Tame Impala - InnerSpeaker (2010)

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

Denk je met de band Dungen om de paar jaar je portie psychedelische rock binnen te krijgen, daar kun je het zweeds ook achter je laten en overstappen op het vertrouwde engels van deze Australische band.
Nu moet ik zeggen dat de nieuwe Dungen Skit I Allt een beetje meer van hetzelfde begint te worden dus of dat dan ook niet opgaat voor Tame Impala ook al hebben die daar niks mee te maken?
Duidelijk is dat beide bands uit eenzelfde vaatje tappen maar het vaatje is redelijk groot dus ze hoeven elkaar niet in de weg te zitten. En dat de Beatles erbij gehaald worden is onvermijdelijk voor zowel Zweden als Australië.
Beide bands hebben voor mijn gevoel dezelfde vibe te pakken en die bevalt me uitstekend. Natuurlijk horen we niet veel nieuws maar zolang ze het goed doen kan ik daar goed mee leven en Tame Impala doet het gewoon goed. Ik heb alleen een beetje de pech Dungen-liefhebber te zijn en ik kan die band telkens maar niet uit mijn hoofd zetten als ik Innerspeaker draai. Er zullen er genoeg zijn die mij gaan vertellen dat ik niet moet vergelijken, dat ze niet eens op elkaar lijken, maar ik ervaar dat niet zo. Twee psychedelische rock albums in korte tijd is dus misschien wat veel en het zal telkens flink kiezen geblazen worden in welke ik op dat moment het meest zin heb.
Valt de keuze op Innerspeaker dan hoor ik een degelijk album dat mij in een lekkere flow weet te brengen. Zodra ik Tame Impala echt helemaal los van wie dan ook kan beluisteren zal de beoordeling ook het meest zuiver worden. Op dit moment ben ik er nog niet helemaal uit en kies ik voorlopig voor een veilige middenweg van 3,5*.

Overigens weet Dungen ze niet zo dansbaar te maken als Solitude Is Bliss, laat dat even gezegd zijn

Ik moest even wennen, maar het kwartje is aardig gevallen. Ik werd wat misleid door de dromerige zang. Want instrumentaal zit het goed en lekker in elkaar zeg. Luister eens naar Jeremy's Storm: dat is gewoon steengoede rockmuziek. Samen met de dromerige kant van de plaat levert het een mooie afwisseling op die voor de nodige dynamiek op dit album zorgt. Het levert inderdaad een soort psychedelische muziek op, soms heel mooi en warm, dan weer retegoede rock 'n roll.

Favoriete tracks zijn It's Not Meant To Be, Desire Be Desire Go, Lucidity, Solitude Is Bliss, Jeremy's Storm & Bold Arrow Of Time. Ook op die laatste en vlak voor 'ie begint op Expectations, hoor je weer echt lekkere seventies rock. Ik vind dat toch wel erg prettig: al die rock die er ineens tussendoor komt zetten. Innerspeaker: echt weer eens wat anders, maar toch ook weer niet (gebaseerd op van alles wat we al kennen in de mix).

Te soft,te zweverig en de Beatles-achtige zang is ook niet echt mijn ding.Jammer,ik had hier meer van verwacht.Middelmatig album.

Tame Impala - InnerSpeaker

Debuutalbum voor Tame Impala, ofterwijl Kevin Parker, de man die het allemaal bedenkt en uitvoert. Een naam die binnen het genre van de psychedelische rock inmiddels haast niet meer de missen valt.
Dit album laat de potentie van de groep (mag het eigenlijk wel een groep genoemd worden ) al erg goed naar voren komen. De space-invloeden gecombineerd met een jaren 60-sound in een modern jasje komen goed uit de verf en maakt dit eerste album een genot om te luisteren. Vooral op de eerste helft vallen veel pareltjes te ontdekken. Voor mij springen It Is Not Meant To Be, Desire Be Desire Go en Solitude Is Bliss er bovenuit.
Daarna wordt het echter allemaal wat minder. Jeremy's Storm is volledig instrumentaal, daardoor merk je toch dat de sound wat eentonig wordt. Gelukkig komt daarna Expectation, waarmee het album zich voor mij sterk herpakt, een erg lekker nummer.
De laatste drie nummers zorgen er echter voor dat ik dit album toch geen 4* kan geven. The Bold Arrow Of Time past totaal niet op het album met een sterk afwijkende sound. Runway Houses City Clouds is daarentegen, zeker in de tweede helft van het nummer, te veel uitgesponnen. I Don't Really Mind gaat dan nog wel, maar het refrein wordt te vaak herhaald.
Tame Impala levert in ieder geval een waardig album af binnen het genre van de psychedelische rock.

3,5*