Oceansize - Self-Preserved While the Bodies Float Up (2010)

Vandaag paar keer beluisterd en het klinkt erg goed, maar ik wacht even met een beoordeling. Het boekwerk is echt heel goed verzorgd, geen vervelende dingen met verpakkingen.

Zo zit hem nu te luisteren. Ben er niet zo kapot van, het pakt me niet. 1 keer luisteren is natuurlijk niet genoeg bij een nieuwe Oceansize plaat. Nummers kunnen nog groeien (gebeurde ook bij hun vorige platen).

Toch vraag ik me af of ik dit net zo goed ga vinden als het oude werk. Die waren complex en catchy te gelijk. Ze klinken nu wat te bedacht, vermoeid zelfs, zo van we moeten weer.....

Ik begin maar eens met 2,5* en kom hier later op terug

Oei, dat klinkt niet echt hoopvol. Ik vond Home & Minor al een behoorlijke tegenvaller dus ik ben ook een beetje "bang" voor deze S-PWtBFU. Maar goed, ik ga me denk ik vandaag wagen aan een eerste luisterbeurt. Ben toch wel benieuwd.

edit: Oscar Acceptance Speech is prachtig, vooral het tweede deel is van ongekende schoonheid

Moet Oceansize nog geïntroduceerd worden? Dankzij hun sterke live prestatie is dit Britse vijftal al vrij bekend geworden, en hier op MuMe staan ze ook garant voor nogal wat stemmen. Ze brengen een combinatie van progressieve rock en post-rock met invloeden uit een hele rist genres.

Na het lastige Frames, waar veelal lange nummers op staan, is Self-Preserved While the Bodies Float Up weer een album met korte, toegankelijke nummers op. De cohesie van Frames schiet er wel bij in, want het album valt uiteen in twee delen. Een hard begin, en een rustig eind. Qua klank is dit zonder twijfel hun beste album tot dusver. De productie is erg goed, en alle instrumenten klinken uitstekend. Ook de harde stukken klinken deze keer uitmuntend. Instrumentaal is Oceansize nog steeds erg sterk. De drums en bas zijn bij momenten op een complexe manier met elkaar verweven, en het gitaarspel is ook steeds erg geslaagd.

Helaas ontbreekt het bij dit album een beetje aan spanning. Misschien dat sommigen meer houden van de kortere nummers, maar zelf heb ik het toch meer voor de lange epische escapades van hun debuut. Ze klinken meer en meer als Radiohead, maar Radiohead slaagt er wel veel beter in om richting te geven aan hun nummers. De trage nummers van Oceansize hebben een te kabbelend karakter, en blijven dus ook helemaal niet plakken.

De harde nummers op het album zijn een verdere evolutie van het harde materiaal op Frames. Interessant, maar er is te weinig aanwezig om echt te kunnen smaken. Hopelijk komen ze ooit nog eens met een wat zwaarder album over de brug.

Naar de muziek zelf dan. Part Cadillac (4:09) is een brutale opener. Een zware slome sludge-geïnspireerde riff rolt over je heen, als een soort verlengde van An Old Friend of the Christies. Mike Vennart heeft zelfs een kleine vocale uitspatting te bieden aan het eind, en hoewel dit een beetje een doelloos nummer is, is dit een fijne opener. Ook Superimposed (4:13) zou ik bij het hardere werk van Oceansize classificeren, al is de zang wel rustig. Het is zeker een druk nummer, waar drummer Mark Heron op het einde nog eens ferm uithaalt. En wat dan te zeggen van Build Us a Rocket Then (3:58). Hoog tempo, lekkere riffs van zowel gitaar als bas en wervelende drums. Dit is Oceansize op zijn meest chaotisch, en helaas is het hierna voor een tijdje afgelopen met de harde kant van hun muziek.

Oscar Acceptance Speech (8:52) is namelijk meer dynamisch, en dit is ook het meest uitgebalanceerde nummer op de cd. Alleen spijtig dat het zo langdradig eindigt met drie minuten viool, want voor de rest is dit een uitschieter op het album.

Ransoms (4:06) is een kalm nummer, waarin ze als vanouds weer prachtig sfeer scheppen met verre echo's van tremolo gitaar. De muziek deint op en neer, aanzwellend dan weer afnemend, allemaal erg mooi, maar niet bijster spannend. Ook A Penny's Weight (3:36) is een kort kalm stukje muziek dat wel erg zachtmoedig klinkt, fluweelzachte dreampop welhaast.

Silent Transparent (8:27) is meer in de stijl van Frames, zoals het begint met een complex spel tussen drums en bas. Ook gebruiken ze weer een meer rechtlijnige opbouw naar climax, zonder echte zijstapjes. Na zes minuten komt er dan eindelijk schot in de zaak, met een mooie finale die gerust de concurrentie met de betere shoegaze bands uit het begin van de jaren '90 aankan. Na het abrupte einde is het contrast met het stevige Its My Tail and I'll Chase It If I Want To (3:34) des te groter. Zware drums met daaroverheen een drukke gitaarriff en afgehaspelde zang zorgen voor een erg gespannen nummer dat nogal misplaatst lijkt te staan op het album.

Pine (4:54) is terug een adempauze: tremolo gitaarlijntjes, wat getokkel, rustig kabbelend melodietje, ingetogen hese zang, ... kortom weer zo'n nummer.

Afsluiter Superimposter (5:14) is een beetje de vreemde eend in de bijt. De ritmische strofen voelen aan als mathrock, maar dat gevoel wordt dan in de war gestuurd door het melodieuze refrein. Dan slaat het nummer plots een vreemde richting in, en begint een onheilspellende opbouw, die dan weer onderbroken wordt voor een refrein. Geen ontlading, geen finale ontploffing. Je blijft als luisteraar op je honger zitten (en dan krijg je natuurlijk zin om terug naar het eerste nummer terug te grijpen).

De afsluiter Cloak (3:41) is een erg ingetogen nummer met kale instrumentatie. Een niemendalletje dat niet zo goed past aan het eind van het album.

Dit album is dus een beetje een misser door al het te rustige materiaal. Te weinig climaxen, ontladingen en spanningsopbouwen om mij te bekoren. Niet toevallig zijn de twee langste nummers de beste op de cd. De schade qua score valt echter nog goed mee, omdat Oceansize nu eenmaal over prachtige arrangementen beschikt, een uitstekende ritmesectie heeft en een meer dan behoorlijke zanger. Deze zal ik zeker nog vele keren beluisteren, maar ik weet wel al zeker dat ze het niveau van Effloresce niet gehaald hebben.

Mooie recensie Gajarigon . Ik kan me bij iedere omschrijving van de nummers vinden. Het slot van Silent Transparent is idd ook epic.

Ik kan me ook prima in zijn recensie vinden. Het album heeft zeker zijn momenten, en dan met name in de hardere stukken. De zachtere nummers zijn me te vrijblijvend, terwijl ze daar vroeger ook de nodige spanning in wisten te leggen, op de 1 of andere manier lukt dat ditmaal niet. Als geheel is het daardoor zeker hun zwakste album tot nog toe.

Ik ben het er ook mee eens dat we nog steeds te maken hebben met erg goede muzikanten, maar om op grond daar van 3,5* te geven gaat me te ver. Ik hou het lekker bij mijn 2,5*

Oei.

Ik lees dat ze meer als Radiohead zijn gaan klinken

Ik vond juist altijd Oceansize de enige leuke band uit die richting.
Heb me nooit kunnen vinden in bands als Muse, Radiohead en Coldplay.

Nochtans, ligt de plaat thuis op me te wachten. Misschien valt het mee.
Zowiezo is de zanger van Oceansize 100x beter en minder irritant dan de zangers van eerdergenoemde bands.

Ik vond trouwens hun debuut de minste van het drietal langspelers die de band, tot nog toe heeft uitgebracht.

Misschien moet ik wat verduidelijken: ze zijn meer hun Radiohead-kant aan het verkennen, dus waarschijnlijk zal dit album je net wel goed liggen (op enkele hardere nummers na).

Poeh, toch wel een tegenvaller hoor, deze nieuwe Oceansize. Ik was al bang dat ze op de Home & Minor tour zouden doorgaan, en dat blijkt helaas inderdaad voor een groot deel zo te zijn.

Het album begint nog zoals we van Oceansize gewend zijn. Een hele lading gitaren met wilde drums en de altijd cleane zang van Mike Vennart er over/doorheen. Met name Build us a Rocket then... kan zich meten met het beste werk van de band.

Des te jammer is het dan ook dat de band vanaf het volgende nummer, Oscar Acceptance Speech, gas terug neemt. De bijna 4 minuten durende outtro van dat nummer exemplarisch voor wat volgt: langdradig uitgesponnen, rustige instrumentale stukken waarin weinig ruimte is voor de opbouw en energie die de band op eerdere platen kenmerkte.

Dat gaat zo een paar nummers door, tot er een korte opleving is bij de outtro van Silent / Transparant. It's my Tail and I'll chase if it I want to gaat ook weer lekker los, maar daarna zakt het weer genadeloos in elkaar, waardoor het album uitgaat als een nachtkaars.

Al met al hinkt Oceansize een beetje op twee gedachten. Enerzijds willen ze gewoon de muziek blijven maken die ze altijd gemaakt hebben, anderzijds proberen ze ook zichzelf uit te vinden. Dat laatste pakt helaas niet goed uit; hoewel de band duidelijk talent heeft, en ook vab de rustige nummers het vakmanschap afstraalt, weten ze je niet bij de strot te grijpen zoals de stevigere nummers dat doen.

Tekend voor de teloorgang halverwege de plaat zijn de drumpartijen. Oceansize heeft mijns inziens een van de beste modern rockdrummers aan boord. Die kerel kan ongelofelijk losgaan (probeer bijvoorbeeld Unfamiliar eens), maar hij speelt hier het halve album drumpartijtjes in die ik met mijn gebrekkige drumervaring ook nog wel uit een drumstel krijg. Eeuwig zonde, niet alleen van het talent van de beste man, maar ook voor de muziek zelf. Zonder de wilde drums klinkt Oceansize niet als Oceansize. En dat is heel erg jammer.

3*.

Ach gewoon nog een paar keer luisteren, de albums die bij de eerste luisterbeurten tegenvallen zijn vaak de betere platen... vice versa althans bij vooral prog muziek.

Ik kan 'm geen ongelijk geven. 'Tegenvallen' is misschien sterk uitgedrukt, maar ik ga wel akkoord dat de beste muziek haar geheimen en haar schoonheid vaak niet meteen prijsgeeft bij de eerste luisterbeurt(en). Vandaar dat veel commerciële troep zo'n korte houdbaarheidsdatum heeft. Music is a journey!

Daar ben ik het mee eens (ik heb niet voor niets GY!BE op 1 staan in mijn top 10), maar een plaat moet me wel meteen raken. Als dat gebeurt is er zeker groeipotentie. Zoniet, dan haak ik snel af.

Helaas zie ik hier maar heel weinig potentie, het album is grotendeels in een (te) traag tempo. Zoals ik hier iemand al treffend zag opmerken: het is niet "spannend" genoeg.

Grappig ook dat je over progrock hebt. Ik vind Oceansize op deze nieuwe plaat meer richting atmospheric rock gaan en progrock toch enigzins achter zich laten. Het is meer Anathema dan Porcupine Tree voor mij. Zonde, wat Oceansize heeft op eerder werk laten zien dat ze minstens net zo goed als laatstgenoemde band zijn.

Zo we zijn weer een paar luisterbeurten verder, hoogste tijd dus voor een grondigere analyse:

1. "Part Cardiac" --> Klinkt niet echt als een afgemaakt nummer. Meer als een middenstuk of een brug dat deel had moeten uitmaken van een lang episch nummer.
2. "SuperImposer" --> Doet qua stijl wat denken aan Everyone Into Position. Vanaf 2:30 wordt het even erg catchy, helaas weten ze dit niet vast te houden en wordt het hier en daar zelfs irritant. Het euvel is ook hier weer dat het geen nummer met een duidelijke kop en staart is. Jammer.
3. "Build Us A Rocket Then..." --> Hoe het begint vind ik helemaal niks, tamelijk doelloos zelfs. Zo rond 1:53 hoor ik opeens een paar hele gave geluiden die me doen denken aan Effloresce. Helaas zetten ze dat niet door. Das een beetje een euvel dat terug lijkt te komen, leuke ideetjes die niet goed zijn uitgewerkt.
4. "Oscar Acceptance Speech" --> Het eerste nummer dat ik echt tof vind. Ik hoef niet te wachten op rake momenten omdat alles gewoon klopt, inclusief het ronduit prachtige einde.
5. "Ransoms" --> Dit nummer is ook erg mooi. Erg mellow maar er wordt toch een bepaalde spanning opgebouwd.
6. "A Penny's Weight" --> Net als ik een beetje in de stemming raak, komt dit voorbij; Home and Minor achtig geneuzel, oftewel ontzettend saai.
7. "Silent/Transparent" --> Niet zo heel slecht dit. Het eerste stuk weet me niet meteen te pakken maar het einde is wel een erg lekkere postrock uitbarsting. Toch niet een nummer dat erg blijft hangen, maar misschien is het een groeier.
8. "It's My Tail And I'll Chase It If I Want To" --> Op het eerste gehoor gewoon wat willekeurige herrie, vooral de vocalen komen wat doelloos over. Toch heeft het nummer zijn momenten. Wellicht nog wat vaker draaien.
9. "Pine" --> *Gaaaap*
10. "SuperImposter" --> Goed nummer, vind het einde alleen niet zo geslaagd. Had een klassieker kunnen worden als ze naar een echte climax hadden toegewerkt. Nu blijf je toch zitten met een vieze smaak in je mond.
11. "Cloak" --> Tja dan hebben we nog de bonustrack. Die past een beetje in het rijtje A Penny's Weight en Pine. Ik voel er niks bij, blijft niet hangen, het gaat niet onder je huid zitten. En dat geldt in zekere zin voor het gehele album...

Conclusie: een wisselvallig product. Hun vorige albums moesten weliswaar vaak groeien. Twijfel sterk of het daar aan ligt. Ik vind een fiks aan composities gewoon beneden de maat. Hun laatste EP Home and Minor deed me in dat opzicht ook al niet veel. Misschien moeten we maar gewoon accepteren dat Oceansize zijn beste tijd gehad heeft. Voor mij wel althans.

Heb net "Part Cardiac" geluisterd en ik moet zeggen dat ik best wel blij verrast en weggeblazen ben door dat nummer... heftige metalrandjes moet ik zeggen!

Wat een alle jezus goede plaat! Ik begrijp de lauwe reacties. Bij de eerste luisterbeurten kreeg absoluut geen harde kabouter. Alles refereer je met de sublieme voorgangers Effloresce en Frames. Moet je dat doen? Maar ik ben nu helemaal in mijn nopje met deze plaat. Vooral nr 7 is al de 5* waard.

Na een aantal keer het album geluisterd te hebben moet ik zeggen dat deze plaat zeker heel erg goed is. Goede afwisseling tussen heftig en mild, lekkere ritmes, mooi gitaarwerk, goed drumwerk en lekkere zanglijnen. Ik ben weg van het album en vooral over "Build Us A Rocket Then.." ben ik zeer te spreken!

4*

Eindelijk komen de wat positievere reviews, snap niet wat vele hierboven er tegen hebben, waarschijnlijk zou hun conclusie veel positiever zijn uitgevallen als er na Superimposter/cloak nog een lang hard nummer kwam, want volgende de meeste knabbelt de plaats na Tail maar een beetje door, wat trouwens totaal niet zo is. Superimposter en vooral Pine vindt ik niet alleen spannend maar vooral dreigend klinken, het laatste 'christmas steps' achtige einde waarbij je denkt dat er een hevig stuk zal komen en deze uiteindelijk uitblijft, geweldig!
Verder vindt ik It's my Tail juist perfect geplaatst na het fantastisch Silent/Transparent, voelt aan als een Destiny is Dead na Forgotten Hopes van Anathema, soort Silent/Transparent Pt. 2.

Twee keer geluisterd en ik ben toch voorzichtig positief. Het is inderdaad zo dat een Oceansize-plaat zijn geheimen pas prijs geeft na meerdere luisterbeurten, dus die zal ik er nog zeker tegenaan gaan gooien.
Ik begrijp de gereserveerde reacties hierboven. Van de ene kant is deze plaat vleesch noch visch, maar van de andere kant vind ik het ook wel wer de charme van deze LP. Er zit veel variatie in en daardoor valt ieder nummer op, daarnaast houd ik wel van afwisseling tussen ingetogen en uitbundig werk (zie de nummer 1 in mijn top 10...).
Daarnaast klinkt alles zo ongelofelijk "oprecht". Je blijft de liefde voor de muziek horen bij deze mannen. Ook mooi!
Voor nu een voorzichtige 4*

Ik vind het erg moeilijk om in het album te komen. Misschien heeft Oceansize de pech dat ik Frames zo goed vond. Maar misschien heeft de band ook de pech dat ik mijn eisen zo hoog heb opgeschroefd en mijn smaak lichtjes verschoven is. Desondanks geloof ik erin dat Oceansize mij kan boeien met goed materiaal; dat is echter niet op dit album te vinden voor mij. Het zal wel weer tijd nodig hebben.

Dit gezegd te hebben, moet ik wel kwijt dat de eerste vier nummers me voorzichtig weten te interesseren. De metal-light van Part Cardiac is heerlijk slepend en bevat fijne riffs. Op Superimposed wordt ook erg fijn op de drums geslagen, iets dat op Build Us a Rocket Then wordt voortgezet.

Oscar Acceptance Speech is interessant door het einde. Een lang uitgesponnen einde, ingevuld door violen: je kan me er 's nachts voor wakker maken. Toch een 'maar': het voelt aan alsof het er met de haren bijgesleept is. De overgang had wat meer geleidelijk mogen gebeuren, nu komt het wat abrupt. Desondanks vind ik dit wel een van de mooiste muzikale slotstukken die ik in lange tijd heb gehoord - zo niet het mooiste.

Met in het achterhoofd de terechte opmerking van Pinsnider ("Daarnaast klinkt alles zo ongelofelijk "oprecht". Je blijft de liefde voor de muziek horen bij deze mannen.") heb ik dit positiever kunnen zien dan bij de eerste luisterbeurten. Misschien hoor ik deze plaat niet op het juiste moment in mijn leven en moet het rijpen. Ik laat 'm even voor wat 'ie is. Wellicht dat ik hier in de toekomst op terug kom.

Tweemaal beluisterd en ik vind het nogal tegenvallend. Het opent wel goed en stevig met Part Cardiac. Dat vind ik dan ook meteen het beste nummer. Ik heb de Deluxe editie gekocht. Ziet er mooi uit maar teksten zijn zo cursief gemaakt dat het nauwelijks leesbaar is. De bonus track 'Cloak' vind ik een mompelend niemendalletje. Slechtste song ooit van deze band, die zo sterk begon. Beetje jammer dat Oceansize wegzakt, naar mijn muzieksmaak althans.

Ik ben begonnen met Effloresce, die ik ondertussen een viertal keer beluisterd heb, maar niet echt magistraal vind. Daarna Frames aangeschaft en helemaal in de ban geraakt van de ongelofelijk mooie melodieën op die plaat.

Op Last.fm lees ik vaak over het hoog 'cheesy-gehalte' van Frames, maar dat vind ik dus allesbehalve. Maakten ze maar meer zulke prachtig opbouwende nummers als Trail Of Fire, The Frame en Savant. Hoe kan de combinatie wondermooie zang en drum-blastbeats nog meer contrasterend maar o zo prachtig zijn vanaf 6:13 in 'Trail Of Fire'? En die orchestrale outro in Savant...
Ik vind dit hier nergens op terug. Al een geluk dat de nummers 2, 3 en 7 zo goed doorbeuken in a good way. De 3,5* wordt net gehaald, wat nog niet zo slecht is, maar in vergelijking met m'n 5* voor Frames toch een pak lager. Ik merk wel dat na de 4-5e luisterbeurt de muziek zichzelf iets meer prijsgeeft. Maar de met momenten prachtige gelaagdheid van Frames wordt toch nauwelijks gehaald.

Poeh, wat een negatieve reacties op deze laatste Oceansize. Volkomen onterecht al zeg ik het zelf. Het album is moeilijk om in te komen. Het begint zwaar en lijkt steeds rustiger te worden naarmate de plaat vordert maar ik kan dat goed hebben. Zeker als Oscar Acceptance Speech begint na drie harde nummers is erg goed gedaan. En de violen aan het einde zijn prachtig. Ik merk dat ik hem maar blijf opzetten. Zeer verslavend weer. Ze zetten de lijn van Frames lekker door. Al blijft dat nog wel mijn favoriete Oceansize-plaat.

Ik wilde nu eens iets origineels neerpennen, maar Matjelovesmusic is me voor geweest Bij de eerste luisterbeurt viel alles me zwaar tegen. Waarschijnlijk te wijten aan de drie opeenvolgende stormrammen aan het begin van de plaat (en misschien omdat ik uit hun oeuvre alleen Frames echt goed ken). Maar zelfs die drie nummers vind ik nu vet, met Build Us A Rocket Then... als favoriet. Doet me soms wat denken aan het stuk rond 5 minuten van Trail Of Fire: up-tempo, enkele verschillende time signatures rakelings langs je heen en toch die emotionele zang over een bijzonder bombastisch muzikaal geheel (Now pour your mind out of the vase, wall to wall, winner takes all, but I wanna see the lightning strike you, met wat blastbeats eronder ). Oscar Acceptance Speech heeft een prachtige interlude vanaf 1:23. En die outro violen - ze zijn wel mooi, maar raken me minder dan pakweg de orchestrale outro van Savant op Frames. Ook Silent/transparent bloeit open, die zanglijn! Ik herinner me dat ik de rest ook al beter begin te vinden, maar kan nog niet onmiddellijk meeneuriën als ik de woorden 'Ransoms', 'Pine' of 'A Penny's Weight' hoor.

Enfin, Oceansize: een band die (voor mij) nog minder toegankelijk dan is Porcupine Tree, Opeth en Dream Theater samen, maar wel stijgt in m'n achting.

Hier komt dus stilaan verandering in, vandaar m'n stijging van 3,5* naar 4*.

Iets beter en minder saai dan voorganger Frames, maar dat zegt nog niet veel. De songs missen wat mij betreft spanning en interessante melodielijnen, iets wat ik wel aantrof op het debuut en het tweede album. Wederom degelijk uitgevoerd allemaal, maar het doet me in muzikaal opzicht wederom weinig.

Wow haha of hoe smaken kunnen verschillen. Frames zit in m'n top 10 beste platen ooit. Vind ik ab-so-luut niet saai. Ik vind deze laatste hier stilaan openbloeien.

Leuke plaat, met twee lange nummers, waarvan 'Silent/Transparent' me tot nu toe het meest kan bekoren. De andere nummers zijn geen uitschieters, maar ook niet slecht.

'Oscar Acceptance Speech' heeft me intussen ook weten te bekoren. Geen slechte plaat, misschien moet ik eens wat eerdere platen van deze band proberen..

3 sterren

Hij beviel me niet direct, maar langzamerhand openbaren zich steeds meer momenten van Frames-achtige schoonheid aan mij. En ik zie dat ik hierin niet de enige ben.