Janelle Monáe - The ArchAndroid (2010)

Janelle Monáe.

Janelle wie? Toch volgde ik deze tip van harte op (dank u archangel9).
Theatraal, sommige nummers met compleet orkest, dynamisch was de omschrijving die erbij volgde.
Een vluchtige blik geworpen op YouTube en de aandacht was geboren. Dus The ArchAndroid mocht in z'n geheel z'n werk gaan doen.

Allereerst werd ik aangenaam verrast door de stem van Janelle die ik helemaal niet 'zwart' vond klinken, en juist dat geluid in combinatie met een flinke portie muzikale mengelmoes maakt dit album voor mij een verslavende rit die me uiterst goed bevallen is waardoor dit absoluut in de herhaling gaat. En nog eens. En nog eens.
Daarnaast weten deze nummers een heel grote glimlach op mijn gezicht te vertonen en geeft het me energie voor twee. Het klinkt allemaal zo dynamisch, zo swingend!

Wat is het toch fijn als je nog even gewezen wordt op de krenten in de grote muzikale pap.
Ik had The ArchAndroid zeker weten niet willen missen.

Ik heb het album nu een paar keer beluisterd en ben ook erg te spreken over dit meisje. Haar EP deed het al vermoeden, The ArchAndroid bevestigt nu: Janelle Monae geeft in haar eentje R&B nog bestaansrecht. Ze herinnert ons dat dit genre ooit eens vooruitstrevend was en vaak sterke arrangementen kende en update dit naar 2010. Dit is R&B die eerder eigentijds wil klinken dan retro en het werkt!
Vocaal is Janelle niet per se beter dan Beyoncé of Rihanna, maar zij weet wél hoe ze haar stem kan beheersen en mooi doen klinken. En dat maakt meer indruk dan eender welke uithaal van B. of R.

Het doet deugd R&B nog eens te zien zegevieren! Op Diddy's Bad Boy label dan nog...

Vooruitstrevend inderdaad! Dat R&B dat ooit was zoals kemm schrijft zou je nu bijna niet meer geloven. Maar Janelle Monáe is dat absoluut. 'The ArchAndroid (Suites II and III of IV)', de titel en de hoes doen aanvankelijk alle alarmbellen rinkelen: pas op, bombast! En bij beluistering krijg je die ook. Maar hoe smakelijk, stijlvol en aanstekelijk wordt deze bombast opgediend!
De door user musicfriek bedachte term 'zwieresque' werd aanvankelijk gegeven aan muziek die zich in het cabaresque genre bevindt en waar theatraliteit en zwier hoogtij viert. Janelle Monáe toont ons hoe 'zwieresque' R&B kan zijn. Een ware prestatie!

Voor als nog zijn de nummers 'cold War' en 'Come Alive (War Of The Roses' erg lekker.
Tightrope (eerste single volgens mij) vind ik dan weer wat minder..

Grappig, had ik net op staan in de winkel en was naar meer info em recencies aan het zoeken. Vind het ook niet echt R&B, zeker niet zoals dat tegenwoordig dan R&B heet te zijn. In het boekje van de cd verteld ze ook bij elk nummer door wat te zijn beinvloed, teveel om per nummer op te noemen, maar noem er een paar, Muhammed Ali, Frankenstein, een scene uit Purple Rain, Mary Poppins (da's nou jammer) Salvador Sali en ga zo maar door. Zijn ook niet de minste producers op de plaat, maar gelukkig lekker eigenzinnig, vreemd en net niet over the top.
Hier nog een prachtige recensie die ik kan beamen, meerder goede reviews overigens op deze site bij elkaar waardoor ze de hoogst gewaardeerde cd heeft tot nu toe van dit jaar en ze laat niet de minsten achter haar:
The ArchAndroid reviews at Metacritic.com

R&B? Ik heb niet echt het gevoel dat ik naar een R&B plaat zit te luisteren.. Smaakt trouwens naar meer dit album; 'Make The Bus' is een heerlijk nummertje !

Ik heb het nu eenmaal beluisterd, maar weet het nog niet hoor. Ben bang dat ik niet meega in het louter positivisme hier.

En de rest valt me toch ook wat tegen.. komt misschien ook wel doordat ik (wat mij betreft) de beste nummers als eerst beluisterd heb..
maar origineel kan ik haar wel noemen en dat verdiend wel punten!

Mooie klassieke intro en de vele verhalen over bombastiek klinken mij terecht in de oren. Om daarna lekker over te vloeien in het eerste echte nummer. Klinkt best lekker dit, want mijn hoofd knikt rustig mee. Goede R&B-pop song. Janelle zingt op een ietwat rappende manier.
Mooi ook weer dat het zonder stop doorstoomt naar 'Faster'. Muzikaal zit dit allemaal dik in orde. Nochtans heeft het album een mooie volle sound. Dit 'Faster' is wel bij uitstek geschikt om als single uit te komen.
Blijf het mooi vinden hoe ook dit nummer weer overvloeit in het volgende. 'Locked Inside' is wel een aardige song. Maar minder als de eerste twee.
Tijd voor een overgang met stilte, naar 'Sir Greendown'. Een nummer dat ik heel erg apart vind. Mooie sfeer, mooie instrumentatie. Echt totaal anders als de voorgaande uptempo songs.
'Cold War' doet mij erg denken aan B.O.B. van Outkast, qua beat, qua tempo. Goede opzwepende song. Over Outkast gesproken. Rapper Big Boi doet een rhyme op het nummer 'Tightrope'. Wederom een nummer met een erg frisse sound, ook erg soepel gezongen door Janelle. Een zangeres die sowieso erg opvalt door haar soepele stem.
'Neon Gumbo' is een soort korte intermezzo. Het benadrukt in ieder geval de eigenzinnige stijl van Janelle.
'Oh, Maker' gaat daar ook gewoon in verder. Leuk om zo af en toe de opzwepende, springerige producties afgewisseld te krijgen met wat meer laidback nummers. De producties blijven ongewijzigd vol en boeiend.
Over opzwepend en swingend gesproken. Dan moet je eens naar 'Come Alive (War of the Roses)' luisteren. Janelle klinkt nu bijna als een volleerde rock-zangeres. Wat een energie-boost zeg!
'Mushrooms & Roses' brengt de Roses uit het vorige nummer weer terug. Maar qua vibe is het totaal anders. Het tempo gaat een stuk omlaag, maar de muziek is wel weer erg organisch. Lome drum, goede strijkers, tamboerijn, snerpende gitaarriffs en experimenteel aandoende zang van Janelle. Volgens mij zingt zie hier door een zo'n plastic buis die je ook weleens bij concerten van Stevie Wonder ziet. (weet niet precies hoe dat heet).
Na wederom een muzikaal intermezzo gaat de plaat verder met 'Neon Valley Street'. Een nummer dat niet had misstaan op een album van bijvoorbeeld Sade. Janelle zingt het hier namelijk ook erg warm. 'Make the Bus' zie ik weer meer in de stijl van Jamie Lidell. Feature-artiest Of Montreal ken ik niet, maar voegt zeker wat toe. De energie spat er weer van af.
'Wondaland' klinkt als geïnspireerd door Mary Poppins. Sprookjesachtig mooi nummer. '57821' is niet alleen qua titel een opvallend nummer. Dit is misschien wel het minimalistische nummer van het album. Ze hebben een prachtige sfeer te pakken en weten die in het nummer prachtig uit te bouwen.
Met 'Say You'll Go' wordt dat kleinere in het nummer doorgebouwd. Zal best eens goed kunnen werken op een feestje als je de sfeer qua energie wat aan het afbouwen bent.
'BaBopBye Ya' is ook weer zoiets. Wie verzint er nu zo'n titel? James Bond zou dit best als soundtrack kunnen gebruiken, toch? Tsjongejonge, wat kan Janelle met haar stem goed de sfeer in een nummer neer zetten.

Een apart album heeft Janelle Monáe hier neergezet. De sound kan je best als commercieel kwalificeren. Maar om dat echt te zijn is het album veel te lang en zijn de meeste instrumentaties veel te vol en origineel. Want aan het originaliteit ontbreekt het bij deze dame niet. Voeg daar haar prachtige, warme stem aan toe en je zit goed. Een ontdekking van jewelste.

Als beide quotes van dezelfde Reijersen afkomstig zijn ben ik zeer content met het feit dat de tip toch goed is aangekomen en dat ik er niet naast zat (ik had jouw eerste opmerking niet zien aankomen, je eindconclusie wel ).
Ik vind dit zeker ook een ontdekking en ik draai dit behoorlijk vaak en dat mag wat zeggen in een tijd waar je de ene na de andere cd kunt beluisteren.

ik durf wel 2 statements te maken,

dat iedereen die dit album voor het eerst luistert niet stil op zijn stoel blijft zitten, en dat

iedereen die hier een 4 heeft gestemd binnen korte tijd zal verhogen naar 4,5

Dat is dezelfde Reijersen. Maar des te meer een reden waarom ik nooit na één luisterbeurt stem, maar er altijd rustig de tijd voor neem

Janelle Monae bij Letterman:

YouTube - HIGH QUALITY Janelle Monáe - Tightrope (on David Letterman) HD 1080p 720p

Dat swingt de pan uit daar

Het Outkastnummer Call the Law, waarop Janelle geweldig tekeer gaat (Welcome to my world, oceans vs mountains), heeft mij doen kennis maken met mevrouw Monae. Sindsdien heeft ze mijn interesse. Dat ze tot zo'n plaat in staat was, had ik echter niet durven denken. Er zijn tenslotte wel meer geniale gastartiestes die er solo niets van bakken. Een ontzettende dynamiek hoorbaar met plezier ingespeeld. Creatief en toegankelijk tegelijk. Dit kan wel eens dé verrassing van 2010 worden. Ik weet nog niet hoeveel sterren ik toe wil dienen, dus voor nu hou ik het bij: dikke prima

Wat heeft het nummer 'Neon Valley Street' toch een prachtige tekst. Heerlijk nummer.

Voorlopig krijgt deze CD van Janelle Monáe 4 sterren, met als favorieten Neon Valley Street, Cold War, Come Alive en Wondaland.

Ik hoop dat hij snel in Nederland wordt uitgebracht.

De release is inderdaad vreemd. Op meer grote sites (ook buiten Nederland) duurt het nog even, terwijl ik hem al een flinke tijd in huis heb via amazon.com

Hij komt in NL uit op 7 juli, via Warner, grote kans dat deze cd dan nog wel wat aandacht in NL gaat krijgen bij pers en allicht radio

What the....? Die video. . Te gek.

Vaag wel eens van deze dame gehoord, maar lijkt me iets om in de gaten te houden.

Dat heb ik ook. Ik heb het album nu bijna helemaal twee keer beluisterd, maar hoor het geniale hier ook nog niet in. Er zitten wel leuke nummers tussen, dat wel, maar ik durf nog niet hoger te geven dan een drie.
Voorlopig stem ik sowieso nog niet, want ik gun het nog een paar luisterbeurten.

Zoals je wellicht ook al gelezen hebt ben ik aardig van mening veranderd na meerdere luistersessies

Hij's nu blijkbaar te bestellen via bol.com . Leuk dat hij ook in NL is uitgebracht.

Na het horen van Cold War had ik zeer hoge verwachtingen van het album, maar uiteindelijk viel het me zeer erg tegen!!! Het is zeker geen slecht album, maar het niveau van Cold War bereikt het naar mijn mening bij niet een ander nummer! Janelle levert een goed, futuristisch R&B album af, maar bij mij valt het niet super in de smaak!

Toch 3*

Plaat van het jaar, ik kan er niks anders van maken. Geniaal gewoon. Lang niet meer zo'n creatieve artiest gehoord. Laatste keer was misschien vorig jaar, toen ik de EP van miss Monáe hoorde.

Het album wordt echt de hemel in geprezen door critici, jammer dat de score op MusicMeter ietwat achterblijft. 3.75 is wat aan de lage kant voor dit album.

The ArchAndroid van Janelle Monáe is zo goed omdat het zo veel verschillende invloeden met zich meeneemt. Het album is niet echt onder een genre te brengen. Experimentele pop? RnB? Er zijn ook duidelijk Dance-invloeden in terug te horen.
The ArchAndroid heeft een beetje een raar thema, zoals in het boekje te lezen is zit er een heel verhaal achter. Met karakters als Cindy Mayweather en Anthony Greendown. Het is daarom ook aanbevolen om dit album gewoon af te spelen vanaf track 1 (geen shuffle aan doen dus ), en het over je heen laten komen!

Het album begint meteen sterk met de muzikale Suite II Overture. Daarna loop het album moeiteloos over in Dance or Die, Faster en het prachtige Locked Inside. In Dance or Die en Locked Inside zijn de futuristische elementen terug te vinden. Alle 3 zijn dit enorm sterke popsongs die stuk voor stuk heerlijk klinken en meteen een goede toon neerzetten voor het album.

Met de ietwat rustige (interclude?) Sir Greendown gaat het album verder. Dit is een favoriet van mij. Heerlijk rustig sfeertje heeft dit nummer.
Het album gaat verder met de knaller Cold War. Een lekker agresief (expres fout geschreven) nummertje en een perfecte opvolger van het rustige Sir Greendown. Ook de tekst van dit nummer is erg goed! I was made to believe there's something wrong with me.

#7 is Tightrope en dit vind ik persoonlijk het minste nummer van het album (en uitgerekend die wordt natuurlijk de single!). Het nummer gaat wat mij betreft iets te lang door maar de samenwerking is wel erg geslaagd! I tip on aligators and little rattlesnakers

Daarna komt weer een fantastische interclude in de vorm van Neon Gumbo. De tekst is reversed op dit nummer en wordt dus achterstevoren afgespeeld. De onweergeluiden en de regen op de achtergrond maken het helemaal af!
Op youtube heb ik uiteraard het nummer reversed opgezocht (dus waar het normaal wordt afgespeeld) en het nummer is het einde van Many Moons (van Suite I) alleen dan dus omgekeert!

Neon Gumbo wordt meteen gevolgd door het prachtige Oh Maker, met een heerlijke tekst (Perhaps what I mean to say is it's amazing that your love is mine) en een heerlijk sfeertje!
Daarna komt War of the Roses, ofwel Come Alive. Heerlijk donker duister en weer agressief nummer, waarin Janelle laat zien dat ze ook mooi kan schreeuwen! Dit nummer is zeker ook een van de meer commercielere nummers die op dit album te vinden zijn.

Suite II wordt afgesloten met het mooie Mushrooms & Roses. Wellicht een beetje een teveel aan vocoder waardoor dit nummer erg apart aandoet, maar dat maakt het nummer niet minder. Vooral wanneer het refrein begint en de muziek het overneemt... prachtig!

Suite III begint met weer een Overture. Weer een prachtig staaltje muziekwerk waar ik erg van geniet!
Deze intro wordt op de voet gevolgd door het fantastische Neon Valley Street. Het heeft fantastische lyrics en de muziek is prachtig! De rap in het midden van het nummer klinkt wellicht een beetje misplaatst maar maakt het nummer wel helemaal af! For now, let's pretend, I'm holding your hand

Het wordt gevolgd door een nummer dat in het begin mijn aandacht niet echt wist te pakken, Make the Bus (titel deed me denken aan 't Busje Komt Zo...). Dit nummer moest bij mij groeien maar vind ik nu wel erg leuk. Apart nummer en wederom een ontzettend goed geslaagde samenwerking.

Hierna komt Wondaland. Een nummer dat ik persoonlijk heel erg leuk vind maar dat wellicht een beetje vergeten wordt op dit album, omdat het niet erg opvallend is.
Dan komt de prachtige ballad 57821 die mij ook ontzettend pakt. Met een prachtige tekst en geweldige arrangementen zet Janelle een gevoelig nummer neer. Misschien wel het mooiste dat op dit album staat. Lead them both back to one

Het album wordt afgesloten met de nummers Say You'll Go en BaBopByeYa. Met name de eerste vind ik erg leuk. Weer een mooie tekst zoals we ondertussen wel gewend zijn bij Janelle.Let's find forever and write our names in fire on each other's heart BaBopByeYa gaat naar mijn mening iets te lang door, ondanks dat het nummer genoeg verrassingen brengt, maar een mooie afsluiter is het zeker wel.

Al met al is The ArchAndroid een heerlijk futuristisch album met ontzettend veel invloeden, geweldige muzikale stukken en perfecte lyrics. Janelle heeft een prachtige CD afgeleverd. Zoals ik al zei vind ik het gemiddelde op MM zeker te laag voor dit album, dat veel bekender zou moeten zijn (maar misschien komt dat nog).

Komt misschien omdat RnB het uberhaupt hier niet zo goed doet?

Heb afgelopen dit weekend dit album eens online gecheckt op basis van een tip op een, ja je leest het goed, progrock forum in een discussie over muziek buiten de geijkte, platgetreden paden. En ik moet zeggen: dit intrigeert me wel.... je moet maar durven om binnen de RnB wereld met een scifi/futuristisch conceptalbum te komen geinspireerd door Fritz Langs' film Metropolis. Denk dat ik dit album binnenkort, samen met de voorafgaande EP, maar eens ga bestellen online.

Oh ja, Tightrope mag dan misschien een beetje als een niemendalletje over komen maar het is wel verdomd catchy. En haar performance van dat nummer in de David Letterman show is werkelijk fantastisch .... Apart mens.

Fantastisch fijn album en ontzettend knap hoe ze zo veel verschillende stijlen weet te combineren zonder dat het allemaal in de soep loopt. Meteen leuk, hopelijk blijft dat ook nog een tijdje zo

Janelle Monáe geheel in balans

Er wordt anno 2010 heel veel R&B over ons heen gestort en meestal laat ik dat geheel aan mij voorbij gaan. Het debuutalbum van Janelle Monáe (1985) is echter een grote uitzondering. The ArchAndroid is een ‘meesterwerkje’ geworden.

ArchAndroid is the second and third suites of Metropolis combined into a full-length release, in which Monáe's alter-ego, Cindi Mayweather—also the protagonist of Metropolis: The Chase Suite— becomes a messiah-esque figure to the android community of Metropolis (bron: en.wikipedia.org)

Outkast wist mij sinds het geweldige The Love Below / Speakerboxx niet meer te boeien, maar ik blijf Big Boi en Andre 3000 wel in de gaten houden. Vooruitlopend op wat in 2010 te wachten staat van dit tweetal is Big Boi, die zich ook graag Leftfoot laat noemen, te horen op de waanzinnige lekkere single Tightrope van Janelle Monáe. En dat smaakt naar meer dus staat haar album nu in z’n geheel op m’n iPod.

Alle recensenten zijn het er over eens dat dit het een geweldig album is geworden. Metacritic verzamelt alle recencies en geeft dit album dan ook de status van Universal Acclaim. Daarvoor is een gemiddelde score van 8.1 voor nodig. Met 9.1 is het Janelle ruimschoots gelukt. Zelf geef ik haar nog niet de superstatus, maar dat komt misschien nog. De single Tightrope (let op de toeters) die wordt ondersteund door een geweldige clip is in ieder geval een prachtig begin.

The ArchAndriod is een mooi gevarieerd album geworden. Je hoort Michael Jackson’s disco, James Brown’s funk, maar ook bijvoorbeeld Kylie Minoque’s popsound. En dat alles, zoals ze zelf zingt, prachtig in balans. Het totaal is een suite, of liever gezegd twee, die worden ingeleid door overtures zoals we in de klassieke muziek gewend zijn.

Tekst overgenomen van mijn cd-recensies.nieuwslog.nl

Hey dan heb ik vandaag of gisteren jouw recensie nog gelezen . Hij kwam naar boven toen ik Janelle Monáe bij google intypte.

Ik doe er een halfje bij. Dit album staat bol van de sterke melodieën, soms wel een stuk of drie in één nummer! Toch is het geen soep geworden, want Janelle weet wanneer het kan, wanneer ze wat extra mag. Een eigenzinnige kijk op een verloren gewaand genre resulteert in een van de beste releases van het jaar!

Een overgeproduceerde plaat is The ArchAndroid, waarschijnlijk om op deze manier de wat oppervlakkige stem van Janelle Monáe te verbloemen. Ze is dan ook in mijn optiek een zeer matige zangeres die perfect aansluit bij de meeste R&B-trina's van dit moment. Wel moet ik haar nageven dat ze net wat meer lef toont door in ieder geval op een ander soort instrumentaties te zingen. Maar ja, kom ik toch weer uit bij mijn eerste zin.