Oceansize - Self-Preserved While the Bodies Float Up (2010)

Moet Oceansize nog geïntroduceerd worden? Dankzij hun sterke live prestatie is dit Britse vijftal al vrij bekend geworden, en hier op MuMe staan ze ook garant voor nogal wat stemmen. Ze brengen een combinatie van progressieve rock en post-rock met invloeden uit een hele rist genres.

Na het lastige Frames, waar veelal lange nummers op staan, is Self-Preserved While the Bodies Float Up weer een album met korte, toegankelijke nummers op. De cohesie van Frames schiet er wel bij in, want het album valt uiteen in twee delen. Een hard begin, en een rustig eind. Qua klank is dit zonder twijfel hun beste album tot dusver. De productie is erg goed, en alle instrumenten klinken uitstekend. Ook de harde stukken klinken deze keer uitmuntend. Instrumentaal is Oceansize nog steeds erg sterk. De drums en bas zijn bij momenten op een complexe manier met elkaar verweven, en het gitaarspel is ook steeds erg geslaagd.

Helaas ontbreekt het bij dit album een beetje aan spanning. Misschien dat sommigen meer houden van de kortere nummers, maar zelf heb ik het toch meer voor de lange epische escapades van hun debuut. Ze klinken meer en meer als Radiohead, maar Radiohead slaagt er wel veel beter in om richting te geven aan hun nummers. De trage nummers van Oceansize hebben een te kabbelend karakter, en blijven dus ook helemaal niet plakken.

De harde nummers op het album zijn een verdere evolutie van het harde materiaal op Frames. Interessant, maar er is te weinig aanwezig om echt te kunnen smaken. Hopelijk komen ze ooit nog eens met een wat zwaarder album over de brug.

Naar de muziek zelf dan. Part Cadillac (4:09) is een brutale opener. Een zware slome sludge-geïnspireerde riff rolt over je heen, als een soort verlengde van An Old Friend of the Christies. Mike Vennart heeft zelfs een kleine vocale uitspatting te bieden aan het eind, en hoewel dit een beetje een doelloos nummer is, is dit een fijne opener. Ook Superimposed (4:13) zou ik bij het hardere werk van Oceansize classificeren, al is de zang wel rustig. Het is zeker een druk nummer, waar drummer Mark Heron op het einde nog eens ferm uithaalt. En wat dan te zeggen van Build Us a Rocket Then (3:58). Hoog tempo, lekkere riffs van zowel gitaar als bas en wervelende drums. Dit is Oceansize op zijn meest chaotisch, en helaas is het hierna voor een tijdje afgelopen met de harde kant van hun muziek.

Oscar Acceptance Speech (8:52) is namelijk meer dynamisch, en dit is ook het meest uitgebalanceerde nummer op de cd. Alleen spijtig dat het zo langdradig eindigt met drie minuten viool, want voor de rest is dit een uitschieter op het album.

Ransoms (4:06) is een kalm nummer, waarin ze als vanouds weer prachtig sfeer scheppen met verre echo's van tremolo gitaar. De muziek deint op en neer, aanzwellend dan weer afnemend, allemaal erg mooi, maar niet bijster spannend. Ook A Penny's Weight (3:36) is een kort kalm stukje muziek dat wel erg zachtmoedig klinkt, fluweelzachte dreampop welhaast.

Silent Transparent (8:27) is meer in de stijl van Frames, zoals het begint met een complex spel tussen drums en bas. Ook gebruiken ze weer een meer rechtlijnige opbouw naar climax, zonder echte zijstapjes. Na zes minuten komt er dan eindelijk schot in de zaak, met een mooie finale die gerust de concurrentie met de betere shoegaze bands uit het begin van de jaren '90 aankan. Na het abrupte einde is het contrast met het stevige Its My Tail and I'll Chase It If I Want To (3:34) des te groter. Zware drums met daaroverheen een drukke gitaarriff en afgehaspelde zang zorgen voor een erg gespannen nummer dat nogal misplaatst lijkt te staan op het album.

Pine (4:54) is terug een adempauze: tremolo gitaarlijntjes, wat getokkel, rustig kabbelend melodietje, ingetogen hese zang, ... kortom weer zo'n nummer.

Afsluiter Superimposter (5:14) is een beetje de vreemde eend in de bijt. De ritmische strofen voelen aan als mathrock, maar dat gevoel wordt dan in de war gestuurd door het melodieuze refrein. Dan slaat het nummer plots een vreemde richting in, en begint een onheilspellende opbouw, die dan weer onderbroken wordt voor een refrein. Geen ontlading, geen finale ontploffing. Je blijft als luisteraar op je honger zitten (en dan krijg je natuurlijk zin om terug naar het eerste nummer terug te grijpen).

De afsluiter Cloak (3:41) is een erg ingetogen nummer met kale instrumentatie. Een niemendalletje dat niet zo goed past aan het eind van het album.

Dit album is dus een beetje een misser door al het te rustige materiaal. Te weinig climaxen, ontladingen en spanningsopbouwen om mij te bekoren. Niet toevallig zijn de twee langste nummers de beste op de cd. De schade qua score valt echter nog goed mee, omdat Oceansize nu eenmaal over prachtige arrangementen beschikt, een uitstekende ritmesectie heeft en een meer dan behoorlijke zanger. Deze zal ik zeker nog vele keren beluisteren, maar ik weet wel al zeker dat ze het niveau van Effloresce niet gehaald hebben.

Poeh, toch wel een tegenvaller hoor, deze nieuwe Oceansize. Ik was al bang dat ze op de Home & Minor tour zouden doorgaan, en dat blijkt helaas inderdaad voor een groot deel zo te zijn.

Het album begint nog zoals we van Oceansize gewend zijn. Een hele lading gitaren met wilde drums en de altijd cleane zang van Mike Vennart er over/doorheen. Met name Build us a Rocket then... kan zich meten met het beste werk van de band.

Des te jammer is het dan ook dat de band vanaf het volgende nummer, Oscar Acceptance Speech, gas terug neemt. De bijna 4 minuten durende outtro van dat nummer exemplarisch voor wat volgt: langdradig uitgesponnen, rustige instrumentale stukken waarin weinig ruimte is voor de opbouw en energie die de band op eerdere platen kenmerkte.

Dat gaat zo een paar nummers door, tot er een korte opleving is bij de outtro van Silent / Transparant. It's my Tail and I'll chase if it I want to gaat ook weer lekker los, maar daarna zakt het weer genadeloos in elkaar, waardoor het album uitgaat als een nachtkaars.

Al met al hinkt Oceansize een beetje op twee gedachten. Enerzijds willen ze gewoon de muziek blijven maken die ze altijd gemaakt hebben, anderzijds proberen ze ook zichzelf uit te vinden. Dat laatste pakt helaas niet goed uit; hoewel de band duidelijk talent heeft, en ook vab de rustige nummers het vakmanschap afstraalt, weten ze je niet bij de strot te grijpen zoals de stevigere nummers dat doen.

Tekend voor de teloorgang halverwege de plaat zijn de drumpartijen. Oceansize heeft mijns inziens een van de beste modern rockdrummers aan boord. Die kerel kan ongelofelijk losgaan (probeer bijvoorbeeld Unfamiliar eens), maar hij speelt hier het halve album drumpartijtjes in die ik met mijn gebrekkige drumervaring ook nog wel uit een drumstel krijg. Eeuwig zonde, niet alleen van het talent van de beste man, maar ook voor de muziek zelf. Zonder de wilde drums klinkt Oceansize niet als Oceansize. En dat is heel erg jammer.

3*.

Ik vind het erg moeilijk om in het album te komen. Misschien heeft Oceansize de pech dat ik Frames zo goed vond. Maar misschien heeft de band ook de pech dat ik mijn eisen zo hoog heb opgeschroefd en mijn smaak lichtjes verschoven is. Desondanks geloof ik erin dat Oceansize mij kan boeien met goed materiaal; dat is echter niet op dit album te vinden voor mij. Het zal wel weer tijd nodig hebben.

Dit gezegd te hebben, moet ik wel kwijt dat de eerste vier nummers me voorzichtig weten te interesseren. De metal-light van Part Cardiac is heerlijk slepend en bevat fijne riffs. Op Superimposed wordt ook erg fijn op de drums geslagen, iets dat op Build Us a Rocket Then wordt voortgezet.

Oscar Acceptance Speech is interessant door het einde. Een lang uitgesponnen einde, ingevuld door violen: je kan me er 's nachts voor wakker maken. Toch een 'maar': het voelt aan alsof het er met de haren bijgesleept is. De overgang had wat meer geleidelijk mogen gebeuren, nu komt het wat abrupt. Desondanks vind ik dit wel een van de mooiste muzikale slotstukken die ik in lange tijd heb gehoord - zo niet het mooiste.

Met in het achterhoofd de terechte opmerking van Pinsnider ("Daarnaast klinkt alles zo ongelofelijk "oprecht". Je blijft de liefde voor de muziek horen bij deze mannen.") heb ik dit positiever kunnen zien dan bij de eerste luisterbeurten. Misschien hoor ik deze plaat niet op het juiste moment in mijn leven en moet het rijpen. Ik laat 'm even voor wat 'ie is. Wellicht dat ik hier in de toekomst op terug kom.

Iets beter en minder saai dan voorganger Frames, maar dat zegt nog niet veel. De songs missen wat mij betreft spanning en interessante melodielijnen, iets wat ik wel aantrof op het debuut en het tweede album. Wederom degelijk uitgevoerd allemaal, maar het doet me in muzikaal opzicht wederom weinig.

Slecht is het niet, maar van Oceansize verwacht ik toch meer. Hij staat hier dan ook netjes in de kast, want er zitten geweldige nummers op. Maar over het geheel is dit toch niet het album waarop ik had gehoopt.

En toch krijg ik bij Silent Transparent altijd kippevel.