Boston - Don't Look Back (1978)

Die hoes! Prachtig!

Ik weet nog dat ik me altijd een beetje bekocht voelde bij albums die ruim onder de 40 minuten lengte waren. Ruim 33 minuten, had er dan geen nummertje bij gekund, denk ik dan.

Net als hun debuut-album is dit ook nogal wisselvallig. Er staan echter wel een paar pareltjes op, zoals Don't Look Back en vooral A man i'll never be.

3,5 maar dan vooral vanwege don't look back
blijft een geweldig nummer

FM-rock (muziekstyle - echte Amerikaanse rock voor de radio) bij uitstek. Prachtig tijdsbeeld.

Prima LP met heerlijke 70's rock. Aangeschaft voor slechts 10 eurocent op de rommelmarkt. Dat noem ik nog eens waar voor je geld!

Ik heb altijd het gevoel gehad dat deze LP gevuld was met nummers die niet goed genoeg waren voor het debuutalbum. Omdat ik het eerste album geweldig vind, en deze plaat ook meer dan acceptabel is, kom ik op een 3,5.

don`t look back vind ik nog steeds een super nummer

Prima opvolger van het debuut album. Fav. nummers zijn uiteraard het titelnummer, het verschrikkelijke mooie "A man i'll never be" en "Feeling satisfied". Ik heb de 2006 re-master (door Tom Scholz zelf) in een mooie reproduktie van de originele klaphoes (digi-pack) en die klinkt geweldig.

De twee slotnummers zijn opvullers van een album dat toch al aan de korte kant is. Het briljante A Man I'll never be redt het album van de middelmatigheid. Don't look back bijvoorbeeld bevat veel te veel herhalingen.

Ik moet 'm weer eens beluisteren. Ik vond het een waardige opvolger van hun smash debuutalbum, al vond ik 'm minder sterk over het geheel, maar dat is geen schande. Als je weet dat Tom Scholz jaren heeft gewerkt aan het debuut album, is dit toch behoorlijk acceptabel. Ik vind het titelnummer mijn favoriet, i.t.t A Man I'll Never Be, waar ik niet zoveel aan vind (is wel even een afwisseling echter). Geen topalbum, maar ik ken wel mindere.

Eigenlijk is dít dus de enige plaat waar Tom Scholz niet jarenlang aan gewerkt heeft.

Mooie titeltrack, voor de rest gaat eigenlijk mijn verhaaltje bij het debuut op. Ik zal er niet snel voor naar de winkel gaan maar waardeer ik het zeker wanneer het mij ter ore komt. De warme zang van Brad Delp en het melodieuse gitaarspel van Tom Scholz. Smakelijk.

Dat gevoel heb ik eigenlijk precies zo. Ik heb overigens deze en hun debuut, maar ik speel ze eigenlijk weinig af, vooral deze niet.

Iets wisselvalliger dan het destijds sensationele debuut want verder dan het grijsdraaien van de voortreffelijke kant 1 kwam ik meestal niet. Na het magistrale A Man I'll Never Be (die als afsluiter erg geschikt zou zijn) was kant 2 m.u.v. track 1 een beetje een tegenvaller. Desondanks nog steeds een klassiek tijdsdocument.

Lekker plaatje waar eigenlijk niets over valt aan te merken, alleen dat er wel wat meer nummers op hadden gemogen. Maar voor de rest klinkt het allemaal goed met als toppers: Don't Look Back en A Man I'll Never Be

Don't Look Back is een echte klassieker, schitterend gitaarspel!

Een wat matige opvolger van het debuut, dat wat mij betreft stukken vetter klinkt. Compositiegewijs lijkt de focus wat meer gericht op gladde AOR. Dat gekoppeld aan een wat fletse productie zorgt er voor dat het nogal lichtgewicht uitvalt. Ook zijn de teksten vaak tenenkrommend:

Baby
It's a party and nobody cares
What we're doin' there
Baby, it's a party as long as you're there
It's a party, party, party!


Het blijft allemaal net aan de goede kant van de lijn, maar het komt stukken minder oprecht en stukken commerciëler over dan het debuut.
Hier had veel meer in gezeten.

Veel minder overtuigend dan het fantastische debuut vind ik. Ik heb 'm op vinyl en ik vind alleen kant A goed. Don't look back is een klassieker. The journey/It's easy en A man I'll never be sluiten allemaal aan bij het niveau van het debuut. Kant B daarentegen kun je vergeten. Halfgebakken songs waarvan je inderdaad de indruk krijgt dat het left overs zijn van het debuut. Gelukkig was Third stage weer ouderwets goed!

Dit album had samen met de voorganger één album van een hoog niveau op kunnen leveren. Nu blijft Boston alleen bekend door die ene klassieker.

2e album van Boston . Een gaaf geproduceerde plaat . Nu nog steeds erg fris . Sterke coirtjes , uitstekende zang en krachtig , scherp gitaarwerk .
De single Don't Look Back vind ik nog een tikkie memorabeler dan die andere parel van 2 jaar eerder , namelijk More Than A Feeling .

Juist de single is dan ook de beste track van het album . Een ware rockclassic met een zeer catchy verloop . Al de andere songs vind ik een slag minder . Vaker ook wat clichematig , maar ook wel lekker in de zin dat het prettig rockt allemaal . Don't Look Back is een aardige opvolger van het debuut , met dezelfde gedachtengang gemaakt en minder constant .

Het titelnummer en A Man I'll Never Be zijn de enige knallers op dit album. The Journey is dan nog goed. It's Easy kan er mee door. Feelin' Satisfied kan me amper bekoren. Party is erg matig. Wat daarna komt is eveneens weinig soeps.

Het titelnummer blijft natuurlijk een klassieker, altijd weer een feest als ie voorbij komt in de kroeg. De rest kan hier helaas niet aan tippen.

He mensen, waarom roept iedereen zo enthousiast dat kant 2 zo veel minder is.....? Het beste nummer is toch echt het laatste nummer hoor.....

Tsja, daar noem je ook net het enigste nummer van kant 2 dat nog iets de moeite waard is. Maar het kan niet tippen aan de nummers op kant 1 vind ik.

Don't Look Back en vooral A man i'll never be zijn geweldig!

Deze plaat heeft een bijzondere herinnering voor mij: in 1979 zat ik op de middelbare school en was er de jaarlijkse popquiz, waar ik met twee klasgenoten / vrienden voor het eerst aan meedeed. We werden kansloos geacht (want ieder jaar won hetzelfde team). Toch versloegen we hen verrassend in de finale en ontvingen we als prijs ieder een platenbon. Op de vraag welke elpee het zou worden, weet ik nog dat ik twijfelde tussen het debuut van Direstraits of dit album. Het werd de laatste; geen spijt van gehad.

Inderdaad mooie herinneringen Henk! Zo zie je maar weer; iedereen beleeft muziek op zijn/haar eigen manier. En dat is maar goed ook

Mooie hoes heb ik nog eens proberen na te bouwen in de handenarbeid lessen. Helaas geen talent voor bouwvakker. Don't look Back.

Goede opvolger van magistraal debuut.
Waarvan Tom Scholz altijd heeft gezegd dat hij het onder druk van de platenmaatschappij te snel moest uitbrengen.
Dat uit zich dan denk ik in de iets mindere kant 2.
Kant 1 blijft in zijn geheel geweldig met Don't Look Back (met dat mooie rustige middenstuk) en vooral het fantastische A Man I'll Never Be.
Feelin'Satisfied en Party zijn de wat mindere nummers, maar de plaat sluit weer goed af met Used To Bad News en Don't Be Afraid.
Over het geheel genomen iets minder dan het debuut, maar zeker nog goed.
Hierna zou het 8 jaar duren voor we weer iets hoorden van Boston.
Op vinyl en CD.

Ik vind bij Boston met name de zang erg goed.
Wat knap van Brad Delp om alle zangpartijen voor zijn rekening te nemen.
Ik vraag me af hoe ze dat live doen.

Moet je eens luisteren hoeveel zangpartijen er in It's Easy zitten. Daar kunnen Queen en Uriah Heep nog een puntje aan zuigen.

Ik vind deze plaat iets steviger dan de voorganger, maar minder catchy.

Ik las dat Scholz vond dat er nog een track op deze plaat hoorde. Ik ben benieuwd welke dat dan zou moeten zijn.

Artwork is door Gary Norman. Ik kan geen andere artwork van hem vinden.