks de slechte staat van die plaat is het een puur genot om hier naar te luisteren. Staan een paar geweldige nummers op zoals Tears in my Eyes en het titelnummer.

Binnenkort maar eens op cd kopen. Want die plaat is letterlijk grijs gedraaid.

Deze heb ik op LP!! Klassieke hardrockplaat!!

En dan maar tien berichten van enthousiastelingen.... dat moet toch beter kunnen? Of zijn wij nog slechts roependen in de woestijn van de hypes, de platgetreden paden en de Jantjes Smitsen?

Hier nog een entyhousiasteling... Ik heb hem momenteel opstaan, heerlijke plaat!

Absoluut niet. Nou ja, Uriah Heep werd in de jaren 70 in één adem genoemd met Deep Purple, Led Zeppelin en Black Sabbath. Er zijn een paar belangrijke verschillen. Mick Box haalt het niet bij Page en Blackmore. Byron's stem is beperkt, maar wel expressief. Omdat Box niet zo goed was (en is), kregen orgel en bas veel meer gelegenheid. Zoals altijd bij Heep is de kwaliteit van de songs wisselvallig. Ik heb liever Thain of Wetton, dus vind ik Demons and Wizards en Return to Fantasy beter.
Newton en Clarke zijn niet zo goed als Thain/Wetton en Kerslake.

Een van de allerbeste albums van UH, met een flinke scheut prog erin.Het titel nummer met de afrikaanse drummers erin, het epische "July morning", en het fantastische "Tears in my eyes" en "Shadows of grief". "Love machine" is nog steeds een stage killer. Aanrader!!

Ik kocht deze LP destijds uitsluitend voor het nummer "Look At Yourself" en nog steeds kan ik hier helemaal lyrisch van worden.
De grote man is naar mijn mening Ken Hensley, zonder zijn fantastische keyboard inbreng zou Uriah Heep niet naar deze grote hoogten gestegen zijn. Keer op keer hoor ik dat er goed geluisterd is naar Jimmy Page en Jon Lord. Ook zanger David Byron is m.i. behoorlijk door Ian Gillan beinvloed. Neemt niet weg, dat dit een toch allerzins te pruimen album is.

Zeker goed te pruimen, spuuglelijke hoes, met die spiegel, maar dat nemen we er maar bij.

****

Op deze LP is dat inderdaad waar, al is de slotsolo op July Morning door Mannfred Mann. Maar op het volgende album kwam er een zekere bassist bij ....


Merkwaardig, ik kan me niet herinneren dat Page ooit wah wah gebruikte en duetten speelde: zie Tears in my eyes (dat ik liever op Live 1973 hoor). Jon Lord heeft een klassieke opleiding gehad en Hensley is autodidact. Sorry, ik hoor alleen maar verschillen. Child in Time en July Morning hebben enige verwantschap, maar de orgelintro's van beide verschillen hemelsbreed.

Mijn favoriete album van Uriah Heep, ik vind het hele album van een hoog niveau, favorieten zijn Look at Yourself en Shadows of Grief.

5*

Een vriend van mij heeft me net gipsy queen laten horen van ze klinkt inderdaad lekker en Deep Purple achtig. Voor de rest ken ik deze band niet behalve de naam dan, toch maar eens uitproberen. Kan iemand mij mischien vertellen op welk album Gipsy Queen staat?

Groeten, Mike

Het debuutalbum van Uriah Heep

http://www.musicmeter.nl/album/19350

Ah thanks Klumpie!

niet slecht in de tijd , maar nu hulpeloos verouderd , en inderdaad de hoes trok op niks

Net zoals Mozart en Beethoven verouderd zijn. Van modernere bands moeten we nog maar afwachten of hun muziek ook zo elegant veroudert.

Is echt niet hopeloos verouderd, ik draai deze plaat nog steeds graag en heb dan heel veel plezier.

Muziek van Mozart en Beethoven is tijdloos . Ik durf te betwijfelen of "Look at Yourself (1971)" over pak 'm beet 200 jaar nog zal worden gedraaid . Maar wat Harald hierboven al berichtte: ook ik kan nog steeds intens genieten van dit album van Uriah Heep .

Heb deze vooral gekocht door die super coole hoes, een spiegel als hoes. Hoe bedenk je het? Bleek dus nog een super album te zijn ook, vooral July Morning vind ik een heel mooi gecomposeerd.

Heb je de lp dan? De cd cover is gewoon een vierkant, erg lelijk. Maar ja het gaat natuurlijk om de muziek en die zou niet beter kunnen.

Ja, dit soort albums heb ik altijd liever op LP. De cd heb ik ook gezien laatst die is echt oerlelijk en het hele idee van een spiegel, dus look at yourself, is daar weg.

De bonustracks van LaY zijn tamelijk overbodig. Die paar extra maten aan het begin van Tears in my Eyes zijn voorbij voordat de luisteraar er erg in heeft. De single edit is een misbaksel en de BBC-sessies lijden onder de geluidskwaliteit.
Eigenlijk is alleen Why interessant. Dat is een fundamenteel andere versie dan de drie die bij DaW horen. Helaas is het ook een zwakkere. Byron produceert een paar rare uithaaltjes, er is geen samenzang en we kunnen Paul Newton niet kwalijk nemen dat hij niet tegen Gary Thain opkon.

Mooie plaat van deze groep en een van hun beteren.

Hun latere werk heb ik niet maar vanaf de 2de t/m de 7de zijn prima.