Kele - The Boxer (2010)

Ik snap niet goed wat zijn homo zijn nu weer met de kwaliteit van dit album te maken heeft maar dat terzijde. Misschien moet dat bij hetero artiesten die een slecht album maken voortaan ook maar vermeld worden.

Anyway. The Boxer.

Eigenlijk had ik daar geen enkele interesse in omdat ik Bloc Party per album achteruit vond gaan, maar aangezien dit wat anders zou moeten zijn besloot ik er toch maar naar te gaan luisteren.
De voortekenen waren niet geweldig, maar slecht is weer wat anders.
Al bij opener Walk Tall kreeg ik het idee dat het toch wel eens niet zo best zou gaan uitpakken. Beetje dreinerig en niet bepaald opzienbarend. Tel daar de kenmerkende stem van Kele bij op en het wordt een lastige strijd om mij te overtuigen (ik heb een soort haat-liefde gevoel bij zijn stem). Gooi daar On the Lam achteraan en ik wilde er het bijltje al bij neergooien.
Maar omdat Tenderoni hierna volgt leek het me verstandig nog even vol te houden. Ik vind dit nummer niet zo heel erg verkeerd eigenlijk. The Other Side weet mijn aandacht ook nog prima te vangen, net als Everything You Wanted, maar daarna begint het spel der 'ups and downs' weer.
Unholy Thoughts doet me trouwens wat aan Depeche Mode denken en misschien komt dat wel doordat hij daar heel anders zingt.
Ik weet gewoon niet goed wat ik er nu van moet vinden allemaal: het komt soms zo plat over.
Nee, The Boxer is blijkbaar niet aan mij besteed. Laat ik het vooral maar doen met het debuut van Bloc Party.
Kele solo mag zo af en toe eens opduiken in mijn iTunes (leuk voor de shuffle; een heel album achter elkaar geloof ik wel en als de tijd anders gaat leren laat ik dat zeker even weten ). Ik start met 2,5* wat misschien nog een halfje omhoog kan gaan na verloop van tijd.

Ik vind het gemiddelde van deze plaat wel erg laag. OK, het album is niet zo goed als die van Bloc Party, hoewel ik hem niet veel minder vind dan Intimacy.

Al vanaf de opener Walk Tall weet je dat dit album wel erg ver staat van Bloc Party en vooral Silent Alarm. Toch vind ik de synthesizers in dit nummer erg goed klinken. On The Lam vind ik wel wat minder, maar is ook nog een redelijk goed nummer. Dan komt de single Tenderoni. Ik blijf het gewoon een erg aanstekelijk nummer vinden.

The Other Side vind ik dan weer het minste nummer van het album. Het is iets te druk en heeft geen goede melodieën. Everything You Wanted is weer een stuk beter. Het refrein blijft heel snel hangen.

New Rules is een ingetogener nummer. In het begin dacht ik dat het wel mooi was, maar het is me toch iets te eentonig en dat zinnetje, Please hang out and try again, dat constant herhaald wordt en ook al in On The Lam werd gebruikt werkt me na een tijdje wel erg op de zenuwen. Unholy Thoughts is het nummer dat me het meest aan BP doet denken. Het had zo op Intimacy gekund en het zou ook nog een uitblinker zijn geweest. Het heeft net als Everything You Wanted een pakkend refrein.

Rise begint rustig en werkt dan naar een climax toe om dan weer zachtjes uit te doven. Echt een practig nummer en mijn favoriet van dit album. All The Things I Could Never Say is een wederom een ingetogen nummer, maar in tegenstelling tot New Rules vind ik deze wel geslaagd. Het heeft zelfs een ietwat melancholische sfeer. Yesterday´s Gone is dan weer opgewekt en is ook een goed nummer.

Ik geef het album voorlopig 3,5 sterren, maar dat kan eerder nog stijgen dan dalen.