Jethro Tull - A Passion Play (1973)

Nu een nieuwe uitgave gemixed door Steven Wilson 5.1, stereo 2cd en 2 dvd set met 15 nummers dat ik niet kende.

De eerste disc is het album opnieuw gemixt en geremasterd door Steven Wilson. Op de tweede cd staan opnames van de Chateau d’Herouville Sessions. Op de twee dvd’s die worden toegevoegd, staan de originele mixen van de opnames en de bijbehorende videoclips. De vier schijfjes zitten in een boxset samen met een boek met interviews.
Net zo'n boxset als Thick as an Brick.
Ook zit er een film op van the Hare he lost....

Het was toentertijd de bedoeling dat Jethro Tull het album zou opnemen in de beroemde Chateau d’Herouville. Maar dat is uiteindelijk niet gedaan.

Martin Barre in het boekje bij de uitgave met de remixes van Steven Wilson uit 2014: "I remember there was not one gig where I didn't make a mistake – not one, ever! It was impossible, there was so much in it. I mean, not just a slip, but actually making an arrangement mistake, there was so much to remember, it was incredibly complex. Why make it a bar of 7/8, did it need to be? And maybe the answer is no, it didn't need to be." Geen kwaad woord over de intenties van Ian Anderson en de capaciteiten van de geweldige musici, maar wat alle betrokkenen in het essay in dat boekje ook al aanstippen: de genadeloze hoeveelheid tempowisselingen, maatsoorten en "verspringingen" van instrumenten gaan mij persoonlijk al heel snel tegenstaan, hoezeer ik ook dol ben op de prog uit deze jaren en hoe geweldig Steven Wilson het geluid ook heeft opgepoetst. Het was natuurlijk absoluut niet de bedoeling, maar als Anderson een parodie op een prog-conceptalbum had willen maken en daartoe in ieder nummer op elke plek zoveel mogelijk willekeurige tempowisselingen etc. had willen stoppen had hij niet efficiënter te werk kunnen gaan. Een knap en gedisciplineerd stukje werk, maar ik laat het verder voor wat het is. ("Door de vele saxofoon, spannendemaatsoorten en vele tempowisselingen is deze plaat de meest Gentle Giantesque van alle Tull-platen," zegt Mssr Renard op 1 juni, en dat vind ik wel een mooie vergelijking: Gentle Giant kan ik ook niet doorheen komen.)

In reactie op de opmerking van Sikken Berend:"Bij A Passion Play zijn er twee mogelijkheden. Of je vindt het helemaal niks, of je vindt het geweldig", vermoed ik dat ik de uitzondering ben. Ik ben zeker positief, een krappe 8 zeg maar, maar niet wild enthousiast.
De muziek is klassieker van opzet dan voorganger Thick as a Brick, eveneens een conceptalbum dat eigenlijk uit één lang nummer bestaat. De bezetting van Jethro Tull bleef ongewijzigd, de muziek complex, de hoes bevatte weer een fictieverhaal over de plaat, waar onder andere een fabel klinkt over een haas en diens bril.

Pas aan het einde van kant 1, na twintig minuten, klinkt voor het eerst de dwarsfluit van Ian Anderson die echter wél het nodige op saxofoons doet. Toetsenist John Evans laat in datzelfde deel horen dat hij nieuwe synthesizers voor zijn verjaardag heeft gekregen. Kant 2 begint met de sfeer van een sketch van Monty Python met gesproken delen van Evans; bassist Jeffrey Hammond zingt een weinig.
Anders dan Thick as a Brick werd de muziek van A Passion Play later in losse tracks verdeeld; dit ten tijde van de cd-release van 1998.

De groep verdiende een goede boterham aan hun albums en tournees, wat vooral voor de belangrijkste songschrijver Ian Anderson gold. In de biografie 'Jethro Tull' van Scott Allen Nollen valt zelfs te lezen dat de zanger van de opbrengst van de meer-dan-een-compilatie Living in the Past een huis voor zijn ouders kocht, na enkele moeizame jaren tussen hen en hun zoon.
Tegelijkertijd met Jethro Tull veroverde ook Monty Python de VS, waardoor menig Amerikaan wel iets van de humor op A Passion Play begreep.

Desondanks kwam het album moeizaam tot stand, aldus Allen: Anderson was om de belastingdruk te ontvluchten (83% in het Verenigd Koninkrijk!) naar Zwitserland vertrokken (slechts 20%...) om daar het album in de steigers te zetten. Later werd hij door de groep vergezeld. De papieren om hen een officiële Zwitserse belastingstatus te geven vergden de nodige aandacht en die bureaucratische molen draaide inmiddels bijna een jaar.
De repetities vonden plaats nabij Montreux, de wekenlange opnamen in Chateau d'Herouville nabij Parijs. Dit alles verliep moeizaam, "recording an entire album's worth of material that eventually was abandoned". De studio werd door Anderson omgedoopt tot "Chateau d'Isaster".

Dan echter delen twee anoniem gebleven leden dat ze niet in Zwitserland willen wonen. Mocht dat definitief worden, dan zullen ze de groep verlaten: "The money isn't important, we just have to go home". Anderson wil geen breuk en stemt met hen in. Nog geen vierentwintig uur later komt een telefoontje dat de leden nu "ingezetenen van Zwitserland zijn".
Het eten was er ook niet lekker, vond gitarist Martin Barre, die vertelde dat hij "baked sparrows" kreeg voorgezet. Kennelijk was hij vergeten wat hen bij de opnames van de voorganger op culinair vlak was overkomen.

Menig fan is onder de indruk van het album, al is de verkoop minder. Bewondering is er voor de deels cinematografische concerten. Een documentaire volgt, tegenwoordig hier te zien.
In de omvangrijke tournee zijn slechts twee Britse concerten opgenomen, beide in het Wembley stadion. Het leidt tot de nodige kritiek van pers en fans, waarop manager Terry Ellis bekend maakt dat de groep hierna definitief stopt met optreden.
Dat klopt niet én beschadigt de reputatie van Jethro Tull. De groepsleden zijn boos. Zoals Hammond verwoordt: "That was the most catastrophic thing he could say, and I just did not understand it."