Uriah Heep - Demons and Wizards (1972)

Ik was enigszins verbaasd, toen ik van het weekend ontdekte dat er nog helemaal geen Uriah Heep albums op de site stonden. Vreemd is dat nou ook weer niet, want je mist er niet veel aan.

Uriah Heep is een typisch voorbeeld van een band met gemiddeld talent, waar veel te veel uitgeknepen is. De eerste 16 albums kwamen binnen 16 uit (gemiddeld 1 per jaar dus). Gevolg: op elk album staan 1 of 2 goede nummers en de rest is vaak zeer matig tot slecht. Het was dus beter geweest als ze 3 of 4 echt goede albums hadden gemaakt.
Daar komen ook nog eens vele line-up wisselingen bij, waardoor het geluid van de band (zeker als je een zanger vervangt) nogal extreem kan wisselen. Nee, dan hadden ze beter eind jaren 70 kunnen stoppen.

Demons and Wizards is dan toch wel de beste plaat die ze ooit gemaakt hebben (en het is niet eens een wereldplaat). Metname de hit Easy Livin' moet iedereen wel bekend in de oren klinken. Verder is het een behoorlijk album met ook enige tenenkrommend vervelende nummers als Rainbow Demon en All My Life. Over het geheel geef ik toch 3 sterren.

Niet geheel met je eens Hammerhead. Er staan toch wel meerdere goeie nummers op de albums uit hun begin jaren. Vooral op Look At Yourself, Demons and Wizards en the Magigians Birthday! Geweldige platen hoor. Trouwens de Live 73 plaat is toch gewoon geweldig, helaas is Uriah Heep een band die veel gewisselt heeft van leden, maar ach zo kennen we er toch wel meer he?

Mijn broertje is hier dus helemaal weg van, dus ik krijg het nogal eens te horen. Meer dan aardig kan ik het toch echt niet vinden.

Ik vind dit ook best leuke muziek, nummers als "The Wizard" en "Circle of Hands" zijn schitterend. Het absolute hoogtepunt is "The Spell", wat een compositie en pianospel! Maar het het hele album heeft wel een hoog niveau, inderdaad enkele stukjes zijn minder, "All My Life" is inderdaad het dieptepunt, maar dat is toch altijd bij een album... voor mij leuke seventiesrock: 4*.

Helemaal mee eens en niets aan toe te voegen.

De eerste van de twee albums die in een Roger Dean jasje gestoken werden.

doe me je toch pijn hammerhead..
vind deze trouwens 1 van de mindere van hun, afgezien van de laatste 2 nummers

Inderdaad, volledig mee akkoord! Na dit album vond ik de groep ook niet echt overtuigend. Nu weet ik wel beter, ik heb de vroege albums aangeschaft op LP en deze groep bezat wel degelijk talent, vergelijkbaar met Deep Purple, maar dan technisch ietsje minder, doch veel origineler en kleurrijker!
Platen als "The Magician's Birthday" (die titeltrack is FENOMENAAL), "Salisbury" en "Look at Yourself" zijn heerlijk!

ga dit album steeds meer waarderen inmiddels 4 sterren ..

Hammerhead heeft gedeeltelijk wel gelijk. Het gemiddelde lag nog hoger: van 1970 tot 1976 9 studio albums, één live dubbelaar plus een solo plaat van Ken Hensley. Vrijwel alles is door hem gecomponeerd. Na 1976 is het voor mij niet interessant meer. Toen Hensley ook was vertrokken, was de band volledig achterhaald.
Ook Demons and Wizards lijdt aan onevenwichtigheid. Kant 1 is veel beter dan kant 2. Hadden ze All my life en Easy Livin' verwisseld, dan was het album er beslist op vooruit gegaan.

Wanneer je alleen hardrock zoekt, is misschien kant 2 tegenvallend, maar voor mij is Paradise/The Spell toch het hoogtepunt van dit album. Een heerlijk muzikaal avontuur.

Weer een UH klassieker, commercieel gezien misschien wel de beste, al was het maar, omdat hier "Easy livin´" op staat. Maar "The Wizard", " Poet´s justice", " Circle of hands" en "Paradise/The Spell" zijn net zo goed. Mooie hoes van Roger Dean (de huistekenaar van Yes). Op vinyl en CD in bezit.

Je mist mijn punt. De twee zwakste nummers van het album, Rainbow Demon en All my Life, staan achter elkaar op kant 2. Dat vind ik niet slim. Paradise/The Spell is een prachtige compositie.

We zijn het eens over 'All my life', maar niet over 'Rainbow Demon'

Ho ho, alles is relatief. Ik zeg niet, dat Rainbow Demon zwak is - ik vind het wel leuk, met die idiote koortjes en het instrumentale intro met overdreven veel echo. In muziek ben er altijd voorstander van, om de grenzen van de goede smaak te verleggen. Led Zeppelin, die reggae speelt, The millionaire Waltz van Queen zijn andere voorbeelden.
Uriah Heep kon er ook wat van. Neem Poet's Justice, dat begint met een koortje haaaaahaaaaaahaaaaaaha. Dan komt er nog even een extra ha. Volkomen overbodig, over the top, superkitsch. Het resultaat is een prachtig voorbeeld van muzikale zelfspot. Voordat je beseft, dat je in de maling wordt genomen, is het eigenlijke nummer al begonnen. Ze eindigen het liedje er ook mee, maar in plaats van het staccato rekken ze de slotnoot. Dat is toch geweldig gevonden.
Toch vind ik alles van kant 1 plus Paradise/The Spell beter dan Rainbow Demon. Misschien omdat het wat te lang duurt, ik moet er nog eens aandachtig naar luisteren en over nadenken.

Een goede reden om de expansieve de luxe schijf aan te schaffen is het nummer Why. De lange versie van dik 10 minuten heeft twee solo's van topbassist Gary Thain (klopt dat? er is ook een versie op Look at Yourself) die de onderkaak tot op de tenen laten vallen van verbazing. Ongelooflijk. Producer en manager Gerry Bron verdient het gekielhaald en gevierendeeld te worden omdat hij het niet op het album heeft gezet ipv Rainbow Demon en All my life.

beste lp van de heep , gevolgd door de hele goeie live dubbelaar en daarna look at yourself en magician's birthday , daarna werd het over and out

maar dit is toch wel een fantastische plaat , zelfs na 30 jaar !!!

Ik ken de band niet goed maar vond ze een aangename verrassing op Arrow rock in Lichtenvoorde paar jaar geleden.
Sommige nrs. klinken wel gedateerd maar dat heeft ook zijn charme. De hoes vind wel oerlelijk.

Mijn eerste kennismaking met UH, was gelijk verkocht. In tegenstelling tot eerdere berichten vind ik Rainbow Demon een waanzinnig nummer. Beetje middeleeuwse sfeer, beetje Lord of the Rings-achtig. Tenminste, dat gevoel krijg ik erbij. Helemaal grijsgedraaid deze plaat, ben op zoek geweest naar meer van deze band, maar de rest kon mij veel minder bekoren.
Demons and Wizards, in mijn oren het beste van Uriah Heep.

Nee hoor live 1973 is toch echt het beste van Uriah Heep vind ik.

Momenteel ben ik helemaal weg van Travelling in Time.. wat een geweldig riff!

Hopelijk zijn de bonustracks in orde. Want UH maakt er een potje van. Van het nummer Why bestaan maar liefst vier verschillende versies. Twee van ze staan op de geremasterde versie van 1996, één op de voorganger LaY en als ik het goed begrepen heb nog weer een andere op Expanded de Luxe. Zie de officiële website voor onvolledige informatie.
Nog weer een verhaal apart is dat DaW nog maar moeilijk te vinden is in Nederland. Het is me iig niet gelukt toen ik er begin april was (geen onverdeeld genoegen trouwens). Amserdamse Fame had hem niet en toen ben ik naar de Zaandamse speciaalzaak Coco gegaan. Die heeft hem vanuit het buitenland besteld. De eigenaar gaf er ook nog een uitleg bij en die was te idioot en langdradig om hier te herhalen.
De setlist hierboven is het resultaat van enig speurwerk op internet.
Terug naar DaW. Waarom Rainbow Demon ingekort moest worden voor de single is me niet erg duidelijk. Mooi is anders. Proud Words is een gezellige meestamper en Home again to you een ballad. Beide zijn verder niet bijzonder. Green Eye is slechts een demo. Byron valt af en toe weg. Toch is de potentie wel te horen, jammer dat de band het liedje nooit heeft uitgewerkt.
Why is daarentegen fantastisch, zoals ik hierboven al schreef. De versie op Look at Yourself stelt de gitaar centraal. Hier draaien bas en gitaar de rollen volledig om. Box speelt slechts begeleiding en doet dat overigens heel goed. Het hele nummer drijft op het tegenspel van bas versus zang en orgel. Dat fascineert 10.34 minuten lang. En dat is geen schrijffout. Want er bestaat een singleversie; deze wordt weggedraaid voordat Thain begint te soleren. De 7 minuten plus versie kent één solo en de 10 minuten plus versie twee. Het is een inkoppertje te raden welke ik de mooiste vindt. O ja, Why laat ook nog eens horen wat voor een aanwinst Kerslake was voor de band.
Op de binnenhoes (lang leve internet, ik heb hem nog niet in huis) staat dat producer/manager Bron het nummer niet kon waarderen. Dat is een typisch voorbeeld van de kwalijke invloed van een producer in de jaren 70 (Bron heeft ook vele goede beslissingen genomen). Vervang Rainbow Demon en All my Life (desnoods alleen de laatste) door Why en we hebben een album net zo goed als andere klassiekers uit die tijd (Machine Head, Led Zep II). UH is hier wellicht de status van rocklegende misgelopen, geheel onterecht.
Mensen, probeer één van de twee lange versies van Why met Thain te pakken te krijgen, legaal of illegaal, en verbaas u.

Heb dit album vroeger gehad, ik draaide vooral Easy Livin" en nog 2 a 3 nummers.........die ik wel te pruimen vond, maar welke nummers dat waren weet ik niet meer..........ik ga dan ook geen cijfer geven, maar ik moet toch weer eens zien dat ik dit ergens ga beluisteren.

Dit is het eerste wat ik van Uriah Heep beluister, en het bevalt mij wel. Easy Livin' kende ik al (en dat vind ik ook een erg goed nummer), en ook de rest van de nummers zijn dik in orde. Het album is lekker gevarieerd (je hebt nummers met een acoustische gitaar, snelle rockers, trage meesplepende nummers en nummers met veel tempowisselingen) en er is goed naar te luisteren. Wat mij vooral bevalt is het mysterieuze sfeertje wat in veel nummers hangt (wat met name komt door de fantasieachtige teksten) en de meerstemmige achtergrondzang (er wordt echt goed gebruik van gemaakt, en het komt zeker niet als gimmick over (oké, behalve in het begin van Poet's Justice )).
Verder zijn de muzikanten die hierop spelen geweldig in wat ze doen. David Byron maakt goed gebruik van zijn stem (op sommige momenten doet hij mij zelfs aan Rob Halford denken), Ken Hensley zorgt er voor dat zijn orgel op de voorgrond staat (en hij weet een goede sfeer in de nummers te brengen), Mick Box is een goede gitarist (niet de beste die ik ooit gehoord heb, maar zijn gitaarspel is wel ‘effectief’, zegmaar) en drum en bas ondersteunen het geheel. Ik vind ik het album ook bijzonder goed geproduceerd, zeker als ik het vergelijk met andere hardrock albums van begin jaren '70. Mijn favoriete nummers hierop zijn The Wizard, Easy Livin', Poet's Justice, Circle Of Hands en Rainbow Demon.

Op Paradise en de bonus Why is de bas veel meer dan ondersteuning. Je analyse slaat de spijker voor het overige volledig op de kop.

Oef, de lange versie van 'Why'...
On-voor-stel-baar goed!
Wat een baswerk!!!

Absolute topper, met alleen maar hoogtepunten.
Paradise/The Spell is toch zo schitterend met een heerlijke slide solo van Hesnley.
Mooie hoes van Dean maakt het af.

Remastered versies van deze plaat (Bronze is dood, dus iedereen mag doen wat ie wil met de catalogis van Heep), komen om de haverklap uit.
Er zijn zoveel extra tracks ondertussen, dat de plaat nu meer dan een uur duurt.

Als ik me niet vergis is er ook een 12 minuten versie van Why? beschikbaar.

Paradise/The Spell staat nog eens op.
Schitterend, dit is hoe muziek gemaakt moet worden.

Begint lekker folky met zweverige zang van Byron en heerlijke basslicks van Gary Thain.
Als dan The Spell inzet is het feest compleet, met een waanzinnig mooi middenstuk met slide-gitaarsolo door Ken Hensley (wat een vent!).

Mijn periode is de jaren tachtig/negentig hardrock en metal. Wat er voor kwam en wat er achter kwam ken ik niet genoeg, maar daarvoor hebben ze de notie “vrije tijd” uitgevonden. Al jaren zit een goeie kameraad van mij de oren van mijn kop te zagen dat ik Uriah Heep moet proberen, “want dat is heel goede muziek”.
Een mens kan niet blijven doen alsof zijn neus bloedt, dus deze week heb ik deze Demons and Wizards een aantal keren beluisterd. Ik “oordeel” zoals altijd over de originele versie, want zo gemaakt, zo bedoeld en bonustracks interesseren mij matig.
Dit is geen zogezegde wereldplaat en dat hoeft voor mij ook niet: als ik maar enkele lekkere nummers krijg voorgeschoteld ben ik al lang tevreden. Lekkere nummers staan er genoeg op: natuurlijk Easy Livin’ (verslavend nummer), Traveller in Time, Circle of Hands, Paradise. Ok, niet alles is even sterk en wat dan nog… Wat me enorm opvalt en meevalt, is het warme geluid van deze plaat: je hoort hier nog echte instrumenten (die Hammond!) en echte muzikanten aan het werk. Dit is een plaat dat je op een deftig geluidsniveau moet beluisteren en van genieten. Zevenendertig jaar oud is deze plaat, ongelooflijk maar waar en mooi. Voor navolging vatbaar, dus staat op mijn verder-te-ontdekken-lijst.

Ik kan je ook Look at Yourself van harte aanraden, ook een klasse album van Uriah Heep.

Zeer begrijpelijk, vooral ook in het geval van UH. Maar voor Why moet je een uitzondering maken en wel om twee redenen.
1. Producer/manager Gerry Bron verhinderde dat Why op dit album kwam. Ook Demons en Wizards is niet het album zoals de band het had bedoeld.
2. Why bevat twee solo's van Gary Thain die je onderkaak tegen je knieën laten klapperen. Inderdaad, zie dat je de versie van 1o½ minuut te pakken krijgt. Deze is alleen uitgebracht op de Remastered CD uit de jaren 90. Op Expanded de Luxe staat een 7 minuten durende versie met slechts één solo.