Uriah Heep - Demons and Wizards (1972)

Ik was enigszins verbaasd, toen ik van het weekend ontdekte dat er nog helemaal geen Uriah Heep albums op de site stonden. Vreemd is dat nou ook weer niet, want je mist er niet veel aan.

Uriah Heep is een typisch voorbeeld van een band met gemiddeld talent, waar veel te veel uitgeknepen is. De eerste 16 albums kwamen binnen 16 uit (gemiddeld 1 per jaar dus). Gevolg: op elk album staan 1 of 2 goede nummers en de rest is vaak zeer matig tot slecht. Het was dus beter geweest als ze 3 of 4 echt goede albums hadden gemaakt.
Daar komen ook nog eens vele line-up wisselingen bij, waardoor het geluid van de band (zeker als je een zanger vervangt) nogal extreem kan wisselen. Nee, dan hadden ze beter eind jaren 70 kunnen stoppen.

Demons and Wizards is dan toch wel de beste plaat die ze ooit gemaakt hebben (en het is niet eens een wereldplaat). Metname de hit Easy Livin' moet iedereen wel bekend in de oren klinken. Verder is het een behoorlijk album met ook enige tenenkrommend vervelende nummers als Rainbow Demon en All My Life. Over het geheel geef ik toch 3 sterren.

Dit is het eerste wat ik van Uriah Heep beluister, en het bevalt mij wel. Easy Livin' kende ik al (en dat vind ik ook een erg goed nummer), en ook de rest van de nummers zijn dik in orde. Het album is lekker gevarieerd (je hebt nummers met een acoustische gitaar, snelle rockers, trage meesplepende nummers en nummers met veel tempowisselingen) en er is goed naar te luisteren. Wat mij vooral bevalt is het mysterieuze sfeertje wat in veel nummers hangt (wat met name komt door de fantasieachtige teksten) en de meerstemmige achtergrondzang (er wordt echt goed gebruik van gemaakt, en het komt zeker niet als gimmick over (oké, behalve in het begin van Poet's Justice )).
Verder zijn de muzikanten die hierop spelen geweldig in wat ze doen. David Byron maakt goed gebruik van zijn stem (op sommige momenten doet hij mij zelfs aan Rob Halford denken), Ken Hensley zorgt er voor dat zijn orgel op de voorgrond staat (en hij weet een goede sfeer in de nummers te brengen), Mick Box is een goede gitarist (niet de beste die ik ooit gehoord heb, maar zijn gitaarspel is wel ‘effectief’, zegmaar) en drum en bas ondersteunen het geheel. Ik vind ik het album ook bijzonder goed geproduceerd, zeker als ik het vergelijk met andere hardrock albums van begin jaren '70. Mijn favoriete nummers hierop zijn The Wizard, Easy Livin', Poet's Justice, Circle Of Hands en Rainbow Demon.

Mijn periode is de jaren tachtig/negentig hardrock en metal. Wat er voor kwam en wat er achter kwam ken ik niet genoeg, maar daarvoor hebben ze de notie “vrije tijd” uitgevonden. Al jaren zit een goeie kameraad van mij de oren van mijn kop te zagen dat ik Uriah Heep moet proberen, “want dat is heel goede muziek”.
Een mens kan niet blijven doen alsof zijn neus bloedt, dus deze week heb ik deze Demons and Wizards een aantal keren beluisterd. Ik “oordeel” zoals altijd over de originele versie, want zo gemaakt, zo bedoeld en bonustracks interesseren mij matig.
Dit is geen zogezegde wereldplaat en dat hoeft voor mij ook niet: als ik maar enkele lekkere nummers krijg voorgeschoteld ben ik al lang tevreden. Lekkere nummers staan er genoeg op: natuurlijk Easy Livin’ (verslavend nummer), Traveller in Time, Circle of Hands, Paradise. Ok, niet alles is even sterk en wat dan nog… Wat me enorm opvalt en meevalt, is het warme geluid van deze plaat: je hoort hier nog echte instrumenten (die Hammond!) en echte muzikanten aan het werk. Dit is een plaat dat je op een deftig geluidsniveau moet beluisteren en van genieten. Zevenendertig jaar oud is deze plaat, ongelooflijk maar waar en mooi. Voor navolging vatbaar, dus staat op mijn verder-te-ontdekken-lijst.

Beste muziekliefhebbers,

Vroeger had je klassieke muziek en popmuziek, deze plaat zou ik onder de betere popmuziek willen scharen. (5 sterren door mij)

Sinds 1973 ofzo in het bezit van de l.p. en hierop de volgende nummers:

kant 1:
1.The Wizard (2:59)2.Traveller in Time (3:17)3.Easy Livin' (2:37)4.Poet's Justice (4:13)5.Circle of Hands (6:20)

kant 2:
1.Rainbow Demon (4:22)2.All My Life (2:44)3.Paradise (5:11)/.The Spell (7:2

Dit is de enigste plaat van UH die ik ken, verder heb ik niets met deze band.

Deze plaat vind ik echter erg goed, zowel muzikaal als tekstueel (zelfs wat spirituele diepgang). Technisch goed gespeeld, prachtige stem van David Byron(RIP) en mooie teksten van Hensley(ik denk de moter achter de vroegere Heep).