Big Boi - Sir Lucious Left Foot: The Son of Chico Dusty (2010)

Pitchfork geeft ook een 8.2 aan een waardeloze mixtape van nota bene Gucci Mane. Ik vind dit album gewoon niet meer waard dan een 6'je. 3 sterren dus.

Die beat ja, echt zo'n kauwgomballenbeat à la Nelly enz. de laatste jaren. Maar laten we iedereen maar een aansteller gaan noemen op MuMe die een negatievere mening heeft dan jij (ik ken verder geen nummers btw).

For Yo Sorrows vind ik eigenlijk een typisch Big Boi nummer.
Speels, energiek en 'gewoon leuk'.

Ik vind het gewoon een goed Big Boi album, producties passen er goed bij. Het wordt nergens echter heel speciaal, grootste uitschieter is toch wel General Patton.

PS: Er hadden wel minder gastartiesten op gemogen.

Zonde om George Clinton op zo'n beat te zetten.

Ja ik eigenlijk ook, maar de nummers die tot nu toe uit zijn van dit album vind ik niet verkeerd klinken. Andre was toch ook bezig met een solo album? Toch ook raar dat hij niet op dit album voorkomt, is daar een verklaring voor? [/quote]
Er was gezeik met een label, Big Boi verliet Jive Records in 2009 en die wilden de track met Andre niet op het album. Daarom lekte Big Boi hem dit jaar: Lookin' For Ya. Zoek 'm maar op, is een best leuk nummertje

Ja zoiets had ik ook gelezen op internet. Maar het is inderdaad een vet nummer ik kon hem al van een mixtape. Sleepy Brown maakt het ook gewoon compleet vind ik

Eindelijk weer een album uit het zuiden Amerika wat me echt kan bekoren.

Dit album heeft een zeer verslavende werking op mij. Ik kan geen genoeg krijgen van de producties. Ze hebben funk en frisse muziek in zich. Dikke synths, piano keys en blazende hoorns; alles zit erin. Het is geen G-Funk, ik zou het bijna A-Funk noemen (A = Atlanta). Zeker met de goede combinatie van autotune, die op dit album goed gebruikt wordt. Zoals ze dat vroeger deden, complimenten daarvoor. De beats zijn erg gevarieerd, elke keer veranderd er wel op een gegeven moment iets en dan komen er leuke bridges die het allemaal afmaken waardoor het album nooit saai wordt. Zoals dat gitaarstukje bij Shutterbug of de versnelling bij For Yo Sorrows. Na de zevende track zakt het duidelijk in, maar bij het sfeervolle Be Still stijgt het niveau weer. Voor de refreinen zijn goede artiesten gebruikt, zo nu en dan hoor je een andere rapper en dat is prima; een heel album Big Boi zou te veel zijn. Hij is geen inhoudelijk rapper maar heeft een vermakelijke flow, grappige analyses en een aangename stem. Big Boi is nooit mijn favoriete rapper geweest, maar door dit album stijgt hij in mijn aanzien.

4*, een verrassing uit het Outkast kamp. Nu André's solo nog!

PS: jammer dat die eerder uitgebrachte nummers met o.a. Mary J. Blige er niet op zijn gekomen.

Straks helemaal beluisteren. For Yo Sorrows was alvast een aangename verrassing. Grappige en lekker klinkende track.

Turns Me On, General Patton en Tangerine staan bij mij aangevinkt als favorieten. Jammer van die enkele mindere nummers, want verder is dit een voortreffelijk album met een aantal topproducties.

Sir Lucious Left Foot is een origineel en 'verfrissend' album geworden, maar is niet altijd even goed. De producties zijn gevarieerd en weten vaak weer te verrassen. De tracks klinken funky, fris en zitten vol met bridges. Hierdoor is het album zeker niet eentonig.

Helaas vind ik de opzet alleen niet bij elke track even geslaagd. For Yo Sorrows, Shutterbug en Daddy Fat Sax zijn voor mij de uitschieters. Enkele tracks voor For Yo Sorrows en erna zijn middelmatig waardoor het gemiddelde weer wat naar beneden gaat. Zodra een track van Big Boi weer wat meer standaard wordt zonder het funky-gevoel vind ik vaak meteen een stuk minder.

Big Boi levert een interessant en fris, funky album. Maar helaas is niet elke track even geslaagd. Ik zit te twijfelen tussen een 3* of 3,5* maar neig op dit moment meer naar de 3 sterren. Zet dit album zeker op m'n mp3-speler voor tijdens de vakantie dus als ik terug kom zal er nog best wel een halfje bij kunnen komen.

Beste OutKast album sinds ATLiens en Aquemini. Wel totaal anders, het is meer van deze tijd. Big Boi levert een kwaliteitsalbum af waarvan meer dan de helft single materiaal is, en daarvoor maak ik een diepe buiging. Ik had niet gedacht dat ik nog zo enthousiast zou worden van een mainstream hip hop album - hoewel ik daarbij moet zeggen dat het een album met mainstream potentie is, en niet een album direct gemaakt voor de mainstream. Het is nog maar afwachten wat die singles 'gaan doen'. De vergelijking met Speakerboxxx is bijna oneerlijk, dit album heeft zoveel meer. Hopelijk levert dit album Big Boi het respect op dat hij zo onterecht mist als je het met Andre vergelijkt. En daarmee kom ik het op logische minpunt, de afwezigheid van Andre, maar dat is al genoeg besproken. De komende maanden zullen moeten uitwijzen of ik deze viereneenhalf kan laten staan.

Luistert lekker weg, enkele nummers die tegenvallen, maar voornamelijk goede nummers. 3,5*

Eens. Er staan een aantal geweldige tracks die perfect hiphop met een popfunk-soulsausje mengen. En dan zonder overdreven commercieel over te komen. Iets wat velen proberen, maar heel weinig slagen.

Bepaalde producties zijn daarbij echt een pre, in combinatie met Big Boi zelf die toch wel een underground feel heeft. Mede door zijn snelheid van spitten in combinatie met de vele slang die hij gebruikt.
Maakt het bijkans onverstaanbaar voor top 40 kiddies.

Ik zou hier zo een 4 sterren album uit kunnen filteren, maar helaas teveel mindere tracks er bij nu.

Wat vind je zoal minder? Heb zonet mijn tweede luisterbeurt achter de rug, maar heb al een stuk minder slechte tracks kunnen ontdekken dan de eerste keer. Daddy Fat Sax, Follow Us, Shutterbugg, General Patton en You Ain't No DJ springen er voor mij bovenuit.

Follow Us is zo'n track die een beetje twijfelachtig is, beetje TE poppy, net zoals Theme Song. General Patton vind ik persoonlijk vre-se-lijk, hou helemaal niet van die overgeproduceerde operashit.

Tangerine en Turns me On zijn wel toppertjes, evenals Shutterbug.

vooral het begin van het album vind ik hard maar daarna zakt het gewoon in. Vooral die beats klappen lekker hard en ik kan de stem van big boi goed waarderen

Ik ga er een hele punt op gooien. Dit album vind ik steeds beter worden. Ik ga mijn 3 omruilen met de 4 die ik op het album: Recovery gaf, want dit album is naar mijn mening wel een beetje prettiger om naar te luisteren.

Verrassend negatief is mume, aangezien dit album op rateyourmusic op nummer 1 over 2010 staat.

Fan-tas-tisch album! Zit veel beweging, originaliteit en diversiteit in.
Zeker mijn favoriete album van 2010 mede door het feit dat elk nummer de moeite waard is.

Meningsverschillen op creatief vlak zorgden ervoor dat Sir Lucious Left Foot: The Son of Chico Dusty pas twee jaar nadat het album oorspronkelijk was gepland verschijnt. Big Boi moest van Jive zijn muziek aanpassen aan wat er op dat moment in de hitlijsten stond - bijvoorbeeld Lil Waynes Lollipop - maar het eigenzinnige lid van Outkast weigerde pertinent om zijn solodebuut te wijzigen. Na veel gedoe heeft hij bij Def Jam uiteindelijk de vrijheid gevonden die hij zocht. Dat de rapper muzikaal zijn eigen gang mocht gaan is op het album van begin tot eind te horen: pakkende producties worden geserveerd met leuke raps van Big Boi, die hij in zijn vertrouwde flow heeft gegoten.

Inhoudelijk kunnen de teksten van de in Atlanta geboren rapper als cliché worden beschreven: feesten, vrouwen en het nodige gepoch. Dit deert echter niet, omdat de ietwat lege thema’s leuk worden ingepakt, waardoor ze opeens wel verfrissend klinken. Sir Lucious Left Foot staat namelijk bol van slimme, vermakelijke punchlines als: “Left Foot, right foot stepping over biters//It’s like the game is haunted cause there’s so many ghostwriters.” De raps worden ook nog eens behendig op een typisch vlotte Big Boi-manier over de beats gestrooid, wat de vocalen - zonder dat het verveelt - vertrouwd doet klinken.

Bijna elk nummer op de plaat wordt door een gastartiest versterkt. Grote namen als T.I. en Jamie Foxx werken moeiteloos naast nieuwelingen als Janelle Monae en B.o.B. om Sir Lucious Left Foot naar een hoger niveau te tillen. De bijdragen zijn belangrijk voor het album en bieden de nodige afwisseling op Big Boi, maar geen één keer wordt de hoofdrolspeler overschaduwd.

De rapper heeft niet alleen bij het vocale gedeelte de volledige controle - ook bij de producties heeft hij een aardige vinger in de pap gehad. Big Boi heeft voor Sir Lucious Left Foot geen enkele beat helemaal zelf afgeleverd, maar hij heeft wel aan zes nummers meegewerkt. Scott Storch’ Shutterbug is hier een voorbeeld van, waar de beatmaker zijn eigen geluid achterwege laat en zijn muziek in een nieuw jasje steekt zodat het veel beter past bij de excentrieke ‘Outkast-muziek’. Met producers als Salaam Remi, Organized Noize en Lil Jon heeft Big Boi de garantie dat zijn nummers het in de clubs goed zullen doen. Het is dan ook opvallend dat geen één muziekstuk uitgekauwd klinkt en er een ongrijpbaar ‘originaliteitingrediënt’ in de producties is verwerkt. De beats lijken naast de gebruikelijke samples, drums en baspatronen extra geluidlagen te bevatten: gescat, een subtiel gitaarriffje of een bijna onhoorbaar keyboardmelodietje maken het verschil.

Met Sir Lucious Left Foot heeft Big Boi bewezen dat je commerciële hiphop nog steeds origineel kan maken. Waar veel artiesten het veilige pad opgaan en een vertrouwd geluid zoeken om de hitlijsten te bestormen, doet Big Boi dit door zich juist te onderscheiden. De producties klinken gepolijst en kunnen mensen aan het dansen krijgen, en dit allemaal zonder dat je het gevoel hebt dat het nummer dit jaar al tien keer is uitgebracht. Hetzelfde geldt voor de raps: simpele thema’s die niet bepaald aansporen de wereld te verbeteren, maar toch op een leuke manier worden beschreven zodat het nog de moeite waard is om daadwerkelijk te luisteren naar wat de beste man te zeggen heeft. Hierdoor kan het solodebuut van Big Boi als een succes worden bestempeld en mogen we hopen dat het minder lang duurt voordat opvolger Daddy Fat Sax: Soul Funk Crusader het licht zal zien.

Bron: Hiphopleeft

Shutterbug wat een beat heeft dat nummer.

Het is wel weer die next level shit. Hootie hoo!!!

Dit album van Big Boi kwam voor mij onverwachts. Verwachte er echter weinig van, maar is zeker goed uitgepakt imo.

Blijf hem draaien en zou best eens kunnen stijgen in *.

Was tot voor deze plaat geen grote Big Boi fan (digde zijn stacato manier van rappen niet echt, en vond zijn beatkeuze ook wat minder) maar dit is wat mij betreft spot on. Nauwelijks skippers...

Misschien deze nog maar weer een kans geven ....

General Patton is natuurlijk geniaal, Shutterbug is een ware dansvloerkraker en Hustle Blood is echt heel fout. Een veelzijdig album. Dat levert ijzersterke en ook behoorlijk slechte dingen op.

Begin dit steeds meer te waarderen

Wat ik mis op deze CD is een bijdrage van Wild Peach en dan met name natuurlijk die van zangeres Peaches. maar ja die is dood he... RIP meisco!!

De afwezigheid van Andre mis ik niet zo erg. Doet mij alleen nog maar meer verlangen naar de komende Outkast. Door de afwezigheid van Andre is het een echte Big Boi CD en gelukkig geen halve OutKast CD.

Ook hadden er wat meer Goodie Mobbers op deze CD mogen staan. Had denk ik toch anders geweest als ze allemaal gewoon nog bij La Face / Organized Noize hadden gezeten.

Gelukkig laat het DF gevoel zich niet binden aan contracten en gaat het om muziek dat rechtstreeks uit het hart komt. En dat is gelukt...

Andre is niet helemaal afwezig he.

Ik ben hier na een luisterbeurt toch wel positief door verrast. Ik weet niet wat de houdbaarheid van dit album is maar ik ga het zowiezo nog een paar keer luisteren.