menu

Uriah Heep - Demons and Wizards (1972)

mijn stem
3,89 (198)
198 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Bronze

  1. The Wizard (2:59)
  2. Traveller in Time (3:17)
  3. Easy Livin' (2:37)
  4. Poet's Justice (4:13)
  5. Circle of Hands (6:20)
  6. Rainbow Demon (4:22)
  7. All My Life (2:44)
  8. Paradise (5:11)
  9. The Spell (7:21)
  10. Why * (10:34)
  11. Rainbow Demon [Edit] * (3:37)
  12. Proud Words * (2:54)
  13. Home Again to You * (5:28)
  14. Green Eye * (3:46)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur: 39:04 (1:05:23)
zoeken in:
avatar van jorro
4,0
Zeer goed album van Uriah Heep. Uitschieters zijn Circle of Hands, Rainbow Demon, Paradise en The Spell. Daarentehen is Poet's Justice enigszins tegenvallend. Opnieuw zo'n album dat ik destijds gekopieerd had door het van de platenbieb te lenen. Als die toen niet had bestaan was ik vast niet zo'n muziekliefhebber geworden.
Overigens is David Byron zeker de fnishing touch van de band. De wisselwerking tussen de instrumenten en zijn stem is een absolute meerwaarde. Rainbow Demon is daarvan een prachtig voorbeeld.
4* blijven zeker staan voor #65 in de 100 Greatest Albums of 1972. Op 41 in de huidige jaarlijst '72 in Best Ever Albums. In de overallchart van BEA het best scorende Uriah Heep album!

5,0
@ Jorro, na David Byron was voor mij Uriah Heep over en sluiten. Nooit zo'n top zanger meer gehad!

avatar van RuudC
5,0
Uriah Heep is een van de weinige bands waar ik naar blijf teruggrijpen. Het klinkt ongelooflijk ouderwets en de teksten zijn op z’n zachtst gezegd vaak niet heel best, maar ik ben zo dol op dat warme geluid, de prachtige stem van Byron, de spokende toetsen van Henley, het scheurende gitaarwerk van Box. Albums als Look At Yourself, Salisbury en Return To Fantasy heb ik allemaal ooit bestempeld als mijn favoriet van de band en nu valt die eer aan Demons And Wizards. Ik kan er geen genoeg van krijgen.

avatar van Mssr Renard
4,5
RuudC, ik voel je, man.

Ik ren al jaren van genre naar genre, van band naar band, en sommige genres/bands ben ik reeds ontgroeid, of doen me niet veel meer.

Maar Uriah Heep heeft iets. Iets knulligs, iets naïefs. In feite zijn ze helemaal niet zo goed als hun tijdgenoten. Maar in de long run blijven ze gewoon favoriet bij mij.

Er zijn maar twee seventies rockbands waar ik van blijf kopen/sparen: Queen en Heep.

avatar van RuudC
5,0
Juist ja. Het rammelt eigenlijk aan alle kanten, maar je hoort de passie en wilskracht van de band. Dit album voelt als een warm bad. Zeker als je eerder wat doodgeproduceerde moderne muziek gehoord hebt. Als ik heel veel stress heb, dan ebt alle spanning al weg bij de opening van The Wizard.

avatar van Mssr Renard
4,5
Ik had het er laatst met een andere user (bij Allman Brothers of Michael Bloomfield) over dat juist die kalere producties van (pak 'm beet) '50 tot/met '79 zo fijn klinken. Dan komt een periode met wat meer klinische producties (jaren 80) en daarna weer een korte periode van warmere producties (1988-1998), maar daarna is wel echt het hek steeds meer van de dam wat betreft volproppen van de sound (loudness-war), met uiteraard genoeg uitzonderingen.

Maar inderdaad die '70-platen (wat voor stijl dan ook) zijn door een ringetje te halen, zo fijn klinken ze. Best wel bizar dat de producers dat niet inzien. Ik heb goede hoop dat de nieuwe Gov't Mule wel weer een fijne, open retro-sound heeft.

avatar van Hans Brouwer
Mssr Renard schreef:
Er zijn maar twee seventies rockbands waar ik van blijf kopen/sparen: Queen en Heep.
Ik durf het bijna niet te vragen: Deep Purple?

"Demons and Wizards" heb ik samen met "Uriah Heep Live" en "Look at Yourself" in de platenkast staan. Dat zal in jouw optiek Mssr Renard dus wel te weinig Heep zijn...

avatar van Mssr Renard
4,5
Hans Brouwer schreef:
(quote)
Ik durf het bijna niet te vragen: Deep Purple?

"Demons and Wizards" heb ik samen met "Uriah Heep Live" en "Look at Yourself" in de platenkast staan. Dat zal in jouw optiek Mssr Renard dus wel te weinig Heep zijn...


Purple vind ik goed hoor, maar op één of andere manier nooit een favoriet van me geworden. In Rock vind ik gaaf!

Ik kan jou trouwens wel Salibury, Magician's Birthday, Sweet Freedom en Live aanbevelen. Je zult niet teleurgesteld zijn.

avatar van Kronos
4,5
En in tegenstelling tot Deep Purple is Uriah Heep vandaag ook nog zeer goed bezig. Living the Dream uit 2018 moet amper onderdoen voor hun beste werk uit de jaren 70.

avatar van B.Robertson
4,5
Een overeenkomst is dat beide bands één origineel bandlid hebben. Misschien moest je Stormbringer voor wat meer funk- en soul invloeden en Come Taste the Band met een andere gitarist eens proberen Mssr Renard, om het niet op de geijkte MK II bezetting van Deep Purple te houden. Demons and Wizards moet zo ongeveer het bekendste Uriah Heep album zijn, al dan niet samen met Look at Yourself. The Wizard behoort tot mijn meest favoriete nummers van Heep, dat hier in de meest bekende bezetting voor de dag kwam.

4,0
Nadat ik enkel een oude krakende tweedehands vinyl hiervan had (zie het stukje eerder) vandaag een dubbel cd voor een zacht prijsje aan kunnen schaffen. De eerste cd is de originele lp, maar wel geremastered door Andy Pearce , de tweede cd 14 alternatieve versies van Uriah Heep tracks, waaronder een aantal van dit album.
Dit klinkt toch wel even wat anders mijn oude krakende vinyl, mooi open geluid. De tracks van de 2e cd ( previously unreleased versions) zijn altijd leuk, Verder nog een leuk boekje erbij met extra info en interviews. Mooi pakketje !

5,0
Mssr Renard schreef:
RuudC, ik voel je, man.

Ik ren al jaren van genre naar genre, van band naar band, en sommige genres/bands ben ik reeds ontgroeid, of doen me niet veel meer.

Maar Uriah Heep heeft iets. Iets knulligs, iets naïefs. In feite zijn ze helemaal niet zo goed als hun tijdgenoten. Maar in de long run blijven ze gewoon favoriet bij mij.

Er zijn maar twee seventies rockbands waar ik van blijf kopen/sparen: Queen en Heep.



Vergeet je niet DEEP PURPLE???

avatar van Alicia
4,5
Neal Peart schreef:

Vergeet je niet DEEP PURPLE???


Zou Michiel ons nog kunnen horen?


avatar van gaucho
Ik hoop dat-ie meeleest en de aandrang voelt om te reageren Aan de andere kant: hij heeft al eens antwoord op die vraag gegeven, zie hierboven.

avatar van Queebus
4,5
Prog/folk/hardrock niet te vergelijken met welke band dan ook in de seventies. Verguisd door critici ("als deze band het maakt pleeg ik zelfmoord"), geliefd door het publiek. De eerste albums tot en met het vertrek van de geweldige zanger David Byron zijn allemaal dik de moeite waard. Lieflijk zacht wordt afgewisseld met knetterharde orgel/wah wah gitaarpartijen. Geweldige uitgesponnen songs zoals Paradise en The Spell en compacte zoals het hitje Easy Livin'. En een speciale melding voor de bassist Gary Thain die in plaats van een standaard fundering neer legt er gewoon omheen speelt. Maar de band bestaat zowieso uit fenomenale muzikanten. Las ooit dat gitarist Mick Box een keer niet kon optreden wegens ziekte. In plaats van afzeggen gingen ze het toneel op met Ken Hensley op keyboard en gitaar in z'n uppie. Het publiek mocht als het zou tegenvallen hun geld terug. Niemand kwam terug bij de kassa.

Ontzettend knap dat de band in een paar jaar tijd zoveel goede albums heeft uitgebracht. Demons And Wizards is wat mij betreft hun magnum opus. Met vlak daarachter The Magician's Birthday. En Salisbury.

avatar van Mssr Renard
4,5
gaucho schreef:
Ik hoop dat-ie meeleest en de aandrang voelt om te reageren Aan de andere kant: hij heeft al eens antwoord op die vraag gegeven, zie hierboven.


Wat een flauwe reacties onder die van jou. Het klopt wat je zegt. Ik heb denk ik al heel vaak gezegd wat ik van Deep Purple vind. Ik vind het ook boeiend dat als ik een favoriete band noem, iemand anders dan vindt dat ik een andere band moet noemen. Nee, van de seventies hardrockbands vind ik Uriah Heep echt de enige echt boeiende. Niet dat ik de rest slecht vind, maar Heep vind ik gewoon het leukst.

avatar van B.Robertson
4,5
Een muzikaal vergelijk met wat Purple en Heep nu doen gaat m.i. beter op dan wat ze in de seventies deden; daar zit meer raakvlak in met van die karakteristieke bezettingswisselingen.

avatar van Mssr Renard
4,5
Ik ken van Deep Purple een stuk of seventiesplaten. Hardrock met orgel- en gitaarsolo's, en een zanger met hoge uithalen. Zo lijkt het middenstuk van Shadows of Grief wat op Child in Time, maar meerdere vergelijkingen hoor ik niet.

De stijl van Deep Purple en ook Rainbow staat mij niet zo aan. Ik ben niet zo een gitaarhelden-liefhebber denk ik.

Heep vind ik songmatig zo totaal anders, ook met de akoestische gitaren en de vele harmoniëen. Van alle seventies hardrock luister ik Heep het liefst.

Op Conquest heb je wel wat van die vervelende Deep Pueple-achtige zang.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:49 uur

geplaatst: vandaag om 07:49 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.