Uriah Heep - Abominog (1982)

De eerste generatie rockbands kreeg het vanaf 1977 zwaar en al helemaal in de jaren ’80. Dit door de komst van new wave met kortere nummers en andere geluiden en kleding, de vorige generatie met hun spijkerpakken voor oude dinosaurussen uitmakend.
Ik lees op MusicMeter regelmatig mopperende verhalen van mensen die dat niet weten en de artiesten verwijten aan commerciële uitverkoop te hebben gedaan. Wie echter niet veranderde, ging ten onder. Het was Uriah Heep bijna gebeurd: dit album komt na een periode waarin Mick Box het enig overgebleven bandlid was.

Een positieve reactie las ik medio februari 1982, toen de groep zijn comeback bezegelde met Abominog. Voor mij was Uriah Heep zo'n band die passé was. Ik vond hun vroegere werk, voor zover ik dat kende, best goed. Maar die zweverige hardrock paste niet bij “mijn” jaren ’80.
Helaas is de recensie in Oor niet online te vinden, maar ik herinner me dat de auteur (Hans van den Heuvel?) schreef dat hammondorgel en wahwah-gitaareffect dan eindelijk waren ingeruild voor eigentijdse geluiden. Mijn interesse was gewekt. Daarbij vond ik de hoes mooi: in de platenbak van de fonotheek sprong ie eruit! Van dezelfde kunstenaar als Wild Dogs van The Rods uit datzelfde 1982, ook al zo’n favorietje van me.

De teruggekeerde drummer Lee Kerslake had uit zijn tijd bij Ozzy Osbourne bassist Bob Daisley meegenomen; laatstgenoemde schreef daar veel muziek en alle teksten. Hier schreef Daisley mee aan vijf nummers. Het geluid van Abominog lijkt dan ook wel op Osbournes laatste album Diary of a Madman: melodieus met enerzijds meezingbare refreinen en anderszijds een stevig geluid.
Qua productie hoor ik drie nieuwigheden: de gitaar van Mick Box staat bovenaan in de mix, anders dan voorheen het geval was bij Heep; bovendien laat hij af en toe horen snel te kunnen soleren; nieuwe toetsenist John Sinclair bracht hele andere geluiden met zich mee dan we voorheen bij Heep hoorden, een wereld aan sferen.
Indertijd vond ik dit een goed album, een dikke veertig jaar groeit mijn waardering alleen maar. Heep zette op Abominog weliswaar vier covers, waaronder het van zichzelf gecoverde Think it Over; toch klinkt het geheel homogeen, waarin nieuwe zanger Peter Goalby floreert met zijn krachtige stem, perfect passend bij het Heep in deze stijl. De enige keer dat nadrukkelijk wordt verwezen naar de voorbije dagen is via de koortjes in Sell your Soul. Gedurende de plaat gebeurt in elk nummer wel iets moois: een zanglijn, een geluid (de zeker toen gewaagde digitale beat in in het intro van On the Rebound bijvoorbeeld)... Fris en stevig.

Bovendien zijn er op streaming prima bonussen, leuk bijvoorbeeld om drie nummers in liveversie te horen. Ze knallen nog meer, inclusief gitaarsolo’s en drumrolls á la Over the Mountain uit Kerslakes dagen bij de madman.

Sterke hardrock, op de rustiger momenten zou je het adult oriented rock kunnen noemen; sterke liedjes bovendien. Voor mij één van de beste platen van de groep. 'Heep Heep hooray, Heep is back, ready for the 80's so still okay' zal iemand hebben gejubeld.
Volgende week verschijnt hun nieuwe album. Hopelijk kan ik weer juichen, want zeker vanaf Wake the Sleeper (2008) vind ik dit iedere keer weer een verrassend fris bandje. Net als hier op Abominog, toen de groep zich opnieuw uitvond.