David Lee Roth - Crazy from the Heat (1985)

en hier , vooral california girls en just a gigolo wordt ik nou vrolijk van
very happy music

muzikaal niks bijzonders maar wel lekker

origineel draai ik just a gigolo ook regelmatig

noem het het zwarte schaap in de muziekcollectie, louis prima

ouwewijve muziek maar oh wat goed tegen de winterdepressie

Diamond Dave in zijn glansperiode. Toen ie zijn ego nog met recht mocht etaleren. California Girls is zó fout dat het weer leuk wordt. Tegenwoordig heeft Dave meer weg van een circusattractie.

Prima plaatje. Fantastische clips. Je krijgt er gewoon goede zin van. Jammer dat hij solo ging. Dave hoorde en was toch voor een groot gedeelte VAN HALEN. Gewoon kopen dude's

David Lee Roth had genoeg flair om het theatrale van Just a Gigolo geloofwaardig te maken, ondanks zijn 'verwijfde hardrock' imago. Wat dat betreft zouden David Lee Roth en Paul Stanley zo tweelingbroers kunnen zijn. California Girls is een geslaagde cover van the Beach Boys waar hij ook zijn levensvreugde aan heeft kunnen toevoegen.
Coconut Grove is een bewijs dat hij ook nummers kan brengen waar de ADHD kant van zijn karakter binnen de perken blijft en niet gedoseerd over de top hoeft te gaan om dicht bij zijn kunnen te blijven.

Heb je gelijk in, alhoewel ik Paul Stanley samen met Gene Simmons twee enorme douchebags vind en David Lee Roth gewoon een verwijfde, gekke hyperactieve grappenmaker is.
Erg leuk cd'tje, wat Joy zegt; inderdaad goed voor de winterdepressie, Diamond Roth.
Die clips zijn overigens ook geniaal

Gewoon prima, dit eerste soloproject van Roth. Allemaal covers, maar 100% Dave. Twee jaar na Just A Gigolo kwam Freddie Mercury met ook al een cover die hem op het lijf geschreven was, The Great Pretender. Zou Fred een beetje door Dave zijn geinspireerd, wat dat betreft? Zowel qua clip (over the top verkleedpartijen) als qua humor (de zelfspot) en het feit dat de coversong qua titel rechtstreeks op de vertolker van toepassing lijkt te zijn, zou je haast denken van wel.

Wel nog effe stemmen he buurman

Zeker, de stembus is tot 21:00 uur open, toch? Nederlandse tijd dan!

Lekker smeuïg plaatje, al ligt het er wel wat dik bovenop. Dit hoor ik liever van de meeste liedjes van Van Halen. Het is muziek waar je van opkikkert. Zelfs de cover van Coconut Grove van The Lovin' Spoonful stelt mij niet teleur.

Vele dachten destijds dat David Lee Roth het helemaal ging maken en Van Halen zou verschrompelen na het vertrek van "Diamond" Dave maar het pakte, helaas voor hem, anders uit.

Zelf zie ik Dave als de Mike Patton van zijn tijd... eigenzinnig en niet vies om uit een ander muzikaal vaatje te tappen. Dat kan ik wel waarderen... ook als dat met wat 'pretty boy' aanstellerige poses gepaard gaat, maar ook met veel humor.

Het solo-debuut telt maar vier nummers, allen covers.
Easy Street origieel door The Edgar Winter Group, geschreven door Dan Hartman.
Just a Gigolo/I Ain't Got Nobody medley gelijk aan die van Louis Prima uit 1956
California Girls van The Beach Boys lijkt hem op het lijf geschreven. Nog altijd mijn favoriet!
Coconut Grove van The Lovin' Spoonful.

Van de week maar eens A Little Ain't Enough (1991) aanhoren.

Uiteindelijk verschrompelde Van Halen ook, alleen duurde het wat langer.

Daar zijn ze vandaag de dag nog altijd mee bezig.

Deze wel eens zien liggen en na nadere bestudering tweedehands op vinyl bemachtigt, want wist ik veel dat deze EP nog voor Eat 'em and Smile uitkwam! Drie tracks staan op de CD The Best. Easy Street trapt goed af met heerlijk scheurende saxen en Just a Gigolo is geweldig opbeurende muziek, idem voor California Girls. Alleen die afsluiter kan ik wat minder plaatsen, beetje rustig na het partygehalte van voorgaande tracks.

David Lee Roth was zeker live in 1984 de gevierde man in Van Halen. Dat zinde de broers Eddie en Alex niet zo te meer omdat zijn aandeel in het album 1984 minimaal was. Eddie noemde de man ook "the walking ego". En tot meer ergernis zinde DLR op een filmcarrière. Het moet worden gezegd dat hij op de clips van California Girls en Just A Gigolo de kijker absoluut weet te amuseren. De nummers op deze EP zijn goed voor een dikke grijns. Een bijzonder leuk tussendoortje.

Reden om dit nog eens op te leggen? Twee zijn er: het huidig rotweer waarbij het opnieuw pijpenstelen regent in mijn Oostende én het resultaat van een vitamine D tekort, ik kom niet genoeg buiten maar wat wil je: wanneer zal die zon nog eens schijnen want ik wil wandelen en die huidige conditie opkrikken.

En dan kijk je naar de hoes met een David Lee Roth in volle Gigolo glorie in een prachtige omgeving en met zon, godbetert. De hoes straalt positiviteit uit net als de vier songs op deze EP, zijn debuut als soloartiest. Vier covers zijn het, waarbij je je soms afvraagt of het genre (dat lelijk woord alweer) cabaret niet passender zou zijn voor deze worp. Enkel het laatste nummer Coconut Grove is iets minder uitbundig.

En toch vind het ik het een toffe EP, het is voorbij voor je het weet en het zorgt voor een glimlach. Voor de opvolger en eerste album Eat 'em and Smile vormt hij een best geweldige begeleidingsgroep: Steve Vai (gitaar), Billy Sheehan (bass) en Gregg Bisonette (drums). Het resultaat is er.

Van deze muziek wordt zelfs de grootste chagrijn vrolijk. Zou je kunnen beweren. Doe ik niet, want ik word dat niet en tegelijkertijd wil ik niet voor een azijnpisser worden uitgemaakt.
Niet dat ik het niks vind, dat is het ook niet. Maar vrolijk worden? Nee, zelfs niet toen ik dit op mijn hoofdtelefoon afspeelde, wandelend over een zonnige boulevard met in het water surfers en een enkele zwemmer in de golven (de wind was wat fris) en op op het land kinderen die in het zand speelden plus ijsjesetende mensen die over het water tuurden, de geuren van crêpes en vis in de neus, vermengd met het zout van de zeelucht.

In 1985 vond ik het grappig en opvallend dat David Lee Roth, frontman van de grootste hardrockgroep op dat moment, dit durfde. Een EP onder eigen naam met zomerse covers waarbij eentje van de Beach Boys en een dubbele van Louis Prima, ver weg van wat hij tot dan toe had gedaan. Tegelijkertijd vond ik er niks aan.
Eigenlijk zit ik er nog net zo in. Gedurfd is het zeker, maar als dit niet David Lee Roth was geweest had ik het links laten liggen.

Korte tijd nadat ik de videoclip bij California Girls zag, kwam het bericht dat hij Van Halen had verlaten. Hij rook kennelijk de vrijheid, want dit verkocht als ijsjes op een hete dag, zeker in zijn eigen Verenigde Staten. Hier meer informatie over dit geinige zijstapje.

De twee wat onbekendere covers die de andere twee grote hits insluiten halen het gemiddelde wat mij betreft wel flink omhoog.