Korn - Life Is Peachy (1996)

Vind persoonlijk de eerste helft van deze CD beire sterk, van het openingsnummer in groeiende lijn stijgend, t.e.m. "Mr. Rogers", met deze laatste en "Good God" als kersen op de taart. Verder eindigt het album ook weer met de zeker niet slechte "Ass Itch", en vooral die mokerhamer van een "Kill You" als climax. Die "M...f... b****, never try to break me!" maakt me blij dat ik Jon's stiefmoeder niet ben.

Het probleem zit em in die nummers die de brug maken tussen deze 2 stukken van het album. Mijns inziens staan die daar maar wat de boel op te vullen, en de plaat te rekken. Volgens mij zou het deze CD ten goede zijn gekomen moesten ze nummers 8 t.e.m. 12 er gewoon uit gelaten hebben, op A.D.I.D.A.S. na misschien, kwestie van ze dan toch nog die single te gunnen. Op zich zijn deze nummers misschien niet super slecht, en kan je je misschien wel is vermaken met het hoge idiootheidsgehalte van "Wicked" en "Lowrider", maar ze verbleken toch qua inhoud en sfeer tegenover de in de eerste paragraaf aangehaalde nummers.

Even nog een zéér positief woordje over de sound van deze CD. Heerlijk klinken dat ie doet, met een lekker diepe, luide bas, met vanzelfsprekend dat zo Korn typerend kletteren van de snaren erbovenop, bergenverzettend zware gitaren, een basdrum die klinkt alsof ie een spijker in je kop aan het rammen is ( op "Good God" is dit echt wel extreem ), de rest van de drums klinkt ook dik zoals het hoort, en Jonathan's stem die lekker vaak in het analoge rood gaat. Ross Robinson & Co., u weze nogmaals bedankt en gefeliciteerd voor deze zeer puike prestatie. Deze CD klink helder, en toch lekker ruw, en zo horen we het graag. Véél beter dan de over-gepolijste sound van bv. "Follow The Leader".

Conclusie: een 3,5* voor Korn's 2de. De lichtjes geniale "Good God", "Mr. Rogers" en "Kill You" zijn dijken van nummers, ongetwijfeld deels te danken aan de Ross Robinsoniaanse productie op z'n best, waarin Jonathan klinkt alsof het ècht wel uit z'n systeem moet ( als ie daar effe begint te schreeuwen op "Good God" krijg je toch wel effe schrik... ), en zijn op zich al reden genoeg om deze CD aan te schaffen. Alleen spijtig dus dat die middelste nummers de voor de rest gitzwarte sfeer wat komen verlichten; voor mij hoefde dat echt niet, en dat haalt de score dan ook meteen naar beneden...

Ook Korn heeft last van het tweede album-syndroom. De sound van het debuut is intact gebleven, met dank aan producent Ross Robinson, maar de overwegend korte songs zijn ditmaal minder beklijvend. De overtuiging is er, maar het materiaal is gewoonweg niet pakkend en sterk genoeg. Hier en daar een paar goede tracks, zoals Mr. Rogers en het afsluitende Kill You, maar dit is en blijft wat mij betreft één van de mindere albums van de band.