Grateful Dead - Anthem of the Sun (1968)

Wie gaat het eerste Dead album toevoegen....??

voor het eerste dead album : 4,5 *

Je kan gaan stemmen jurado , hij staat er.
Helaas kan the greatful dead me niet echt bekoren, behalve american beauty die ik wel aardig vindt.

De beste van the Dead. 4.5*

"That's It " en "New Potato" maken het echt. Het véél te lang duren van "alligator" is ook heerlijk!

Lekkere plaat. Het lijken wel lange jamsessies. Goed drumwerk, mooi orgelwerk, jengelende gitaren en strak baswerk! Hier en daar een trompet, typische jaren '60 sound, flinke lik LSD en GAAN! Jahoor klinkt goed! 4*

The Grateful Dead is dan ook niet voor niks de ultieme jamband

Zo'n belabberde productie eigenlijk, en toch geef ik hem 4.5*!

belabberd? Ik vind de productie echt geweldig..

Dit album is echt zo slecht gemixt en de geluidskwaliteit is ook niet geweldig. Ik vraag me af hoe veel beter het album wel niet had kunnen zijn moest de mix en geluidskwaliteit veel beter zijn...Gelukkig stoort het me niet, ik kan van dit album genieten. Die 4.5* blijft.

Een van de betere Dead albums.

Tja het is een fraaie mix van live en studio-werk, maar het geluid is toch wat minder. Zelfs die geremixte versie klinkt nog steeds belabberd.

Niet erg helder.

Ik zeg net hetzelfde hoor, een belabberde mix/geluidskwaliteit betekent niet automatisch dat het album daarom minder goed is!

Dat begrijp ik maar dan staat het gelijk in één bericht en niet met 15 dagen ertussen.

lekker album van de beste jam band op deze aarde, geweldige lange acid trip. zeker 4.5 * waard

Geweldig ? Apart zou ik het meer willen noemen. Kant A ( vinyl-technies gesproken ) was een radikaal experiment in geluids-kollage en ze daarmee de hele plaat gevuld hadden had Anthem bij mij op z'n minst 4.5* geskoord. Helaas voor mij, vulden ze de B kant met IMO minder interessante live opnames ........

Soms, heel soms, zeggen mensen in cd zaakjes toch nog wat bruikbaars.
In het begin lachte ik de man nog wat uit, omdat ik de term Shoegaze moest uitleggen, maar nu ben ik hem toch enigzins dankbaar denk ik.
In een discussie rondom Kyuss en vooral het oude, wazigere werk van Monster Magnet, bracht hij namelijk naar voren dat ik de eerste albums (deze in het bijzonder) van The Grateful Dead maar eens moest beluisteren. "als het je niet psychedilisch en jamgericht genoeg kan zijn" zei hij.

Om dit nu direct in verband te stellen met Monster Magnet weet ik niet, maar wie weet zijn ze er wel wat door beïnvloed.

Wazig en spychedinges is dit wel. Het woord Jammen, heeft deze band uitgevonden waarschijnlijk. Wat een aparte trips, wat een gave instrumentale stukken.
De productie is al veel over gezegd en die is apart te noemen. Toch past het bij deze muziek. Geen element in de muziek is echt slecht geproduceerd, alleen wat raar gemixt. In dat geval, zou het ook goed kunnen, dat het ECHT zo bedoeld is. Het heeft in ieder geval wel wat en het werkt alleen maar mee aan de bevreemdende sfeer, die het geheel oproept.

4.5*

In dezelfde periode dat Frank Zappa met taperecorder opgenomen concertstukjes aan elkaar plakte, zo ongeveer is dit album samengewrocht en een beetje een gedrocht ook, want wat is die eerste kant geniaal en die tweede middelmatig...
Ik heb deze lp na een keer luisteren ook nooit meer omgedraaid.
Wat weer in het voordeel spreekt van lp's! Vergelijk b.v. eens de calligrafie van de lp met de belettering van de cd!

Geweldig album. Mix van studiotracks/geluidseffecten en live nummers.

Na Working Man's Dead het beste studioalbum.

Ik vind het alleen jammer dat de sterkte van het geluid (en helderheid) nogal verschild tussen de tracks en in sommige nummers zelf

Tja de nummers van Kant 1 ( vinyl-technies gesproken ) zijn kollages waarbij stukken studio en live opnames aan elkaar geplakt zijn tot een geheel. Je moet daarbij dan wel even bedenken dat deze plaat uit 1968 is, dat er toen nog gewerkt werd met voorwereldlijke apparatuur zoals buizen-mixers met bakeliten draaiknoppen en als je heel veel geld had kon je een 8-sporen studio huren ....

Kan het erg smaken, dat chaotische jammen op deze plaat.

De geluidskwaliteit van The Other One laat wat te wensen over, maar voor de rest valt het wel mee, maar ja, ik luister dan ook heel vaak naar bootlegs en Dick's Picks uitgaves die ook niet perfect zijn. Het staat goede muziek bijna nooit in de weg, zo ook niet hier. Sound collage op kant 1, lekker jammen op kant 2. Ook de expanded edition met de live tracks is goed te genieten, want ja, Alligator is live net ff wat beter (ook al is de studio versie zo goed als live, maar met overdubs). Voorproefje op Live/Dead. Overigens klinkt Alligator op een moment wel heel erg als een nummer van de Allman Brothers Band (vanaf een minuut of 9).

Zo Harm, ben je alle "Dead" albums weer eens aan het draaien?

Yep, al heb ik op de TU slechts de beschikking tot wat studio-albums (t/m Terrapin Station) en Dick's Picks Vol. 3, 4, 28 en 36. Zoals ik al eerder aangaf, luisterde ik vooral naar GD vanf 69/70 (dus vanaf Workingman's Dead). Moest maar eens verandering in komen. Eerste 2 albums komen eerlijk gezegd het dichtste in de buurt van hun live werk dan Workingman's Dead en American Beauty.

Wat een ongelofelijk raar plaatje is dit zeg. Maar wel heel leuk moet ik zeggen. Naar het einde toe vind ik het allemaal een beetje te veel doorslaan, maar dat vinden er wel meer hier. Totaal niet te vergelijken met Workingman's Dead en American Beauty. Eigenlijk geloof je niet dat het om dezelfde band gaat.

Via een vriend (een groot liefhebber van Westcoastrock) leerde ik eerst American beauty en later Workingman's dead kennen, en dat vond ik allebei prachtige platen, maar omdat ik toch ook de "echte" Grateful Dead wilde horen begon ik maar eens met dit album, want volgens de All Music Guide was Anthem of the sun verantwoordelijk voor "reinventing the musical parameters of the 12" LP medium", en als dát geen aanbeveling is...

Ik heb het album de afgelopen jaren met tussenpozen misschien een keer of veertig gedraaid, en ik moet zeggen dat het me allemaal niet meevalt. De vorm, de ideeën en de opzet zijn in principe heel interessant, maar het geluid is een beetje vormeloos, de solo's gaan nergens naartoe, de zang is meer onzeker dan karaktervol, en de nummers krijgen maar geen eigen identiteit. Na afloop vraag ik me steeds af waar ik nu eigenlijk naar heb geluisterd.

Moet ik hier nu nóg een keer of veertig tegenaan?
 

Als we nog in het vinyltijdperk zouden leven zou ik zeggen: Probeer eerst eens vrienden te worden met kant 1 ( da's track 1 tm 3 digitaal ). Die collages is waar ze het over hebben bij de AMG. De andere tracks zijn gewoon live opnames en da's een "aquired taste" zoals de Chinezen zeggen ........

Goeie tip – die eerste twee nummers had ik inderdaad ook al als mijn favorieten aangevinkt, daar herken ik nog de meeste structuur in. Maar om nou te zeggen dat dat "the beginning of a beautiful friendship" is...