MusicMeter logo menu
MusicMeter logo
poster

Jethro Tull - A Passion Play (1973)

mijn stem
3,69 (153)
153 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Chrysalis

  1. A Passion Play (Part I) (21:35)
  2. A Passion Play (Part II) (23:30)
  3. The Big Top *
  4. Scenario *
  5. Audition *
  6. Skating Away *
  7. Sailor *
  8. No Rehearsal *
  9. Left Right *
  10. Solitaire *
  11. Critique Oblique (Part I) *
  12. Critique Oblique (Part II) *
  13. Animelee (1st Dance) [Instrumental] *
  14. Animelee (2nd Dance) [Instrumental] *
  15. Law of the Bungle (Part I) *
  16. Tiger *
  17. Law of the Bungle (Part II) *
toon 15 bonustracks
totale tijdsduur: 45:05
zoeken in:
avatar van Gert P
4,0
Nu een nieuwe uitgave gemixed door Steven Wilson 5.1, stereo 2cd en 2 dvd set met 15 nummers dat ik niet kende.

De eerste disc is het album opnieuw gemixt en geremasterd door Steven Wilson. Op de tweede cd staan opnames van de Chateau d’Herouville Sessions. Op de twee dvd’s die worden toegevoegd, staan de originele mixen van de opnames en de bijbehorende videoclips. De vier schijfjes zitten in een boxset samen met een boek met interviews.
Net zo'n boxset als Thick as an Brick.
Ook zit er een film op van the Hare he lost....

Het was toentertijd de bedoeling dat Jethro Tull het album zou opnemen in de beroemde Chateau d’Herouville. Maar dat is uiteindelijk niet gedaan.

avatar van BoyOnHeavenHill
3,0
Martin Barre in het boekje bij de uitgave met de remixes van Steven Wilson uit 2014: "I remember there was not one gig where I didn't make a mistake – not one, ever! It was impossible, there was so much in it. I mean, not just a slip, but actually making an arrangement mistake, there was so much to remember, it was incredibly complex. Why make it a bar of 7/8, did it need to be? And maybe the answer is no, it didn't need to be." Geen kwaad woord over de intenties van Ian Anderson en de capaciteiten van de geweldige musici, maar wat alle betrokkenen in het essay in dat boekje ook al aanstippen: de genadeloze hoeveelheid tempowisselingen, maatsoorten en "verspringingen" van instrumenten gaan mij persoonlijk al heel snel tegenstaan, hoezeer ik ook dol ben op de prog uit deze jaren en hoe geweldig Steven Wilson het geluid ook heeft opgepoetst. Het was natuurlijk absoluut niet de bedoeling, maar als Anderson een parodie op een prog-conceptalbum had willen maken en daartoe in ieder nummer op elke plek zoveel mogelijk willekeurige tempowisselingen etc. had willen stoppen had hij niet efficiënter te werk kunnen gaan. Een knap en gedisciplineerd stukje werk, maar ik laat het verder voor wat het is. ("Door de vele saxofoon, spannendemaatsoorten en vele tempowisselingen is deze plaat de meest Gentle Giantesque van alle Tull-platen," zegt Mssr Renard op 1 juni, en dat vind ik wel een mooie vergelijking: Gentle Giant kan ik ook niet doorheen komen.)

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 16:54 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 16:54 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.