Allegaeon - Fragments of Form and Function (2010)

Het onlangs uitgekomen tweede album, Formshifter, is geweldig, maar ook dit debuut mag er zeker zijn. De moordend strak uitgevoerde death metal is hier nog iets meer rechttoe rechtaan, met slechts een akoestisch rustpuntje aan het einde van track 5, Biomech-Vals No. 666. Voor de rest is het beuken geblazen, van begin tot eind. Door het gebrek aan variatie en afwisseling is het geheel wat eenvormig, maar dat is eigenlijk geen probleem omdat alle songs uitstekend in elkaar zitten en bijzonder meeslepend zijn.

Göteborg-style death metal in een techdeath jasje. Zo zou je dit debuut van Allegaeon kunnen omschrijven. Technisch al erg sterk, maar compositorisch nog zeker niet zo sterk als de albums Apoptosis en Damnum, de albums waarmee ik deze band leerde kennen. De variatie van deze laatste albums ontbreekt nog op het debuut.

Op FOFAM is het nog vooral van-dik-hout-zaagt-men-planken dat de klok slaat en overheersen de Zweedse meodeath-invloeden nog sterk. Dat klinkt nog steeds prima, begrijp me niet verkeerd, maar nog niet zo bijzonder.