John Legend & The Roots - Wake Up! (2010)

Bij een (grotendeels) coveralbum vrees ik altijd voor het ergste (lees: Phil Collins). Toch betekent coveren van nummers niet altijd artistieke moord. Dat bewijst niemand minder dan John Legend. We horen Legend rauwer, soulvoller en overtuigender dan ooit. De soul was altijd al aanwezig maar werd beperkt; er zaten teveel handen aan waardoor het allemaal net te gladgestreken overkwam. Die tijd is met ‘Wake up!’ voorbij! Een combinatie van voornamelijk soul maar ook funk, R&B, reggae, gospel en zelfs lichte rock invloeden vormen de basis voor dit nieuwe album.

Sommige nummers hebben enkele luisterbeurten nodig voordat je ze weet te waarderen, anderen blijven je gelijk bij. Toch valt te concluderen dat er duidelijk aandacht is besteden aan de selectie van nummers. De combinatie van instrumentatie en zang zijn perfect op elkaar afgestemd en vormen een mooi geheel. De mooiste nummers zijn: ‘Hard times’, ‘Our generation’, ‘I can’t write left handed’ en ‘I wish I knew how it would feel to be free’. Eigenlijk staat er geen enkele misser op het album alleen de prelude had achterwege gelaten kunnen worden.

Dit album kun je beschouwen als een eerbetoon aan artiesten als Nina Simone, Bill Withers, Marvin Gaye, Harold Melvin & The Bluenotes, Donny Hathaway, Ernie Hines etc. Als je ’t mij vraagt is dit toch wel een prachtig eerbetoon geworden.

Offtopic: The Roots werken samen met Duffy op sowieso één nieuw nummer van haar. Ik hoop dat The Roots een grotere rol gaan spelen bij het tweede studioalbum van Duffy dat eind november dit jaar zou moeten uitkomen. Ik durf te wedden dat het net zo’n mooie combinatie wordt als deze, misschien zelfs nog wel beter. Ik kan niet wachten in ieder geval!

Owjee, John Legend & the Roots komen dan wel met een album. En dat gegeven is natuurlijk positief. The Roots is een topband en Legend een topzanger. Maar toen ik hoorde dat het een album vol covers zou worden werd het een OWJEE! Want een fan of liefhebber van covers kan je mij niet echt noemen. Ik denk altijd maar: "Laat het origineel met rust, want er aan tippen kan je meestal toch niet". Natuurlijk zijn er vroeger veel covers gemaakt die ook best goed waren (bijv. Otis' cover van Sam Cooke's A Change is Gonna Come') Maar als ik dan kijk naar de covers van oude nummers in de laatste jaren dan ben ik vaak wat huiverig.

Het verhaal achter dit album ligt bij de verkiezingsstrijd van The US of A. De kans was dat Barack Obama de nieuwe president zou worden en daarmee de eerste president met een niet blanke huid. Dat zorgde voor aardverschuivingen in het bekrompen land.
Deze verkiezingsstrijd zorgde ervoor dat John Legend en The Roots samenkwamen om een plaat te maken rond het verbeteren van de wereld. Maar niet een plaat met alleen maar positieve 'Verander de wereld, begin bij jezelf' liedjes, maar ook songs met een wat kritischer toon.
Te prijzen valt ook dat ze niet die songs hebben gekozen die iedereen wel kent van de radio. Nee, ze hebben gekozen voor songs van artiesten waar veel mensen waarschijnlijk nog nooit van gehoord hebben, maar waar het thema van de nummers perfect past bij het hele idee.

Ik ben dit album dan eigenlijk ook gaan luisteren met het origineel steeds in mijn achterhoofd. Een reden waarom ik het ook per nummer ga bespreken. Want om een klein sluiertje om te lichten: het viel me helemaal niet tegen. Simpelweg omdat de muzikanten de nummers opnieuw op zijn gaan bouwen en er een totaal eigen twist aan gegeven hebben.

Albumopener is 'Hard Times'. Geschreven door Curtis Mayfield, opgenomen door Baby Huey & the Babysitters. Een energieke opener waar Legend bewijst over genoeg soul te beschikken en ook eens de wat meer rauwe kant van zijn stem laat horen. Muzikaal pompt het lekker door en krijgt het funky nummer ook een wat rocky karakter.

'Compared to What' is van Eugene McDaniels. Een artiest die bekend stond om zijn anti-oorlog nummers. Dit nummer is vooral bekend geworden door Less McCann en Eddie Harris omdat Eugene McDaniels geboycot werd door de platenlabels omdat hij zo sterk anti-Viëtnam was.
De versie van Legend & the Roots is integer. Vooral goed opgebouwd op vocaal gebied. Muzikaal dusdanig goed in elkaar gestoken dat het je helemaal meetrekt in de energie van de song.

'Wake Up Everybody' is van Harold Melvin & the Blue Notes, met Teddy 'Love TKO' Pendergrass als zanger. Dit nummer is ook als eerste single uitgebracht. Dat is best te begrijpen omdat het een vrij commerciële sound heeft. Maar om nu te zeggen dat het veel eer doet aan het origineel, nee. Het klinkt allemaal erg gelikt. Daarnaast is gastzangeres Melanie Fiona nou niet een topzangeres en lijkt het verse van Common er gewoon aangeplakt.

'Our Generation' is origineel van Ernie Hines. Een artiest waar ik zelf nog niet zo heel veel van ken. En dit nummer heb ik in het origineel ook niet zo vaak gehoord. Het is al eens gebruikt als sample bij een nummer van Pete Rock & CL Smooth. Daarom ook dat CL Smooth nu weer meedoet.
Het nummer knalt er meteen weer in en heeft die heerlijke vintage-soul sound. En dat neuriën zo mooi kon klinken wist ik ook niet. John Legend give me a mmmmmm!

'Little Ghetto Boy' is natuurlijk van Donny Hathaway. Op dit album wordt het voorafgegaan door een nutteloos interlude, ingesproken door Malik Yusef.
Dan het nummer zelf maar. Lastig om te beoordelen omdat ik een groot liefhebber van Donny Hathaway ben en het origineel geniaal is. De verse van Black Thought vind ik dan ook helemaal niet passen, maar dat deze wordt toegevoegd heb je natuurlijk snel als The Roots meedoen. En tekstueel past het natuurlijk wel, maar qua vibe gewoon minder.
Legend is op toetsen heerlijk subtiel, en juist die subtiliteit is ook van wezenlijk belang op het origineel van Hathaway. En vocaal doet John ook erg zijn best om net zo doorleeft te klinken van de grote Donny. Dit lukt niet helemaal, iets wat ik hem ook niet kwalijk neem. En uiteindelijk is dit typisch zo'n cover waarvan ik dan toch liever het origineel beluister, al is het helemaal niet slecht gedaan.

'Hang on in There' is van de wat minder bekende Mike James Kirkland. Het origineel vind ik zelf wat zoet. Maar John Legend & the Roots verbazen me totaal. Ze hebben er gewoon een jazzy sausje overheen gegooid. Prachtig diep gezongen door John Stephens. Even een perfect rustpuntje in dit album. En eerlijk gezegd luister ik deze versie gewoon liever als het origineel.

'Humanity' van Royal Rasses and Prince Lincoln Thompson is een reggae-achtig uitstapje van de artiesten. Dat Legend wel van wat reggae houdt was al eerder op zijn albums te horen. En dit is toch al snel de vrolijke noot op dit album. Simpelweg door het karakter van de reggae. Vooral die groove van de keys is erg goed gedaan.

Dat 'Wholy Holy' van Marvin Gaye gecoverd werd baarde me toch wat zorgen. Niemand kan immers zingen als Marvin Gaye. En deze vrees wordt toch wel een beetje de waarheid op dit album. Legend heeft zeker wel de gospel in zich die voor dit nummer vereist is, maar het voelt toch allemaal wat anders aan. Hoe goed The Roots & Legend ook hun best doen,

Één van de opvallendste nummers van dit album is 'I Can't Write Left Handed'. Een cover van Bill Withers dat op geen enkel studio-album van hem terug te vinden is. Withers heeft dit nummer ook alleen maar live opgevoerd en opgenomen. Dus mocht je het origineel willen beluisteren dan verwijs ik je graag door naar zijn live-album in de Carnegie Hall. Daar waren het origineel een minuut of 6 duurt hebben Legend & the Roots er een nummer van maar liefst 11 minuten van gemaakt. Een nummer waarin soul, funk, rock, blues en gospel samenkomen. Een aanklacht tegen de Viëtnam-oorlog wordt weer iets van het heden door deze fantastisch versie van deze muzikale bondgenoten.

'I WIsh I Knew How It Would Feel to Be Free' is geschreven door Billy Taylor en vereeuwigd door Nina Simone. Een aparte rol in de versie van nu is toch wel weggelegd voor Legends achtergrondzangeres Jessyca Wilson. Haar samenzang met Legend werkt perfect (daar waar het bijv. met Melanie Fiona eerder dit album wel misgaat). Ik had gezegd: 'Stop deze Wilson op Wake Up Everybody en het was al een stuk beter nummer geworden'.
Zonder twijfel valt te zeggen dat ze met deze versie in ieder geval alle eer aan doen voor het origineel voor de onvolprezen Nina Simone.

'Shine' is dan de afsluiter van het album en de enige originele song. Het nummer zal ook gebruikt worden voor een film van Davis Guggenheim (Waiting for Superman). Het nummer is een mooie ballad geworden die zowel muzikaal, vocaal als tekstueel perfect in de sfeer en onderwerp van de gehele plaat. Refreintje blijft ook lekker hangen.


Concluderend valt dus te zeggen dat het album te prijzen is. The Roots en John Legend hebben de covers hun eigen invulling meegegeven en dat is vaker wel als niet goed bevallen. De paar tegenvallers (Wake Up Everybody, Wholy Holy) nemen we graag voor lief om te kunnen genieten van de andere fantastische nummers. Met een mix van soul, funk, blues, rock, hiphop, gospel en jazz is het niet alleen een heel divers album geworden, maar ook een album waarin in de nummers qua thematiek perfect op elkaar aansluiten.
Ik ben er blij mee!

John Legend en The Roots samen op een album dat kan bijna niet mis gaan dacht ik. John Legend een van de betere hedendaagse Soul artiesten en The Roots een top hip/hop - funk formatie. Toen bleek het en cover album te betreffen dacht ik ai aangezien ik niet zo veel echt goede cover albums ken, maar daar integen een hele waslijst hier neer kan tikken die mij totaal niet kunnen bekoren.

Gelukkig hebben de heren een heel erg degelijk album afgeleverd zo degelijk zelfs dat dit album tot nu toe het beste is van wat er dit jaar is uitgekomen.

Het is een album geworden met meesterlijke versies van niet al te bekende en onbekende soul nummers die de heren naar eigen inzicht hebben aangepast waardoor de nummers een eigen geluid hebben gekregen en het dus niet naagspeelde uitvoering van het orgineel zijn geworden.

Het Album bruist van de energie de stem van John Legend is in topvorm en The Roots spelen er vrolijk op los. Openings nummer Hard Times blaast lekker uit de speakers en vind ik beter dan het orgineel van Baby Huey.
De Single Wake Up Everybody met zangeres Melanie Fiona is een aardig nummer maar meer ook niet doet het orgineel geen eer aan.
De overige nummers kunnen zich zeer zeker meten met de orgineelen.
Vooral Hang on In There is een geweldige versie die naar mijn meening ook weer beter is dan die iet wat softe orginele versie van Mike James Kirkland.
En dan Wholy Holy van Marvin Gaye tsja lastig geval John Legend mag dan vocaal goed uit de voeten kunnen maar iest van Marvin Gaye coveren is toch niet echt voor hem weggelegd er mist pijn in zijn stem.
De epische cover van het Bill Wihters nummer I Can´t Write Lefthanded is een meesterlijke ruim 11 minuten durende vocale en muziekale rijs door de zwarte amerikaanse muziek.
De afsluiter van het album Shine is gelukkig geen cover van de Toppers, maar het enige orginele nummer van het Album een mooie ballad die goed bij de andere nummers van het album past.

Dit is een coveralbum zo als een cover album behoort te klinken geen eigen nummers maar zeer zeker wel een eigengeluid en hoe wel het een bij elkaar geraapte tracklist is, is het album wel een erg mooi en consistent geheel geworden.

5* en een zeer goede kanshebber om mijn album van 2010 te worden.

2010 is zonder twijfel het jaar van The Roots, in juni kwam het geweldige How I Got Over uit, en 3 maanden later is er al weer een nieuwe plaat: Wake Up! met John Legend.
Toen ik hoorde dat het album bestaat uit allemaal covers (op 1 na) moest ik even slikken, een cover album is niet echt iets waar ik van houd. Het beste nummer is voor mij het ontroerend mooie nummer I Can't Write Left-Handed, origineel van Bill Withers, geschreven ten tijde van de Vietnam Oorlog. Daar waar het origineel een minuut of 6 duurde hebben John en The Roots het verlengt tot maar liefst ruim 11 minuten.

Ondanks dat alle nummers uit de jaren 60 en 70 komen klinkt het allemaal heel hedendaags, alsof de tijd heeft stilgestaan.
Anyway, het is een dijk van een plaat, en ik kijk uit naar 29 November

Soulzanger John Legend en Hip/hop-Funk band The Roots, hebben hun krachten gebundeld. Het idee kwam tijdens de campagne van Barack Obama tijdens de presidentsverkiezingen. Ze raakten geïnspireerd door de vele jonge mensen die zich inspande voor de verkiezingen. 'Het doel was om een single te maken, maar het is gaandeweg een heel album geworden' zegt John legend. En gelukkig maar! Want wat is ie goed geworden het in september verschenen album Wake Up!

De twee hebben de handen dus ineen gestoken en hebben inplaats van zelf nummer te schrijven tien covers uitgekozen. Het zijn tien oude soul/blues nummers. De samenwerking beviel me wel, maar toen ik hoorde dat het een cover-album werd beviel het me minder. Cover-album zijn namelijk over het algemeen niet zo goed, ze lijken meestal namelijk heel erg op de originele nummers. Ik twijfelde daarom wel of ik hem wou hebben. Maar toen ik hem vandaag erg goedkoop zag toch maar gekocht. En daar heb ik geen spijt van! Vanaf de eerste seconde krijg ik kippenvel van John's prachtige stem. En bewijst dat hij niet over zijn hoogtepunt heen is, wat een mooie rauwe (soul) stem! Deze samenwerking is ook echt voor hem gemaakt: The Roots doen gewoon waar ze goed in zijn: swingen (en fantastische muzikanten wezen) en john zorgt dat het geheel mooi wordt. En iedere als je denkt: nu moet er iets gaan gebeuren, komt Black thought met een meester-rap. Hoogtepunten zijn de fantastische opener Hard Times en het meesterlijke 12 minuten duurende I Can't Write Left Handed, wat wordt omgetoverd in een gospel-versie. Het laatste nummer Shine is wel door de heren zelf geschreven, en klinkt ook prima. Het is een fijne en goede cd geworden, die lekker weg luistert.

Het is heel knap dat John Legend en The Roots in elk nummer een andere sfeer neerzetten, maar alles past bij elkaar. De nummers zijn dan wel van iemand anders maar toch klink alles heel eigen, en dat is een hele prestatie! soul, gospel, funk, hip-hop, of jazz het zit er allemaal in en toch klink het als een geheel! Prima cd!

van:http://daanmuziek.blogspot.com/2010/10/wake-up.html

Als ook grote soul en enigzins hip-hop liefhebber heb ik er toch lang over gedaan om dit Wake Up! te beluisteren. Hoofdreden was de hoofdzanger: John Legend. Ik vind dat John best een aardige stem heeft, maar hij brengt het allemaal zo glad als het net buiten was toen het echt erg hard sneeuwde. En die kou heeft weinig met warme soulmusic te maken.
Ik hoopte dat hij in samenwerking met de uitstekende band the Roots tot een ander resultaat zou komen, maar helaas is dat niet zo. Ook de samenwerking met allerlei andere artiesten leidt er niet toe dat John wat beter uit de verf komt.

Als we dan naar de covers kijken: wat mij betreft no way dat allen zeer goed zijn. Alleen I Can't Write Left Handed, met een prima gitaar, Hard Times, mede dankzij een prima Black Thought en nou ok Wake Up Everybody, met een prima Common zijn zeer goed. Door de beugel kan verder nog Little Ghetto Boy, de rest is echt niet te pruimen. Ik had bij die tracks echt veel moeite om niet door te zappen, maar je wilt alles eerst goed beluisteren voor je een review schrijft. Gladde bagger, van mijn part sneeuw, is het. Je ziet trouwens onder 'Statistieken' dat de vier genoemde tracks ook ver favoriet zijn voor de rest. Te weinig voor een goede waardering.
Wel heb ik 2 live versies extra op mijn versie van dit album. Dat klinkt wel wat beter, dus ik kan me voorstellen dat mensen het concert konden waarderen.

Ik zou iedereen aanraden om het soloalbum uit 2010 - How I Got Over - van the Roots erbij te pakken of cd's van Common of de originele soulversies van deze nummers of andere goede soul. Dit Wake Up! zou ik aan mij voorbij laten gaan, op misschien die 3 genoemde nummers na.

Meestal vind ik John Legend nogal een gladjakker, maar op dit album valt me dat hartstikke mee. Het had beter gekund, maar is goed genoeg voor mij.
The Roots zijn geniaal in vorm en echt het grootste pluspunt aan Wake Up!
Niet alle nummers zijn even memorabel, maar het is zeker de moeite waard.
John Legend stijgt echt boven zichzelf uit op sommige momenten. Zo'n moment is het grandiose I Can't Write Left Handed, dat elf minuten tot iets korts lijkt te reduceren.
Compared to What vind ik ook een meer dan fijn nummer.
Heel aardige plaat dus! Geen grote miskanten van een nummers.

Favorieten: I Can't Write Left Handed, Compared To What, Hard Times, Little Ghetto Boy