Sigur Rós - Von (1997)

Zo, dit is wel heel anders zeg. Toch trekt het me op een manier.

Ah kijk, dit bevalt me al heel wat beter dan dat zeurderige Takk-geluid. Misschien omdat ik het gewend ben, maar dit vind ik rustgevender, want dat gladde geluid daar krijg ik toch wel een beetje de kriebels van soms. Hún Jörð... is echt geniaal!

Was de originele hoes niet zwart-wit?

Klopt. Zit in een paarse jewelcase......

Jammer dat het plaatje hierboven nu vervangen is door zo'n kleurloos exemplaar. Wat mij betreft hoort die paarse jewelcase gewoon bij deze hoes.

En dat is nu net DE reden waarom 'Von' mijn favoriete schijf is van Sigur Ros

Verhoog met een heel punt, met kans op nóg een verhoging. Ben vandaag eindelijk de magie van deze plaat gaan inzien - een stuk moeilijker te doorgronden dus, wat de plaat ook een stuk interessanter maakt. Niets vergeleken bij Ágætis Byrjun en ( ), maar hoor dit liever dan de nieuwste. Hún Jörð... en Hafssól

Krijg maar niet genoeg van Hún Jörð..., Leit Að Lífi en Myrkur. Na Untitled #7 en 8 het beste stukje Sigur Rós dat ik gehoord heb.

Sigur Ros in hun begin periode, nog erg experimenteel en een stuk minder gepolijst als hun latere platen. Zeer jammer overgens dat deze minder bekend is want het is ondanks dat het wat minder toegankelijker klinkt een sterk Post Rock plaatje. Myrkur, Hún Jörð... (die uitspatting op het eind!!) Sigur Ros en het titelnummer zijn de uitschieters. Ik zou dus zeggen tegen de fans die hem nog niet kennen, probeer het eens en laat je verassen!

4 sterren

Zojuist heeft deze CD de twijfelachtige eer gehad om als eerste CD uit mijn collectie (1600+) CDs te worden verkocht. Af en toe is de ruimte gewoon op, dus gaat zo'n 10% het huis uit. Heeft op eBay nog wel wat opgebracht (meer dan bij de winkels die tweedehands inkopen in elk geval). Ik heb er iemand in Frankrijk hopelijk blij mee gemaakt.

Voor de zekerheid nog wel eerst in iTunes gezet, want ik mocht eens spijt krijgen. Dus ik draai m nu . Maar ik ben hier toch inderdaad minder enthousiast over dan de twee opvolgers. Het begin van 'Hún Jörð...' is pure 'Careful with that Axe Eugene' viel me trouwens op. Dat geldt ook -voor met name het drumwerk- in de titeltrack en de bas in 'Syndir Guðs', tamelijke oude Pink Floyd-sound.

Ik moet zeggen dat ik de laatste tijd veel moeite heb gehad met Sigur Rós uitzittten/luisteren. Ik werd ineens helemaal iebelig van die temerige, ijle stem(men), dus dan houdt het snel op bij Sigur Rós. "Takk..." vond ik sowieso gelijk al een misser, omdat die daarin doordraaft. Dus die staat ook in de kist van 'te verkopen'.

net begonnen met luisteren, en het viel me idd op (toevallig) dat het veel weg heeft van pink floyd - ummagumma. maar ben pas bij de eerste plaat. ben benieuwd

Ik had dit album al best een tijd, maar ik heb er nog nooit echt goed naar geluisterd. Nu heb ik hem eergisteren voor het eerst even goed geluisterd, en ik ben best wel onder de indruk!

Het album lijkt helemaal niet op het andere werk van Sigur Rós, en is veel experimenteler dan hun latere albums. Het is zeker niet hun beste album vind ik, maar dat neemt niet weg dat hij erg goed is.

Ik zag al dat een paar mensen dit album vergeleken met Pink Floyd, daar moest ik ook wel even aan denken toen ik het album luisterde. Ik vind overigens wel dat Sigur Rós er wel echt hun eigen draai aan hebben gegeven en het een erg orgineel album is.

Een welverdiende 4*

Waarom is de live-versie van Hafsól zoveel beter en mooier opgebouwd dan de album versie?

Misschien omdat ze 10 jaar meer ervaring hebben en dus ook een iets andere interpretatie aan dit nummer kunnen geven.

Neem aan dat je op de versie van Hafsól op Hvarf / Heim doelt ?

Of jij hebt misschien gewoon meer met live/studio versies...

Ja, ik heb het op de versie met die continu doorlopende bas... Die geeft het toch net dat tikkeltje meer

Langzaam is dit mijn favoriete Sigur Ros album geworden. Ben nu wel een beetje uitgekeken op de eindeloze hoge scheur van Jónsi. Ook vind ik de "vrolijkere" nummers niet zo. Sigur Ros heb ik altijd wel geassocieerd met het prachtige stille IJsland en niet met een oerwoud vol met apen die teveel helium hebben ingenomen. Terug naar het begin dus. Terug naar Von.

En ow wat fijn om dit weer terug te luisteren! Vroeger kon ik er niet zoveel mee, misschien was ik nog geen geduldige luisteraar.. Dan hebben Einsturzende Neubauten, Set Fire To Flames, Godspeed You! Black Emperor en andere aparte muziekgroepen daar wel voor gezorgd

Het begint met Sigur Ros . Gegil, gekrijs, gerommel met synthesizers/gitaar-effecten. Hier hoor je een groep muzikanten die nooit netjes les hebben gehad, maar alles gewoon op gevoel doen. De sfeer is naargeestig, ietwat pretentieus maar behaalt het doel. De luisteraar wakker schudden, daarna langzaam weer laten wegzakken.

Dan komt Dögun, dit lijkt een gewoon dromerig stukje ambient te worden, aangevuld met de bekende Jónsi stem. Tot het afgebroken word en een distorted vocalist het over neemt. Op de achtergrond word er onverstaanbaar gemompelt en de regen blijft vallen. Met de nodige gitaarnoise erbij natuurlijk... Tja ik krijg er kippevel van..

Hún Jörð... word prachtig ingezet. Noise word vervangen door prachtige zang, ondersteund door muzikaal simplisme. Dan komt de noise en zang samen, wat perfect bij elkaar past. Heerlijk, hard, beheerst en eerlijk. De climax is vreemd, Jónsi die satanisch lacht en schreeuwt. Iets wat we hem nu echt niet meer gaan zien doen. Al die arme huisvrouwtjes... Een hoogtepunt.

Dan een klein kort snoepje,, Leit Að Lífi genaamd. Neem het snoepje in en de wind vertelt een verhaal, dat je trommelvliezen laat trillen van genot. Het herhaalt en herhaalt zichzelf, komt nergens terecht. Een draaikolk in je hoofd. Met in het midden van alles...

Myrkur. Er word gitaar gespeeld, gedrumd, gezongen. Niks schrikbarends, waarschijnlijk hadden ze dit gemaakt voor als ze op een groot podium kwamen en maar 6 minuten en 16 seconden speeltijd hadden. Zodat ze iedereen omver konden blazen met genialiteit en toegankelijkheid. Zonder dat de zaal leegliep. Prima stukje muziek.

Bij 18 Sekúndur Fyrir Sólarupprás ben je weer even op aarde. Gelukkig zijn het meer 18 seconden....

Dan Hafssól. Zware wolken doemen op, lijken iets te gaan vertellen. Weer het subtiele gezang, hier past het trouwens perfect bij. Het heeft hier een rol, het vult niet, het staat erbij. De abstracte geluiden zijn net zo belangrijk. Die balans maakt Von tot het meesterwerk dat het (in mijn ogen) is. De klanken beginnen weer heerlijk van links en rechts te zweven en er lijkt zelfs een opbouw te komen! Tot een uitbarsting komt het niet, alles komt mooi op zijn plek terecht terwijl het geluid aanzwelt en de prachtige dissonante geluiden accentueert. Tien keer mooier dan een latere song met dezelfde naam. Tweede hoogtepunt

Dan een stuk wat me doet denken aan Einsturzende Neubauten, gelukkig niet met Blixa Bargeld erdoorheen. Dat zou iets te ehm.. misplaatst zijn. Veröld Ný Óg Óð bestaat uit krakende geluiden, achtergrond-orgeltjes, industriele heksenketels en een break met scary stemmen. Oei.. even slikken dit.

Na zoiets vreemds verwacht je iets luchtigs, iets wat je geruststelt, je optilt en in de lucht gooit, waarna je weer stilletjes naar beneden zweeft. Iets wat je aan je vriendin kan laten horen zodat ze weet dat je niet alleen maar vreemde muziek luistert. Iets dat je zomaar, midden op de dag kan luisteren. Iets waar je af en toe naar verlangt. Iets waar je misschien zelfs een traantje bij laat vallen. Von is wel zoiets. Prachtig.

Mistur brengt na een prachtig moment van rust er weer even spanning in. Er komt weer iets aan. Het is alsof je op een markt bij een kerk staat waar geen mensen zijn. Maar waar de wind zich van zijn sterkste kant laat zien. Hij gooit alles door de war en laat de kerkklokken luiden. Niemand is op de markt, iedereen zit veilig binnen. De wind kan zijn gang gaan.

Syndir Guðs (Opinberun Frelsarans): Iemand komt zijn huis uit en schreeuwt, de wind gehoorzaamt en gaat liggen. De markt komt weer tot leven, mensen ruimen alles op. Het gewone leven gaat door, ook in de wereld van Von. Kinderen gaan weer spelen en de zon schijnt fel. Langzaam gaan we weg van de bewoonde wereld. We hebben nog één halte te gaan.

De laatste halte is Rukrym. Zes minuten en vijftien seconden Aarde. Twee minuten en veertig seconden de wereld van Von. Veel te kort natuurlijk. Maar ach veel meer dan Myrkur achterstevoren is het niet, of wel? Vreemd stukje geluid..

Een wonderlijke reis!

*4,5

Ik ben nooit echt een groot fan geweest van dit album (op een paar tracks na), maar door deze review krijg ik weer zin om hem te beluisteren! Erg mooi geschreven.

Dank je, glimlicht!

Ik had exact datzelfde, maar ik vind hem echt positief intrigrerend! Ik moet nog een paar keer luisteren voordat ik een oordeel vel, maar dat gaat wel een ruime voldoende worden.

Wow, dit had ik niet verwacht! Een van de vreemdste platen die ik ooit heb gehoord. Totaal anders dan ( ) of Takk. Lange ambient stukken worden afgewisseld met fraaie, spookachtige nummers met als Myrkur als hoogtepunt. Prachtig nummer die in het rijtje Untitled 8 en Svefn-g-Englar mag. Het is allemaal niet echt toegankelijk dus een paar extra luisterbeurten kan geen kwaad.

Bevat het laatste nummer trouwens een paar minuten stilte?

Ik snap niet waarom Myrkur zo hoog gewaardeerd wodt? Het is best aardig, maar behoort toch zeker niet tot het beste van SR? Ik vind bijvoorbeeld Von veel beter.

En ja, het laatste nummer heeft een aantal minuten stilte (voor het geval je het nog niet wist, draai de titel om en je komt voor een verrassing te staan )

Heb al een aardige tijd Von op vinyl en ik moet eerlijk toegeven dat von in vinyl gewoon het best op zijn recht komt.
Ik luister von nu al meer dan 6 jaar eigenlijk en ik moet toch toegeven dat von voor mij de op een na beste plaat is van Sigur Rós.
Men zal het moeilijk vinden om te geloven aangezien Agaetis Byrjun ook een pracht van een plaat is, maar ik hou meer van de darky Sigur Rós.

Ik vind geen een nummer op het plaat slecht en het is ook erg logisch hoe de tracklist is samengesteld.
Al is mijn mening dat Rukrym wel minder dat 2 min stilte mocht hebben, want ik vind 5 min een beetje iets teveel van het goede.

Ik zou toch eigenlijk het liefst willen dat Sigur Rós weer een album zal maken die weer dat Von sfeertje hebt.
Want hoe je het went of keert, het is gewoon een prima en uitstekend debuut.

Ik heb ook geen favorieten, want ik vind naar mijn mening dat Von toch wel een stiekem een klein beetje een Conceptalbum is.
Jullie mogen me ongelijk geven, maar om eerlijk te zijn vind ik toch echt dat het 1 heel verhaal is.

Bekroon het met een 4.5, want dit is gewoon heerlijke en zalige luistermuziek.
Ambient Finest.

Pas vanaf het titelnummer kan ik er eigenlijk echt iets van maken... daarvoor is het pure ambient en vage soundscapes.

Herken me wel in de comments hierboven. Veel ambient, soundscapes. En ik houd van songs (met een kop en een staart). Toch vind ik het opmerkelijk dat deze plaat me niet eens echt alleen maar verveelt, terwijl ik eigenlijk niets met deze muziek heb. Daarom toch nog 3***. En omdat 'Myrkur' zo'n mooi 'ruisend' nummer is.

Ik vind het wel een heerlijke plaat die me doet denken aan een ambient versie van Pink Floyd ten tijde van hun lange experimentele soundscapes. Althans, dat gevoel had ik toch bij het eerste nummer. Ik heb wel zin om dit hoog te beoordelen, maar dan moet ik hem wat langer op de pijnbank leggen.

Met tweemaal 4* en zelfs driemaal 4,5* te hebben uitgedeeld aan de albums van deze IJslandse giganten, is het niets minder dan logisch dat ik ook dit eerste album een eerlijke kans geef. Na een aantal luisterbeurten kan ik niet anders concluderen dat ik wat gemengde gevoelens heb. Hun album bevat weliswaar een aantal sfeervolle en prachtige parels, zoals Myrkur en Von. Daarentegen zijn een aantal nummers mij iets te minimalistisch. Ik vind het in ieder geval moedig dat ze een dergelijk album hebben uitgebracht, helaas is het niet geheel mijn ding. Dan luister ik toch liever naar de minimalistische stijl zoals op Valtari te horen is.

Een meer dan degelijk debuut van een band die weinig fout kan doen, het is immers één van de weinige bands die ik zo een hoog gemiddelde gaf. Het mag dan totaal anders klinken dan wat we nu van de band gewend zijn, maar dat donkere en die ambient geluiden hebben ook wel hun charmes. Af en toe kan het wel wat van zijn charme verliezen en dat gebeurt vaker bij het laatste nummer. Maar voor de rest is dit wederom een sterke plaat en is het uitzonderlijk dat een band na zoveel jaar en zoveel platen nog hetzelfde hoge niveau kunnen benaderen.

's Nachts in bed liggen en dan (met koptelefoon) luisteren naar dit album: je kan er bang van worden. Von is het meest duistere album van de band en op het eerste gehoor is het een samenraapsel van geluidscollages en langgerekte sfeervolle stukken die soms ook wat klinisch en iets te afstandelijk overkomen. Toch heb ik voor deze plaat in de loop der jaren meer en meer waardering gekregen en vind ik het ergens wel logisch dat ze ooit zo begonnen zijn als je hun latere albums zo hoort.

Alleen Hafssol en Von hebben van dit album de tand des tijds doorstaan. Ergens vind ik dat wel jammer: ik zal graag nog eens een concert meemaken waar de eerste drie nummers van deze plaat worden gespeeld. Ik ben benieuwd hoeveel mensen van pure schrik dan de zaal zijn uitgelopen.

Opener Sigur Ros is en blijft een heerlijk duister nummer. Je ziet de filmbeelden die bij deze track kunnen horen zo voor je (rijke fantasie hè) Ik vind dat het hele album de tand des tijds prima heeft doorstaan. Mooi om te horen hoe de band zich in ruim 15 jaar heeft ontwikkeld.

Openers fascineren me mateloos. Niet in het minst wanneer het debuten betreft. Hallo wereld, hier zijn wij, hou voortaan rekening met ons. Wat anders is de roep van de artiest naar de aanbiddende leegte?

Merk me op en vervul me. Waar blijf ik dan achter? Welke rol dien ik te vervullen? Misschien ben ik slechts een spelonk die onverhoeds verbindt. Als zevende zoon van een heptagram ligt enkel voorspoed in mijn verschiet. De eerste klanken doen echter iets anders vermoeden. Moerassen verzwelgen me onder hun gesternte. Onvoorbereid was ik thans voltrokken. Toch schijnen violette stralen doorheen het bladergeruis. Het ongeboren kind van wat ooit zal zaaien verzinkt in schrille kreten. Doch spoedig volgt de hemelse verlossing, de kiem van wat komen zou. Hier getuigen wij van een bescheiden oerknal. Geluidloos in zijn verscheiden. In mijn verbeelding leiden gekapte monniken me naar een bevreesde processie, niet iedere viering vindt gedwee zijn route. Een zerk bonkt op en neer, onderhuidse vulkanen stuwen de nacht naar een vergeving der zonden.

Von behelst de verdroten stappen in het onbekende. Wisten wij veel dat het koninkrijk Gods bereikbaar was.

Zelfs ik treed weleens buiten mijn comfortzone . Zo heb ik een serieuze poging gedaan om Radiohead te waarderen ,maar ik kan er niks mee . Het raakt me niet echt . Allemaal heel knap en technisch ,maar het doet mijn nieuwsgierigheid niet prikkelen om er dieper in te duiken. Hetzelfde verhaal gaat eigenlijk op voor Sigur Ros . Ooit eens uit nieuwsgierigheid meegenomen ,maar eigenlijk na anderhalve poging verworpen . Ik ga ook geen sterren geven omdat ik het album daarvoor niet goed genoeg ken. Mocht iemand deze aan zijn collectie willen toevoegen stuur me dan even een PM en dan komen we er wel uit.