Uriah Heep - Abominog (1982)

Van dit album ken ik alleen Too scared to Run en That's the way that it is. Deze staan op een verzamelaar die ik heb.
Als dat de twee beste nummers zijn, kan dit album maar beter vergeten worden. Het zijn degelijke, recht-toe-recht-aan rockerliedjes en meer ook niet. Alles wat the Heep bijzonder maakte, ontbreekt. Goalby is geen slechte zanger, maar is saai vergeleken met Byron.

Geen goed album, spijtig met zo'n mooie cover. Uriah Heep is hier zo'n eighties versie van zichzelf met eentonige nummers.
Eigenlijk heeft Uriah Heep geen heel goed studio-album meer sinds David Byron er niet meer bij was. 2,5, misschien iets voor de liefhebber van de eighties hard rock.

erg goed album van de nadagen... heep kwam van ver maar maakte met dit album weer veel goed..goede productie met ronkende gitaren...compliment aan mick box?
goede nummer: two scared to run, hot persuasion en on the rebound
de cd's daarna waren weer een stuk minder

zang is zeer verdienstelijk

Heel goede zanger, zelfs deze Peter Goalby.

Na het glamrock avontuur met John Lawton en een misser met Conquest, klinkt deze plaat toch lekker fris.
Scheurende solo's van Mick en beukende ritmes van Lee.

Grote afwezige is natuurlijk Hensley en Sinclair doet zijn ding, al gooit het vol met lagen keyboards ipv dat typische orgelgeluid.

Ik persoonlijk vind deze en Head First fijne platen met een lekker fris en hard geluid van de band.

Prima, en een van de hardere platen van Uriah Heep.

Na het uiteenvallen van de Sloman/Hensley/Slade/Bolder/Box line-up van Heep, die slechts één album had uitgebracht, werd Heep echt dé band van Mick Box...

Hij haalde Kerslake terug van Ozzy Osbourne. Deze nam bassist Bob Daisley mee.

Zanger werd Peter Goalby van Trapeze en toetsenist werd John Sinclair.

Deze line-up bleek erg stabiel en het enthousiasme spat er enorm van af... De bandleden hebben enorm veel respect voor elkaar en men is echt als eenheid bezig...

Ashley Howe geeft de band een amerikaanse sound, wat ervoor zorgde dat Heep niet meer een seventiesband zou zijn, maar echt een jaren tachtig heavy metal geluid mee kreeg.

Je hoort dat op songs als Chasing Shadows en Too Scared to Run en Think it Over...

Peter Goalby is een echt sterke zanger, die mij soms wat doet denken aan Phil Lynott.
John Sinclair tovert allerlei modern klinkende geluidjes uit zijn synths, wat echt haaks staat op wat Ken Hensley deed.

Box is lekker op dreef en staat soms lekker stevig in de mix. Kerslake overigens ook.
Box is een onbekende gitarist maar wat mij betreft een van mijn lievelingsgitaristen... Hij speelt zulke vette solo's....

Al met al zijn Aboming en Head First twee zeer sterke platen. En pas met Sea of Light zou dat niveau weer gehaald worden...

Eigenlijk alleen Running All Night vind ik niet zo veel aan. De rest van de plaat is gewoonweg magistraal.

Nu ben ik altijd meer een fan geweest van het geweld van Kerslake en Box dan van de rest van de band. (ook al is heep 1970-1975 echt wel het best). Deze plaat is echt een goede rockplaat, met heerlijk beukend drumwerk en gave solo's van Mick Box....
Ik geef dan uiteindelijk toch maar de maximale score...

Dat vind ik geen compliment.

Abominog heeft hier maar een abominabel laag gemiddelde.

Onterecht vind ik want dit is echt een lekkere hardrock plaat.

Vandaag op vinyl gekocht en eigenlijk had ik daar 30 jaar geleden al goesting in, want de albumcover sprak mij als snotneus wel aan. Maar goed, ik had geen geld om alles te kopen wat er leuk uitzag en erg is het niet, want de muziek is toch wat minder heavy metal dan ik toen verwachtte. Maar nu 30 jaar later valt het mij helemaal mee!



(Bij deze het gemiddelde wat opgekrikt.)

Kan mij nog de cover Tin Soldier uit die tijd herinneren. Had iets te maken met dit album. Heb het nergens meer kunne vinden op cd. (misschien ook wel niet goed gezocht

Staat op de EP Abominog Junior.

Ook te vinden op b-kantjes-verzamelaars.

Dit is een zeer matig Uriah Heep Album. Geen Uriah Heep waardige muziek. Toch klinkt het als geheel iets beter dan de 2 albums die hierna zouden volgen. Ondanks de aanwezigheid van Mick Box en Lee Kerslake klinkt het zeer matig voor Uriah Heep ! Als je dit album hoort zonder enige info zou het je misschien kunnen bekoren als je een liefhebber bent van AOR

Ik vind deze plaat als Heep-plaat één van de beste.

Wat een hoes zeg...Annihilator haalde de mosterd voor Refresh The Demon duidelijk hier.

de hoes is inderdaad geweldig; heeft alleen niets met de inhoud te maken, dat is toch voornamelijk slappe kost. het openingsnummer gaat nog, nummer 2 is erg slecht, on the rebound klinkt redelijk door de sterke zang;hot night is weer verschrikkelijk;running all night is ook erg;that's the way..klinkt slecht; ook prisoner is zeeeer matig;hot persuasion begint interessant en is uitgezonderd de achtergrongzang ook wel een aardig nummer;sell your soul krijgt net een voldoende;think it over is het beste nummer van de plaat en het enigste nummer waar ik echt met plezier naar luister. heb deze lp gekocht toen die net uitkwam, omdat ik wat oudere platen van heep had, die laat dat duidelijk zijn, veel beter zijn dan dit gedrocht.

Gedrocht, wat een onzin.

Als dit niet de Heep is die je wilt hoeren, dan wil het nog niet zeggen dat de plaat slecht is.

Dit is, wat mij betreft één van de beste jaren 80 metal/rock platen. Ik vind alleen Running All Night niet zo sterk. De rest: grote duimen omhoog!!!!

Jammer dat zulke goede muzikanten zulke matige muziek maken. Een enkel nummer gaat nog wel, maar dit is niet geweldig.

Matige muziek?

Door de synths? Die horen bij de tijd. Als het nou niet de door iedereen zo geliefde Heep was geweest, maar een andere band, wat had men er dan van gevonden?

Oei als je het eerdere werk van uriah Heep kent, lijkt dit album wel van een totaal andere band. De syntrersizers halen het nog meer naar beneden en als er dan zo'n nummer als on the rebound op staat, waar titel ontelbaar keer gezongen wordt wordt het lastig om hem uit te luisteren. Maar het is gelukt!!!! applaus voor mezelf.

Too scared te run en That's the way that it is heb ik nog live ergens op staan, maar dat klinkt toch een stukkie beter dan op dit inspiratieloze klikoprodukt

Ik snap echt niet wat er zo slecht aan deze plaat is.

Het klinkt allemaal zo enthousiast en gemeen en gedreven. Mick Box had een strakke en energieke band om zich heen verzamelt en laat de wereld zien dat Heep nog helemaal meetelt.

Ik begrijp uit je reacties dat je dit album een warm hart toe draagt Ozric en dat siert je. Echter Uriah Heep komt op dit album over als een dertien in een dozijn rockband. Had de band Oliver Twist, david Copperfield of scrooge geheten(eveneens personages uit charles Dickens verhalen, zoals Uriah heep ook is) dan had ik het ook geloofd. Helaas maar ik kan er niet meer van maken.
Dit album mist de orinele handtekening van uriah Heep

[quote]Ozric Spacefolk schreef:
Ik vind deze plaat als Heep-plaat één van de beste.[/quote

Oef.....Demons & Wizzwards, Very Eavy, Look at yourself..zomaar een paar albums die op een veel hoger niveau staan dan dit album, dat leuk is maar niet meer dan dat

Tuurlijk zijn Demons & Wizards (heb ik een 5* gegeven), Very 'eavy, Very 'umble (heb ik een 4,5* gegeven) en Look at Yourself (een magere 4,5*, sorry) awesome platen.
Wil je mijn top 10 horen?

1. Salisbury
2. Abominog
3. The Lansdowne Tapes (allemaal superoud materiaal, tip!!!)
4. Demons & Wizards
5. Firefly
6. Look at Yourself
7. Sonic Origami
8. Return to Fantasy
9. Into the Wild
10. Uriah Heep Live 1973

Verder heb ik een stuk of 50 7" singles tot en met de jaren 90!!!
Echt, Heep kan niets fout doen bij mij.

Zelfs de nieuwe band van Kerslake heb ik hoog aangeschreven.
Hell, ik heb zelfs (als één van de weinigen) Take No Prisoners van Byron solo een hoge score gegeven.

Twijfel ajb niet aan mijn Heep-liefde. Die is sterk en oprecht. Box is een harde werker en elke plaat waar hij mee komt heeft zijn mooie momenten.
Daarentegen vind de ik volgende platen de minst genietbare:

1. Raging Silence
2. Different World
3. Equator
4. High and Mighty
5. Live in Moscow.

Valt me op, dat er drie Shaw platen tussen zitten, maar ze moesten zich nog herpakken in 1995 met Sea of Light. Verder toch echt één van de slechtste platen uit hun carriere: High and Mighty en die is gewoon met David Byron.

De Lawton-periode heeft blijkbaar bij mij geen slechte platen afgeleverd. Een tip is dan ook de liveplaat uit 1979 (uitgebracht in 1987).

Demons pas op vier en look at yourself op 6. Die zouden bij mij op een en en twee staan....

Dan heb je duidelijk The Landsdowne Tape-dubbel cd set nog niet gehoord.

En daarbij, Salisbury is wat mij betreft het absolute hoogtepunt van Heep.

Terug naar Abominog: het enthousiasme en de power spat er van af. Bij deze plaat gaat het volume van de stereo op 11!

@ ik ga Salisbury binnenkort nog eens draaien Ozric

Ik vind salisbury het topalbum van Uriah Heep.

Ook ik was het vooroordeel toegedaan dat Heep zonde Byron volstrekt oninteressant is. Maar omdat ik in een Heep-bui ben en de enthousiaste berichten alhier las, heb ik mijn verzameling met wat van het latere spul uitgebreid. Abominog is er één van. En potdomme, ondanks de lelijke hoes mag dit er beslist zijn. Het heeft een aanstekelijke drive die me wel wat doet denken aan Thin Lizzy's Thunder & Lightning album. Ik verder nog Into The Wild, maar voorlopig zet ik mijn tanden even hier in.

@ edwyn dat lijkt vloken in de kerk "doet mij denken aan Thin Lizzy's Thunder & Lightning". Jeetje man hier steelt John Sykes de show en dat hoor ik toch echt niet op dit commercieel wangedrogt dat zich nog Uriah Heep laat noemen...

Als liefhebber van zwarte metalen houd ik wel van vloeken in kerken. Thin Lizzy hoor ik zeker terug. Maar soms ook Rainbow (met Turner weliswaar).

Commercieel? Vast. Maak me wakker als Nickelback, Within Temptation of voor mijn part Kane ook zulke vette platen gaan maken.