Jethro Tull - Stand Up (1969)

Lekker album! Is niet zo goed als Thick as a Brick of This Was, maar hij mag er zeker zijn! Beste nummer van het album is naar mijn mening Bourée. Zeer relaxt nummer. 4*

Inderdaad een sterke plaat, alleen al dat openingsnummer! Deze groep speelt vaak blues, maar blues met niveau, geen garagegedoe.De dwarsfluit is weer heerlijk, evenals de baslijnen. 'Bourré' is een ander hoogtepunt: fantastische instrumental. Maar eigelijk is zowat elk nummer van hetzelfde hoge niveau. 4,5

"Back to the family" was lange tijd mijn favoriete JT-nummer, vooral vanwege de overgang naar het refrein (heerlijke uitbarsting) en de afsluitende pielende solo. Rest van de plaat is klassiek Tull-geluid (dus prachtig). Dikke 4,5!

In de reeks overbekende nummers die wel zéér geïnspireerd zijn op andere minder bekenden: The Eagles namen de eerste akkoorden en de maatsoort (heel wat dus) over van 'We Used to Know' op deze plaat voor hun klassieker 'Hotel California'.

Deze vind ik net nog iets beter dan het al zo sterke debuut.
Hoogtepunten zijn hier de eerste 3 en de laatste 3 nummers (met als kleine uitschieters Bourée en A New Day Yesterday) hoewel de overige nummers hier bijna niet voor hoeven onder te doen. Minste nummer is wel Fat Man, maar alles samen vormt het wel een prachtig geheel.

Kleine 4,5 *

Een goede opvolger van This Was met een meer eigen geluid. Bourée heb ik na lopen fluiten tot m'n hele omgeving er gillend gek van werd (voornamelijk hard en vrij vals) maar ik kon het niet laten

'Stand up' is het beste Jethro Tull-album en deze keer rockt het nog meer dan op hun voorganger 'This was'. Je kunt hier heel duidelijk invloeden van Cream horen, maar het blijft een gave mix van jazz, blues en folk. De bonus-tracks, de twee singles 'Living in the past' en 'Sweet dream' + b-kanten voegen hier wel degelijk iets toe.
Het geluid van de geremasterde cd-versie is echt super, maar de elpee-versie heeft weer die leuke hoes, waarbij die bandleden bij het openklappen naar voren komen net zoals bij een kinderboek.

Héérlijk album!

Bourée, nothing is easy, fatman,...

Mooi album, niet hun beste of mooiste want dat is Thick as a brick voor mij mar deze mag er ook zijn.
Van de bonustracks had ik alleen 17 niet maar zijn voor degene die ze niet hebben leuke extra's.
Sweet drams en Living in the past hier kleine hitjes geweest.
Van de origenele plaat Bouree een grote hit geweest.

Beetje blues, folk met af en toe prachtig fluitspel of snerpende gitaren.

hmmm.... Bourée.....

Onzin. We used to know heeft een standaard driekwartsmaat zoals enkele miljoenen andere composities sinds het begin van de jaartelling. Wutk is gebaseerd op een stereotype akkoordenreeks op de akoestische gitaar dat vier minuten lang wordt herhaald. Het kent itt Hotel California geen enkele afwisseling daarin. Elke overeenkomst kan worden verklaard omdat pure originaliteit in muziek nu eenmaal niet bestaat.
De charme van Wutk is de prima gitaarsolo, voor de rest is het ongelooflijk saai.

....ja die J.S. Bach kan er wat van

De Bourree is oorspronkelijk een Franse boerendans - ook Bach wist waarvandaan de mosterd te halen. Het is opmerkelijk dat JT's bouree eigenlijk helemaal geen bouree is - het is een serie variaties op een thema, eveneens een klassieke muziekvorm. Het thema is natuurlijk onverwoestbaar en JT speelt en varieert het zeer overtuigend - mi één van de succesvolste crossovers van klassiek en rock.

Jethro Tull's Stand Up. Wat hou ik van deze plaat. Reasons for Waiting is gewoonweg Brilliant. Verder de prachtige opener A New Day en tja, feitelijk is deze gewoonweg schitterend.

De hoes is ook super

Uitmuntende folkplaat met jazzinvloeden! Behoort wel tot hun beste. De relatieve onbekendheid van Ian Anderson en co deed hen goed. Want wanneer het succes naar het hoofd stijgt...
Over minpunten kan ik hier niet spreken want er zijn er geen!

Ik dacht dat ik alles al gehoord had van Jethro Tull. Niet dus!
Een prachtige album met sterke riffs en alweer mooie fluitintermezzo's.
Goede lyrics, zoals we dat gewent zijn van Ian.
Het is niet hun beste plaats, maar toch een van hun betere.

4.0*

Pracht plaat met mooie hoes

Mick Abrahams is weg, maar de bluesinvloeden zijn er nog een beetje (getuige de opener).

Martin Barre heet op deze plaat Martin Lancelot Barre en doet uitstekend werk om vette riffs en goede solo's neer te zetten.

Er was zelfs sprake van, om Tony Iommi (Black Sabbath) als vervanger van Mick in de band te doen...

Bourree is een instrumentaal dingetje, een bewerking van een Back-stuk, wat in die tijd wel vaker werd gedaan (Procol Harum, Ekseption)...

Deze plaat kent, in tegenstelling tot This Was, veel meer invloeden uit de keltische muziek, folkrock, klassiek en wat jazz...

Hoes is, zoals iedereen al aangeeft, superb (mits je de elpee hebt), waarbij de band omhoog klapt als je hoes openklapt... Erg leuk!

En Look into the Sun is gewoon zo'n heerlijk zomers nummer... Geweldig...

Ik hoor niemand hier over de heerlijke jazzy single Living In The Past. Dat is pas een zomers plaatje!

Op kop 4 jaar geleden gepost. En nog steeds heb ik die mening.

Wat een goddelijke plaat

Ach, het waren de 60s hè. Robbie Robertson heette Jaime Robbie Robertson op Music From Big Pink en misschien hield hij het bed van mevrouw Anderson wel warm in die dagen ...

Tony Iommi heeft wel degelijk met Tull gespeeld na het vertrek van Mick A,, kijk de Rock And Roll Circus DVD maar eens ......

OT: Dit blijft mijn fave Tull plaat. De mix van blues, rock en folk wordt in de meeste nummers strak doorgezet waar die elementen op This Was meestal nog in afzonderlijke nummers zaten. De blues invloeden zouden daarna vrij snel uit de mix verdwijnen.

A New Day Yesterday is voor mij een van de fraaiste voorbeelden van vroege UK blues-rock en Barre's solo's in We Used To Know krijg ik nog steeds kippenvel van. Als we hier een Top 25 aan zouden kunnen leveren in plaats van een Top 10, zou Stand Up er zeker in staan.

Heerlijk album van Jethro Tull. Een stuk beter dan het debuut.
De nummers hierop zijn een stuk toegankelijker en liggen beter in het gehoor.

Mooi baswerk op dit album van Glenn Cornick. Voor degene onder ons die een bas fetish hebben.

Als bassist zou ik zijn spel "apart" willen noemen. Hij is degelijk en gaat nèt niet over de schreef maar mijn smaak is het niet vrees ik. Drummer Clive Bunker daarentegen vind ik wel helemaal geweldig ......

De bassist geeft Tull wel een jazzy feel. Dat is wat de band ook zo uniek maakt, al die verschillende invloeden in de muziek.

Uit deze tijd vind ik overigens Squire erg goed maar ook Oakley van the Allman Brothers Band.
Ik houd er erg van als een basgeluid erg duidelijk is, maar dat het toch niet overheerst.

Raar eigenlijk dat Living in the Past, alleen maar als bonus track hierop staat.
Het nummer komt wel uit 1969.

[quote]Droombolus schreef:


Helemaal mee eens....
Blijft ook mijn favoriete Tull album,..komt wat Droombolus hier al juist heeft opgemerkt,veel meer blues invloeden

Top 10 vind ik ook te compact voor de ware muziekfreak,....25 moet kunnen,ook bij mij zou ook deze Stand Up erin staan!!!(en nu zeker met de toegevoegde bonustracks uit die periode)
Toppers voor mij blijven toch hun bekendste werk hierop...2 tegenstelde tracks het heavyer A new day yesterday en het prachtige classic jazzy Bourée
niet oorspronkelijk op dit album wel uit '69... Living in the past... ook Super!!

Oh oh zo goed!

Muzikaal gezien een zeer interessant album! Vooral de opener is te gek! Helaas ben ik niet weg van de stem van de zanger, waardoor ik het album niet interessant genoeg blijf vinden. Een instrumentale track als Bourée vind ik dus heerlijk! Zo had t hele album mogen zijn.

Na het zien van Rolling Stones Circus wilde ik het toch eens proberen, en nu weet ik wat 't is.

Wel mooie album hoes met die pop up trouwens!