Jethro Tull - Stand Up (1969)

Ik ben de laatste tijd weer wat meer Jethro Tull aan het draaien in (ongeveer) volgorde van uitkomen en dan blijkt toch hoe enorm sterk hun beginjaren waren. Veruit mijn meest favoriete periode van de band, al zitten er in hun latere jaren ook nog vaak pareltjes tussen zoals Big Riff and Mando op Rock Island. In ieder geval waren Ian Anderson en co hier nog fris en fruitig om het zo te noemen en hadden ze de niet zo eenvoudige taak om een vervolg te breiden aan This Was, hun uitstekende debuutplaat. Dat vervolg werd uiteindelijk Stand Up en dat blijkt een profetische titel te zijn, want hier kun je onmogelijk bij blijven stilzitten. Opener A New Day Yesterday zet meteen de toon, Bourée is een geweldig instrumentaal visitekaartje, die drums in Nothing is Easy zijn heerlijk beukend en wie kan er nu geen fan zijn van nummers zoals Fat Man? Een leuke mix ook tussen een aantal stevige nummers en wat meer rustige nummers zoals Look Into the Sun. Wat echter nog het meest merkwaardige is, is dat er een aantal steengoede nummers enkel en alleen als single zijn uitgebracht. De 4 bonustracks uit de 2001 remaster zijn de Living in the Past/Driving Song en Sweet Dream/17 singles en hadden absoluut niet misstaan op het reguliere album. Zeker 17 is misschien wel één van mijn favoriete Tull nummers tout court. Die bonustracks bij Tull zijn toch elke keer wel de moeite waard eigenlijk, al kriebelt het wel om die nieuwe release(s) ook in huis te halen.

De blues zit nu meer in het gevoel en de gitaarsound en minder in de songstructuren en de akkoordenreeksen. In plaats daarvan hebben de meeste nummers hier een duidelijke kop, couplet, refrein en staart, maar door de eigenzinnige melodieën en produktionele technieken (wah-wah, stemvervorming, aparte arrangementen, balalaika) klinkt de band hier nu uniek, en ook na bijna 45 jaar zou ik niet weten waar ik deze combinatie van folky fluit, elektrische rockgitaar en "scherpe" stem mee zou kunnen vergelijken.
        Het gekke is dat iedereen Bourée kent, maar terwijl het in Nederland een top-10 werd (#6) haalde het in Engeland niet eens de top-40. En nog veel gekker is dat dat de Engelse platenkopers er niet van weerhield om dit album (dus zonder enige hitsingle) in groten getale te kopen: in augustus 1969 stond het daar drie weken op nummer 1, en in september (na een korte onderbreking door From Elvis in Memphis) nog eens twee weken. Mooi dat zoiets kan.