Boston - Don't Look Back (1978)

Het is op MuMe en elders vaak gememoreerd: over Bostons debuut deed Tom Scholz jááááren, opvolger Don’t Look Back was er al twee jaar later en viel na dat fenomenale debuut wat tegen. De verrassing was eraf én hij duurde vrij kort. Zo beleefde ook ik dat toen ik ‘m indertijd uit de fonotheek leende, ondanks de fraaie klaphoes die platenmaatschappij Epic eromheen had laten fabriceren: het label deed er na het immense debuutsucces qua marketing een schepje bovenop. Scholz had langer willen werken aan een opvolger, maar Epic rook geld en had daarom haast, zo weten we inmiddels,

Ten tijde dat ik in de winter van 1981/1982 voor het eerst de hele elpee hoorde, ging ik inmiddels voor harder en sneller: metal van Britse origine. Aan Don't Look Back is echter niets grimmigs. De titelsong kende ik uiteraard, die had in oktober 1978 #19 gehaald in de Nationale Hitparade van de NOS en is sindsdien verankerd in mijn geheugen. De rest van de plaat maakte kennelijk niet zo'n indruk, want de afgelopen week was er geen herkenning in de jukebox die mijn hoofd is.

Tot mijn verrassing beluister ik anno 2022 de rest van de plaat alsof ie net uit is. Hij blijkt warempel veel beter te zijn dan ik me herinnerde. Wederom klinken sterke composities, verpakt in melodieuze hardrock met warme gitaarmuren, prachtige melodielijnen en harmonieuze koortjes. Zelfs de B-kant, waarvan de meesten vinden dat de boel daar inkakt, beleef ik als vér boven de middelmaat. De muziek is op die tweede helft vooral uptempo en bevat dezelfde positieve sfeer.
Eigenlijk is de plaat net als het feestje dat op Party wordt omschreven: het is er vrolijk, gezellig en zelfs licht-romantisch. Niet wild en gevaarlijk zoals bij Van Halen, dat datzelfde jaar spectaculair debuteerde, maar een feestje van Boston vind ik hélemaal fijn!
Dat neemt niet weg dat ik bij afsluiter Don't Be Afraid een gevoel van eenvormigheid krijg, na de voorgaande eveneens uptempo songs. Wat dat betreft is de A-kant inderdaad sterker: een instrumentaaltje als The Journey had op de B-kant niet misstaan, het was de variatie ten goede gekomen. Voor de rest is het opnieuw genieten van die heerlijke sound die Scholz en co hier neerzetten, met A Man I'll Never Be als mijn topfavoriet.

Op YouTube kwam ik dit interview met Scholz tegen, erg leuk om te zien. Hij vertelt over de jaren vóór het debuut, hoe hij bij Polaroid in geluidstechniek rolde en wat er daarna gebeurde. Bij dit alles was hij druk met zijn Rockman, waarmee hij niet alleen zijn unieke sound creëerde maar deze vervolgens beschikbaar maakte voor de consument, die met het handzame ding zijn eigen geluid kon samenstellen. Hij verdiende daardoor ná het debuut opnieuw goed, nu als uitvinder en zakenman. Een dubbele carrière. Je ziet hem in de minidocu zowel als muzikant, uitvinder als ontwikkelaar. Niet een showman annex rockster, daarvoor is hij veel te gewoon en bescheiden. Ook deze BBC-docu bij The Old Grey Whistle Test is het kijken waard, mede omdat zanger Brad Delp aan het woord komt.

Het is duidelijk: ik heb er vierenveertig jaar na verschijnen een favoriete plaat bij. Vier-en-een-halve ster.

Dit album verscheen vrij snel na hun classic debuutalbum en is een klasse minder dan die plaat. Scholz verklaarde later dat de druk van de platenmaatschappij hierbij een grote rol speelde, en daar was hij zeer ontevreden over zodat hij voor het derde album de touwtjes in eigen handen nam. Dit proces duurde acht jaar. Deze plaat heeft wel wat aardige momenten met name de krachtige titeltrack en the man i'll never be, maar waardeer ik op drie sterren, het debuut op vijf.

Nadat ik in 1976 het debuutalbum van Boston bijna letterlijk grijs had gedraaid was het -gelukkig- maar kort wachten op de opvolger. Die Kwam 1978 , Don't Look Back, de beruchte tweede, waarvan de titeltrack op single al vooraf gereleased was. Ik herinner mij nog dat het nummer veel airplay kreeg and het einde van zomer '78.

Het album kocht ik in de week van de release en het kwam bijna niet van de draaitafel af.
De titeltrack vind ik tot op de dag van vandaag een van de beste rocktracks die ik ken.
Natuurlijk is More Then A Feeling het absolute keizersnummer van Boston en dat ook nooit overtroffen worden, maar de tweede single van dit album A Man I'll Never Be, komt voor mij wel erg dichtbij.

Ook omdat het twee volstrekt onvergelijkbare tracks zijn. MTAF is een uptempo rocksong met diverse lagen, prachtig koorwerk en het superkenmerkende gitaargeluid van de band.
AMINB is een ballad, geweldig gezongen door Brad Delp en ook met fraaie koortjes.

De overige zes tracks zijn absoluut verdienstelijk en dragen allemaal het Boston keurmerk. de songs zijn gelaagd en goed opgebouwd, waarbij naast de gitaar wall ook ruimte is voor stuwend en stevig drumwerk en de kenmerkende keyboards zoals in The Journey.

Ook de hoes sluit weer perfect aan op het imago dat de groep aan het opbouwen was.
Het is al eerder genoemd, de overeenkomsten met de andere Prog-Rock collega's van het ELO, die ook hun hoezen als kenmerk van de band steeds weer heeft ingezet.

Het enige nadeel van dit album is de lengte, er hadden best nog een a twee goede Boston songs aan toegevoegd kunnen worden. De reden is bekend, Tom Scholz voelde zich danig onder druk gezet door de platenmaatschappij en heeft voor zijn doen onder hoge druk dit album geleverd.

Ik heb vanavond even de twee door RonaldjK genoemde (dank daarvoor ! ) docu's bekeken op YouTube.
Daaruit komt heel goed naar voren wat een geweldige aimabel persoon Tom Scholz is, een engineer avant la lettre, die wars is van stardom of sterallures. Integendeel een man die met heart en soul bezig is om de muziekwereld te verrijken, niet enkel met prachtige muziek maar ook met equipment dat daarvoor nodig is.

De combinatie Scholz - Delp was een diamanten combinatie, de perfecte stem bij die sound.
Zij deden naar mijn bescheiden mening niet onder voor Page-Plant of May-Mercury.

Het is ook leuk om te horen hoe enorm perfectionistisch Scholz min de studio bezig was om een track als Don't Look Back tot in de finesses te verbeteren. Dat deed mij denken aan Bryan Ferry die op een soortgelijke manier de tracks heeft opgebouwd voor zijn Olympia.

Don't Look Back een album dat ik koester en nog ieder jaar wel enkele keren draai.