Grinderman - Grinderman 2 (2010)

Grinderman.......... het woeste uitlaatklepje van dhr. Cave of is het toch meer mister Ellis die het hier voor het zeggen heeft?
Hobbybandje, projectje, allemaal termen die voorbijkomen maar is het dat eigenlijk wel? Wat is het 'nut' van Grinderman als Nick Cave en zijn Bad Seeds zelf ook laten horen niet alleen nog maar met ballads op de proppen te komen. 'Dig, Lazarus, Dig!!!' had immers toch wel wat Grinderman trekjes in zich?!
Ik denk dat we ons hoofd daar gewoon niet over moeten gaan breken. Wat kan ons dat allemaal schelen? De eerste Grinderman was een heerlijk plaatje dat recht door zee rockte en de verwachtingen van nummer 2 zijn simpelweg hetzelfde. Een grote 'fuck it all' en gaan. Niets meer of minder, en dat is precies wat we (weer) voorgeschoteld krijgen. De lekker vuige gitaarriffs, gierende viool, ronkende begeleiding en soms een Cave die zingt of de duivel hem op de hielen zit. Het doet wat denken aan de aanpak van Queens of the Stone Age: stoner rock met een ziel en dat is al te horen in de opener Mickey Mouse and the Goodbye Man. Nee, dit is niet Josh Homme. Dit is Nick Cave, 52 jaar, en nog steeds niet verleerd hoe te rocken. De jonkies kunnen nog juist wat leren van 'opa'. Want kom maar eens met een nummer als When My Baby Comes of Evil. Eat your heart out zou ik zeggen!
Nu kan ik zoals ik wel vaker doe dit album nummer voor nummer gaan doornemen, maar in dit geval gaat dat niet werken: in hoog tempo hijgt, brult, grauwt, snauwt en zingt Cave er 9 nummers met de hardwerkende muziekmannen doorheen. Nergens tijd om even pauze te nemen; goed in elkaar overvloeiend waardoor er sprake is van een ruim 40 minuten durende psychedelische rocktrip die er misschien niet heel erg toe doet maar die wel heerlijk is om te ondergaan. Want ondanks dat Grinderman overkomt als een 'ruig bandje' mogen we ook horen dat ze wel degelijk weten wat ze doen. Alles klopt, zelfs als het chaos is. Overal is over nagedacht lijkt het wel. Mooie gospelachtige koortjes (doet me op die momenten denken aan Abattoir Blues/The Lyre of Orpheus) die ondersteuning krijgen van wat gehijg of gierende gitaar. Het lijkt op papier anarchie maar zo komt het op mij toch niet helemaal over.
Misschien is dat het enige minpuntje van Grinderman, alhoewel ik dat zelf niet zo ervaar: ze willen doen overkomen als een (hobby) bandje die op wat lossere wijze musiceren maar in feite horen we door de wol geverfde oude rotten die van wanten weten, maar er toch zeker ook over nadenken. Misschien zelfs wat te bedacht op momenten.
Zoals gezegd: lekker belangrijk! Grinderman 2 is een uitstekend vervolg op Grinderman 1 en een perfecte aanvulling op de afdeling cd's van Nick Cave & the Bad Seeds. Daar wil toch zeker niemand moeilijk over doen. En Cave heeft zijn heldenstatus bij mij al lang en breed binnen en zal deze ook wel nooit meer kwijtraken, zeker niet als hij met dit soort fijne werkjes blijft komen aanzetten.
Het debuut staat op 4,5* en hier zet ik voorlopig in op 4* wat misschien t.z.t nog wel een halfje verhoging krijgt.

Geniet en ga uit je dak!

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

In de laatste platen van Cave zit een merkwaardig midlife crisis-sfeertje. Nooit iemand geweest die je in een donker steegje zou willen tegenkomen, lijkt Sir Nick met het bereiken van een bepaalde leeftijd zijn geslachtsdeel en zwartgeverfde haren des te vervaarlijker heen en weer te willen zwaaien.

Bij die houding past een ouderwets rock 'n' roll-idioom bestaande uit heavy bluesriffs, gepiep, gekraak, geruis, aan elkaar gehijgd en gekreund door hogepriester Cave. Aan de broeierige, intense sfeer die aldus wordt neergezet ontleent Grinderman 2 zijn meeste kwaliteiten. Puur teruggebracht tot de kern stellen de meeste (via improvisatie tot stand gekomen) liedjes niet zo veel voor, eigenlijk. Het beste liedje, Palaces Of Montezuma, schijnt dan ook nog plagiaat te zijn.

Wie had kunnen denken dat anno 2010 de meeste jonge rockbandjes bang zouden zijn om een valse noot te spelen, en hun uitgekiende popliedjes dus te ontoegankelijk te maken voor het 3FM-publiek, en het de taak zou zijn van een pakkendragende veteraan met een eigen kantoor om de rock weer een stukje naar de goot te duwen? Goed bezig, meneer Cave. Maar ook niet meer dan dat.