Sigur Rós - Von (1997)

Heerlijke dark ambient (mag ik dat zo noemen?), het nummer Sigur Ros. Welkom in het duistere doch prachtige wereldje van Sigur Ros, lijken ze te willen zeggen.

Heel anders dan de albums die nog zouden komen, maar de emoties die ik daarbij zou krijgen zijn hier nog niet aanwezig. Ik vind dit wel een heel mooi album voor kerstmis; die hoge stemmen in Dogun doen het 'm

Alle nummers lijken wel een verhaal te vertellen. Een verhaal dat je zelf kunt bedenken door middel van de beelden die de muziek je ingeven. De duistere geluiden in Sigur Ros, waarin je je in het hol van de draak bevindt, compleet met zijn krijsende slachtoffers... Het tweede deel van Dogun, waarin een priester in de regen aan het bidden is en af en toe (door dat hele snelle harp-achtige geluidje) opgeschrikt wordt door een schaduw dat achter hem wegsnelt. Ja, en dan natuurlijk Hun Joro, waarin een krachtig strijdlied wordt gezongen door een groep dappere elfjes die met potten en pannen door de wouden lopen en hun tocht en gezang van muziek voorzien. Om, naarmate de zwaardere en ruisende geluiden luider worden, dichter bij het hol van de draak te komen, alwaar ze tegen die tijd de strijd aangaan en het lied compleet flipt en ontspoort, met geschreeuw en al. Heel leuk.

18 Sekundur Fyrir Solaruppras is dan weer een van de originele nummers van het album.

Hafssol heeft wel weer iets weg van het toekomstige geluid van Sigur Ros, alhoewel ik de live versie prefereer. Verold Ny Og Oo gaat over een reus die over de velden van de kabouters de knollen en wortels kapot trapt. En dan Von, het mooiste nummer van de hele cd... Heerlijk eenvoudig trommelwerk, eigenlijk vijf minuten lang hetzelfde, maar oh zo leuk en lief Voor gezellige marktactiviteiten biedt Myrkur uitkomst, met al die rammelende potten en pannen en lepels en vorken en messen van de marskramer.

En uiteindelijk zijn de twee laatste nummers vooral heel zweverig. En met name het laatste nummer, na die hele lang stilte, lijkt heel erg snel te gaan en zich te verplaatsen naar een andere dimensie, waar de definitieve Sigur Ros zijn intrede zal doen. Emotioneel gezien valt deze plaat dus niet echt in de schoonheid die ik ken van de latere albums, maar zoals BlueVelver het al zegt, is dit een interessant album. Dit kun je ook niet met het latere werk vergelijken denk ik.

Ik zie dat ik 'm nog maar een paar keer moet luisteren. Het verhaal van de draak heeft een open einde.. 3,5 ster!

Ik had dit album al best een tijd, maar ik heb er nog nooit echt goed naar geluisterd. Nu heb ik hem eergisteren voor het eerst even goed geluisterd, en ik ben best wel onder de indruk!

Het album lijkt helemaal niet op het andere werk van Sigur Rós, en is veel experimenteler dan hun latere albums. Het is zeker niet hun beste album vind ik, maar dat neemt niet weg dat hij erg goed is.

Ik zag al dat een paar mensen dit album vergeleken met Pink Floyd, daar moest ik ook wel even aan denken toen ik het album luisterde. Ik vind overigens wel dat Sigur Rós er wel echt hun eigen draai aan hebben gegeven en het een erg orgineel album is.

Een welverdiende 4*

Wow, dit had ik niet verwacht! Een van de vreemdste platen die ik ooit heb gehoord. Totaal anders dan ( ) of Takk. Lange ambient stukken worden afgewisseld met fraaie, spookachtige nummers met als Myrkur als hoogtepunt. Prachtig nummer die in het rijtje Untitled 8 en Svefn-g-Englar mag. Het is allemaal niet echt toegankelijk dus een paar extra luisterbeurten kan geen kwaad.

Bevat het laatste nummer trouwens een paar minuten stilte?

Met tweemaal 4* en zelfs driemaal 4,5* te hebben uitgedeeld aan de albums van deze IJslandse giganten, is het niets minder dan logisch dat ik ook dit eerste album een eerlijke kans geef. Na een aantal luisterbeurten kan ik niet anders concluderen dat ik wat gemengde gevoelens heb. Hun album bevat weliswaar een aantal sfeervolle en prachtige parels, zoals Myrkur en Von. Daarentegen zijn een aantal nummers mij iets te minimalistisch. Ik vind het in ieder geval moedig dat ze een dergelijk album hebben uitgebracht, helaas is het niet geheel mijn ding. Dan luister ik toch liever naar de minimalistische stijl zoals op Valtari te horen is.

's Nachts in bed liggen en dan (met koptelefoon) luisteren naar dit album: je kan er bang van worden. Von is het meest duistere album van de band en op het eerste gehoor is het een samenraapsel van geluidscollages en langgerekte sfeervolle stukken die soms ook wat klinisch en iets te afstandelijk overkomen. Toch heb ik voor deze plaat in de loop der jaren meer en meer waardering gekregen en vind ik het ergens wel logisch dat ze ooit zo begonnen zijn als je hun latere albums zo hoort.

Alleen Hafssol en Von hebben van dit album de tand des tijds doorstaan. Ergens vind ik dat wel jammer: ik zal graag nog eens een concert meemaken waar de eerste drie nummers van deze plaat worden gespeeld. Ik ben benieuwd hoeveel mensen van pure schrik dan de zaal zijn uitgelopen.