Judas Priest - Stained Class (1978)

Wederom is ook dit Judas Priest album gewoon een topper, en ook hier laten ze eens zien hoe technisch goed ze kunnen zijn met geweldig gitaarwerk en een Rob Halford die steeds beter begint te klinken. Ook dit album begint klasse met een top nummer 'Exciter' en langzamerhand rolt het album wat verder, hoewel de nummers erna weer wat rustiger zijn zoals ik al gewend ben bij Judas Priest knallen ze vooral vanaf 'Saints in Hell' de nodige solo's er weer doorheen.

Ook dit album kent een prima bonusnummer 'Fire Burns Below' die ik aanraad ook eens te luisteren. Voor de rest vond ik het album niet veel beter dan het voorgaande album 'Sin After Sin' maar het klinkt allemaal weer erg strak, goed en hard wat toch de kernwaarde van Judas Priest lijkt te worden.

Tussenstand:

01. Sad Wings of Destiny
02. Sin After Sin
03. Stained Class
04. Rocka Rolla

Stained Class heb ik al een flinke tijd op lp liggen vanwege Beyond The Realms Of Death, welke ik samen met Victim Of Changes met gemak reken tot de beste (Priest-)songs ooit. Ik heb met Stained Class echter wel altijd een paar issues gehad en dat is het geluid en Halford's zang. Ik hoor niemand er hier over, maar ik vind de zanglijnen op Exciter en Stained Class bijvoorbeeld vaak heel beknepen en op het randje van het toelaatbare zitten. Andere momenten komt het er allemaal wel gewoon loepzuiver en krachtig uit, dus het is geen kwestie van 'niet kunnen', maar toen en vandaag de dag vind ik dit album daardoor nog steeds net niet zo top als het zou kunnen zijn.

Gelukkig is het muzikaal allemaal beduidend stabieler. De productie werkt niet altijd goed mee, waardoor opener Exciter bijvoorbeeld ook live op Unleashed In The East beduidend beter uit de verf komt, maar de titeltrack, de Spooky Tooth-cover (geen zelfmoordneigingen van gekregen) en Saints In Hell (met lekkere Black Sabbath-vibe) gaan er prima in. Het hoogtepunt is echter het prachtig melancholische Beyond The Realms Of Death. In metalland vaak gecovered met wisselende resultaten (goed: Blind Guardian, slecht: Helstar), maar in oorspronkelijke versie alsnog nog het beste. Halford's zang is hier zoals het wel moet zijn, de hakkende riff in het refrein is fantastisch en het akoestische intro is spookachtig en mysterieus. Tevens een van de beste teksten die de band ooit geschreven heeft. Het album had ook gewoon met dit nummer moeten eindigen, want Heroes End vind ik vervolgens dan toch enigszins een tegenvaller.

Had net iets meer ingezeten, maar alsnog een tof album waar de band nog met een voet in de psychedelische roots staat en een van de beste songs ooit neerzet. Benieuwd of de band op het vervolg nog iets van die kwaliteit behoudt.

Voorlopige tussenstand
1. Sin After Sin
2. Stained Class
3. Sad Wings Of Destiny
4. Rocka Rolla

Verder het deel van het domein van Judas Priest in dat ik nooit echt bezocht heb. Vroeger heb ik vooral de post British Steel albums gedraaid en dan vooral Screaming For Vengeance. Best gek als ik daar zo over nadenk, aangezien dit qua genre veel meer op mijn interesse aansluit. Het seventies geluid is nog steeds dik aanwezig. Sommige solo's hebben een duidelijk psychedelisch karakter. Bijkomend kwaaltje van deze productie is het ielige geluid dat best wel wat luisterplezier wegneemt. Zeker als je dan hoort dat Unleashed In The East dan veel beter klinkt. De songs mogen vaak best wel meer knallen. Saints In Hell (mooi, die vibrerende zang) en Beyond The Realms Of Death zijn in elk geval nieuwe favorieten. Op zich is Stained Class een prima album. Niet het beste wat de band geschreven heeft. Op dit punt had de band wel een keuze mogen maken om nog echt in de Sad Wings Of Destiny/Sin After Sin sfeer te blijven of door te stomen naar een echte metalsound. Die twijfel pakt nadelig uit hier.


Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Sin After Sin
3. Stained Class
4. Rocka Rolla

Ik ontdekte Judas Priest pas in 1979, met het live-album Unleashed In The East, waardoor ik dit album eigenlijk nooit goed heb beluisterd. Ik haakte altijd af bij opener Exciter, die live gewoonweg veel beter klinkt. Maar wat blijkt na al die jaren: dit is een verdomd sterk album, waar alle typerende elementen van de band reeds in optima forma hoorbaar zijn. Unaniem sterke tracks ook, met het indrukwekkende Beyond The Realms Of Death als absoluut hoogtepunt. Enige punt van kritiek betreft de wat matte en doffe produktie, waardoor het songmateriaal niet bepaald spettert. Afgezien daarvan met terugwerkende kracht één van de beste albums van Priest!