Avenged Sevenfold - Nightmare (2010)

Na het trieste overlijden van The Rev mocht zijn idool Mike Portnoy plaatsnemen achter het drumstel om de drumpartijen van The Rev in te spelen. Dit vernoem ik als eerst omdat dit de reden was waarom ik deze plaat ging beluisteren. Mike Portnoy doet dit op een uiterst respectvolle manier en houdt zich gewoon aan de Avenged Sevenfold-regels en gaat geen Dream Theater-streken uithalen, wat ik eigenlijk wel vermoedde. Mede hierdoor is Nightmare gewoon een Avenged Sevenfold album in hart en nieren.

Waarom nog meer? Omdat de rest van die band er natuurlijk wél op heeft kunnen spelen. Wat mij in vergelijk met de vorige erg opviel was dat het een stuk softer is. Tuurlijk, er staan een paar kenmerkende harde Sevenfold-nummers op met zoetsappige refreintjes als Nightmare, Welcome to the Family, God Hates Us en nog een paar anderen, maar de rest bevat een veel subtielere aanpak en een veel verrassendere stijl. Ik vond Avenged Sevenfold altijd al wat beïnvloed door progmetal en progrock, maar hier gaan ze dat echt serieus interpreteren. Nightmare bevat een aantal rustige, progressief aandoende nummers als Fiction of Save Me.

Dit album is diverser dan het vorige, maar M Shadows moet zijn zangkwaliteiten niet gaan overschatten en soms kan hij maar beter een rocknummer zingen, want dan erger ik me minder snel aan zijn schorre, nasale stem. Mede hierdoor is dit wel een goed album, maar niet geweldig. Met 4 sterren ben ik vrij gul.

Beste tot nu toe? Naar mijn mening wel in ieder geval.

Enkele hele goede nummers en de rest is ook nog steeds zeer aardig (alleen Fiction en Victim vind ik iets minder).

4,5*

Nightmare is een prachtige ode aan de overleden drummer Jimmy "The Rev" Sullivan. De overleden drummer is echter nog wel verantwoordelijk voor alle drum partijen van het album. Dit maakt het album des te mooier en intiemer. De nummers zitten stuk voor stuk goed in elkaar. Hoogtepunten zijn 'Nightmare' "God Hates Us" "Fiction" & "Buried Alive".
Enige nummer dat net iets te lang is en daardoor wat aan de 'saaie' kant word is "Victim'. de betekenis en het nummer zijn is niks mis mee. maar de 7 minuten lijken te veel te worden 'opgevuld'.
Al met al is dit een fantastisch album en een prachtige ode aan The Rev.

4

Echt het beste werk van A7X tot nu toe... De nummers Nightmare, Welcome to the Family, Buried Alive, So Far Away, God Hates Us, Tonight the World Dies en Save Me zijn wat mij betreft echt de beste. Mike Portnoy heeft de drumpartijen die geschreven zijn door The Rev echt heel goed ingespeeld.

Een 5 is in mijn ogen zeker terecht!

Ik vind Save Me er op deze plaat bovenuit steken. Echt een sterk nummer.

Catchy pop-metal met veel coirtjes en niet altyd even originele riffs. Maar o oh, wat is dit strak geproduceerd en wat kan die Synester gates gitaar spelen. Ik weet niet wat de houdbaarheid is van zo'n album maar het zit best knap in elkaar. Typische metal waarbij je je eerste vriendinnetje ook mee naar toe kunt nemen. De metal is als de " horror" in de filmtrilogy Scream, spannend genoeg, toegankelijk, mooi verfilmd maar je krijgt er geen nightmares van.

Vandaag nog eens herbeluisterd. Veel variatie in de songs. God Hates Us klinkt old school. Nightmare is een prima opener. Songs zoals Welcome to the Family en Natural Born Killer knallen zoals het hoort. So Far Away blijft een mooi rustpunt en een mooi eerbetoon aan de overleden drummer James Owen Sullivan.

Beste album van A7X? Zou wat mij betreft zomaar kunnen! Ik lees hierboven ergens dat Portnoy geen Dream Theater maniertjes en fratsen uit haalt. Klopt wel op zich maar toch hoor je binnen luttele seconden dat hij achter het drumstel zit. Met name zijn cymbal werk is vrij kenmerkend en typisch Portnoy. Enfin, het album vind ik dus te gek. Met name Buried alive is werkelijk fenomenaal! Die overgang naar het opzwepende, uptempo deel bezorgd me nog elke keer de rillingen. Van genot welteverstaan