Kylie - Aphrodite (2010)

Ondanks dat Kylie in de jaren '80 absoluut mijn ding niet was heb ik me later toch een keer laten meeslepen en ze wist me te pakken met haar simpele maar doeltreffende popliedjes.
Het is zelfs zo ver gekomen dat ik tot 2 keer toe meegetroond ben naar een optreden van haar en beide keren heb ik het enorm naar mijn zin gehad.
Dat deze sympathieke artiest regelmatig tot de princess of pop gebombardeerd is begrijp ik wel, zeker als Madonna dan tot koningin wordt gekroond. Niet dat ik überhaupt waarde hecht aan dit soort rare termen, maar het is nu eenmaal zo dat deze dames continue naast elkaar gelegd worden en vergeleken (alhoewel Lady Gaga die rol aardig aan het overnemen is). Kylie lijkt altijd net een beetje achter Madonna aan te huppelen en Aphrodite lijkt zo op het eerste gezicht niet anders te doen. Maar ja, dat komt natuurlijk wel een beetje omdat Stuart Price gevraagd is om aan dit album te werken en net als bij Madonna's Confessions on a Dancefloor rijgt hij hier ook alle nummers aan elkaar als ware het één doorlopende mix.
Toch vind ik het vergelijk eigenlijk maar zelden opgaan: Kylie is lichter en luchtiger en heeft een heel andere manier van zingen. Daarbij vind ik Kylie sympathiek overkomen en Madonna doet dat niet bij mij (en vele anderen mag ik aannemen).

Aphrodite doet niet veel anders dan albums als X, Body Language en Fever deden: bubblegumpop die telkens nooit over de gehele linie weet te overtuigen en die wel elke keer een paar heerlijke uitschieters kent: All the Lovers, Closer, Looking for an Angel zijn momenteel de opvallers van Aphrodite.
Helaas moet Kylie toch zeer regelmatig in Madonna haar meerdere erkennen (ja, ik moet niet vergelijken, I know).
Ik hoopte stiekem dat ze die trent een beetje zou om weten te buigen. Een album als Light Years, Impossible Princess of het titelloze Kylie Minogue had ik wel leuk gevonden (alhoewel alleen Light Years het ook echt toont in mijn beoordeling die net even hoger uitvalt). Aphrodite haalt het daar niet bij, maar is zeker weer vermakelijk te noemen. Over dit soort albums moet je eigenlijk niet al te moeilijk doen: neem het zoals het is en geniet er van tijd tot tijd gewoon lekker van.
Dat het dan niet haar beste is geworden, misschien zelfs wat tegenvalt en dat de hoes wel erg veel weg heeft van een of andere parfumreclame nemen we dan op de koop toe.
En het is nog even afwachten.... All the Lovers vond ik aanvankelijk maar zo zo en dat is nu veranderd. Wie weet hoe dat met het hele album gaat

Er zijn mensen die altijd maar moe worden van de vergelijkingen tussen Madonna en Kylie Minogue, toch moet het gezegd worden dat Kylie altijd een stap achter Madonna is. Iedere keer als Madonna met een album komt, komt daarna Kylie met een soorgelijk album. Daar is niks mis mee, maar dat er vergelijkingen worden gemaakt vind ik dan ook erg terecht.

Een detail dat mij dan weer gelijk opvalt: Madonna gebruikte ’t fluitje van ‘Gimme gimme gimme’ in ‘Hung up’ en Kylie leende het intro en gebruikte het voor ‘Closer’, intro van ‘Closer’ en ‘Gimme gimme gimme’ is gewoon bijna hetzelfde alleen een aantal maten sneller, het lijkt in ieder geval erg veel op elkaar.

Maar dan nu over het album. Met de gedachte dat Kylie samenwerkte met Stuart Price leek mij het een prima album te worden dat in de sfeer is van ‘Confessions on a dance floor’. Ik heb het album nu meermaals beluisterd maar het is allemaal niet spannend genoeg, het klinkt iets te plastic en -ik had niet gedacht dat ik het ooit zou zeggen- maar ik mis toch de stevige beats waar ik normaal gesproken helemaal geen liefhebber van ben. Het album is te soft en klinkt ook nog eens te gladjes.’All the lovers’ vind ik wel een lekker nummer, de twee nummers die volgen, daar word ik niet warm of koud van. Dan ‘Closer, dat is een nummer dat er bij mij uitspringt (zoals bij velen denk ik).

Het titeltrack nummer ‘Aphrodite’ vind ik ook een van de betere nummers, komt waarschijnlijk omdat de baslijn steviger is in vergelijking bij de meeste andere nummers. Het nummer ‘Illusion’ heeft een aanstekelijke melodielijn met ook een zomerse sound. ‘Better than today’ vind ik een outsider, erg lekker maar het is net iets te commercieel geproduceerd – wel zeker een van de beste nummers van het album!

Bij een nummer als ‘Too much’ slaat ze de plank m.i. dan weer helemaal mis. Het klinkt erg goedkoop en inspiratieloos, daarnaast vind ik het refrein ook irritant. ‘Cupid boy’ begint veelbelovend maar zodra het refrein begint raak ik de interesse volledig kwijt. ‘Looking for an angel’ vind ik een middle of the road nummer, het refrein doet me heel, heel erg denken aan Geena Lisa’s ‘Wheel of time’, dat lied zal jullie wel niks zeggen, maar luister het maar eens. ‘Can’t beat the feeling’ vind ik wel een fris zomers nummer maar wederom geen nummer van hoogwaardige kwaliteit.

Het refrein van het lied ‘Heartstrings’ heb ik ook ergens eerder gehoord, althans een soort van. Alleen kan ik er nu niet opkomen en dat irriteert me behoorlijk ! Het nummer ‘Mighty rivers’ vind ik ook best een middle of the road nummer. En de afsluiter ‘Go hard or go home’ vind ik qua tekst erg zwak, de melodie is opzich wel fijn maar het verveelt denk ik snel.

Nee, ‘Confessions of a dance floor’ was origineler, experimenteler en beter geproduceerd. Ik vind dit album van Kylie niet slecht maar zeker geen hoogstandje. Ten tijde van ‘Light years’ en ‘Fever’ was Kylie innoverend en vernieuwend, dat is ze op dit album allerminst. Het woord inspiratieloos komt (helaas) eerder bij me op. Dan was voorganger Kylie X misschien nog wel beter in z’n soort. Ik weet zeker dat Kylie dit album met hele goede bedoelingen heeft uitgebracht maar ze kan veel beter, dit is té gladjes en stuk geproduceerd.

‘Closer’ blijft voor mij het beste nummer op dit album.

PS: na Madonna’s ‘Confessions of a dance floor’ kwam haar dieptepunt: ‘Hard candy’. Ik hoop dat Kylie wel zo verstandig is om niet met Justin Timberlake en Timbaland te werken!

Door het Padam-virus ben ik dit jaar Kylie’s discografie aan het (her)ontdekken. Get Outta My Way en All The Lovers (en ook Into The Blue van deze opvolger) behoren al jaren tot mijn favoriete popnummers. Maar toch heb ik voorheen weinig aandacht gehad voor de albums van Kylie als geheel.

Zonde, want dit is een heel erg lekker album! Luchtig, zomers, fris en natuurlijk feel-good. All The Lovers is ontzettend gay en ook andere nummers hebben een hoog kitsch-gehalte. Het verbaasd mij dat de singles niet terug te vinden waren in de hitlijsten destijds! Dit zou toch zo tussen Lady Gaga en Katy Perry gedraaid kunnen worden op de radio?!