Jethro Tull - A Passion Play (1973)

A Passion Play schat ik in als hun ontoegankelijkste werk, waar het de uitdaging is grip op de muziek te krijgen wat mij tot dusver niet gelukt is, zelfs het einde is vreemd, neemt niet weg dat het album me goed smaakt.

Heb hier zo'n Steven Wilson 15-track remix van. Trok haast een verongelijkt gezicht toen die versie binnenkwam met de gedachte een gewone remaster besteld te hebben, maar had gewoon niet goed opgelet; dat gegeven valt op de hoes te lezen. Kan ermee uit de voeten en dat is het belangrijkste.

Jethro Tull kan bij mij weinig verkeerd doen. De band staat op 5 in mijn artiestenlijst. Dit album is zeker een van de hoogtepunten. De jaren vanaf het album Stand Up t/m het album Heavy Horses (1969 t/m 1978) zijn de glorietijd van deze band.
Niet vreemd dus dat de albums hier in huis regelmatig worden gedraaid. Ook dit album over onder andere de haas die zijn bril kwijt is. Twee keer ruim 20 minuten duurt dit album. Dat lijkt een hele zit, maar het geheel is muzikaal zo interessant dat je dat niet eens door hebt.
Een must have voor de echte progrock liefhebbers. Bijna net zo fraai als Aqualung en niet verrassend 5*.
Op een veel te lage 68e plaats in de 100 Greatest Albums of 1973. En dat geldt ook voor plaats 63 in de huidige best ever album lijst 1973.

Nu heb ik deze ook als remaster op vinyl. Een remix can Steven Wilson met een uitgebreid boek erbij. Ik heb nu de serie tot en met Stormwatch compleet. Alleen A moet ik nog als special edition.

De remix klinkt trouwens erg goed. Wat ook direct opvalt is dat de plaat is onderverdeeld in losse songs, wat eigenlijk altijd al zo had moeten zijn, maar er is voor veel versies van dit album gemakshalve gekozen voor twee songs: part I en part II.

Door de vele saxofoon, spannendemaatsoorten en vele tempowisselingen is deze plaat de meest Gentle Giantesque van alle Tull-platen.

Wat bovendien opvalt, is dat het verhaal van The Hare Who Lost His Spectacles in zijn volledigheid op kant 2 begint, terwijl ik mij herinner dat op oude lp-exemplaren de aankondiging al op het eind van kant 1 begon.

Die oorspronkelijke vinylversie dus wél bewaren! Leuk, dit soort verschilletjes.

Dat heb ik sowieso gedaan. De enige 'oude' die ik volgens mij in de verkoop heb gedaan, zijn een Benefit en een Aqualung.

Overigens moet ik die oude Pasdion Play ooig opnieuw kopen, met origineel boekje erin.

Trouwens, dat de Hare Who Lost His Spectacles is zijn geheel op kant 2 staat is wel een verbetering hoor.

Steven Wilson is dan ook geen prutser!

Al de albums uit de Jethro Tull discografie die hij heeft behandeld zijn er stevig op vooruit gegaan.

Vooral Songs From The Wood en mijn favoriet Heavy Horses maar ook Stormwatch vind ik prachtig klinken in de nieuwe uitgave.

Steven Wilson is ook aan de slag geweest met Gentle Giant, maar die hebben dan weer niet zo'n puike rerelease-golf gekregen. Dus die stream ik wel, maar heb ik niet opnieuw gekocht.

Steven Wilson is (weet ik ook) natuurlijk ingeschakeld voor heel veel oude proggy albums, maar ik ben niet van alles en iedereen een fan.

Wel interessant dat de nieuwste Tull dan weer gemixt is door concurrent/collega Bruce Soord (Pineapple Thief).

Overigens Mssr Renard, is de remix van A ook super! En past qua uitgave in de serie voorgangers

Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik Rökflöte nog moet gaan beluisteren, door recente releases ben ik daar nog niet toe gekomen, maar wat ik er over lees is het album weer zeer de moeite waard.

ik dacht dat Steven Wilson enkel de back catalogus voor zijn rekening neemt....?

Ik moet A ook gewoon in huis halen, en dan kan ik gelijk Broadsword aanschaffen, want die staat gepland voor dit jaar.

Ik ben nog steeds (enigszins) verbaasd dat Living in the Past en Bursting Out niet een remix en luxe editie hebben gekregen.

Rokflote is ook gewoon een fijne plaat. Er zijn er, die vinden dat het anders klinkt dan 1968/1972 maar ja.

Ja, Steven Wilson remixt alleen oude werken, maar ik vond het wel interessant om te zien dat Bruce Soord ook wordt ingeschakeld om zijn visie op hoe iets moet klinken. Pineapple Thief en Porcupine Tree hebben dus beiden een sound die aanslaat bij zowel het publiek als de oude rotten.

Waarschijnlijk omdat Living In The Past destijds al gold als een soort van verzamelalbum en geen regulier nieuw album en Bursting Out omdat het een live album is. die krijgen doorgaans niet vaak een her-behandeling.

Hoewel het zeker fijn is dat bij de boxsets die nu uitkomen onder regie van Steven Wilson er ook live concerten worden toegevoegd.

ps. wat een geweldige Jethro Tull Avatar heb je!

Bij liveplaten zijn er natuurlijk niet zoveel sporen gebruikt als bij een studioplaat, en is het des te moeilijker om een goede originele master te vinden, als die er al is. Maar toch worden livealbums ook wel afgestoft en remixt tegenwoordig.

Living in the Past is wel een bijzondere verzamelaar natuurlijk, met veel materiaal dat niet op reguliere platen staat. Als het Steven Wilson lukt om de Chateau D'Isaster Tapes onder handen te nemen, moet dan (denk ik) ook wel lukken met Living in the Past.

Die avatar is van de EP Home, een erg lekkere, nostalgische song en inderdaad een leuke cartoon. Ik ben benieuwd hoe lang ik deze blijf houden.

Martin Barre in het boekje bij de uitgave met de remixes van Steven Wilson uit 2014: "I remember there was not one gig where I didn't make a mistake – not one, ever! It was impossible, there was so much in it. I mean, not just a slip, but actually making an arrangement mistake, there was so much to remember, it was incredibly complex. Why make it a bar of 7/8, did it need to be? And maybe the answer is no, it didn't need to be." Geen kwaad woord over de intenties van Ian Anderson en de capaciteiten van de geweldige musici, maar wat alle betrokkenen in het essay in dat boekje ook al aanstippen: de genadeloze hoeveelheid tempowisselingen, maatsoorten en "verspringingen" van instrumenten gaan mij persoonlijk al heel snel tegenstaan, hoezeer ik ook dol ben op de prog uit deze jaren en hoe geweldig Steven Wilson het geluid ook heeft opgepoetst. Het was natuurlijk absoluut niet de bedoeling, maar als Anderson een parodie op een prog-conceptalbum had willen maken en daartoe in ieder nummer op elke plek zoveel mogelijk willekeurige tempowisselingen etc. had willen stoppen had hij niet efficiënter te werk kunnen gaan. Een knap en gedisciplineerd stukje werk, maar ik laat het verder voor wat het is. ("Door de vele saxofoon, spannendemaatsoorten en vele tempowisselingen is deze plaat de meest Gentle Giantesque van alle Tull-platen," zegt Mssr Renard op 1 juni, en dat vind ik wel een mooie vergelijking: Gentle Giant kan ik ook niet doorheen komen.)

Eind dit jaar komt een dubbel-lp uit betreffende de Chateau D'Herouville-sessies. Ik heb deze al als semi-bootleg, dus vraag me af hoe de officiele en niet-officele release zich tot elkaar verhouden. Of misschien heb ik toch de officiële, want er staat wel Chrysalis op de labels, maar Discogs geeft aan dat het een onofficiele release is. Nog maar even wachten dus.

De dubbel-lp die ik heb en degene die wordt aangekondigd zijn wel eender van opzet: 1 lp bevat de door Steven Wilson geremixte Chateau D'Herouville-sessies (dus de bonusdisc bij de 2014-boxset) en de andere lp bevat de dezelfde songs (in andere volgorde) met fluit-overdubs van Ian, zoals ze verschenen waren in 1993 op de dubbel-cd Nightcap en de 20th Anniversary Boxset uit 1988.

Ingewikkeld maar wel fijn om die samen op een dubbelaar te hebben. Ik ben dan ook erg benieuwd naar de aangekondigde officiële release (misschien zit er ook een boekwerk bij).

Bij A Passion Play zijn er twee mogelijkheden. Of je vindt het helemaal niks, of je vindt het geweldig. Ik behoor tot de laatste categorie.
A Passion Play is niet het makkelijkste album van Jethro Tull en het heeft wel een paar luisterbeurten gekost voor ik het echt begreep en ging waarderen. Dat komt mede omdat ik het altijd vergeleek met de voorganger Thick as a Brick: beide albums bestaan namelijk elk uit een enkel nummer verdeeld over twee plaatkanten. Waar Thick as a Brick toegankelijk is, is A Passion Play dat veel minder. Maar wanneer het album je eenmaal raakt, laat het niet meer los.
Technisch zit het allemaal ongelofelijk goed in elkaar en muzikaal laat het zich niet zo makkelijk in een hokje stoppen.
Het is niet beter of slechter dan ander werk van Jethro Tull, het is vooral anders.

Een album van JT dat ik weinig opzet. Voor mij de moeilijkste plaat uit mijn Tull discografie ( en ik tel toch zo'n 16 cd's in mijn kast ). Maar naast klassiekers als Thick as a brick , Aqualung, Songs from the wood, Benefit ed meer is het soms wel eens leuk om een "vreemde eend" te beluisteren.