Judas Priest - Sad Wings of Destiny (1976)

Heerlijke plaat dit, klinkt heel anders dan bijvoorbeeld de albums Screaming For Vengeance en Defender Of The Faith. Hier lijkt de muziek van Priest nogal op die van Black Sabbath. Ook doen bepaalde nummers mij erg aan Queen denken.
De opener is meteen al geweldig met die heerlijke zware, meeslepende riff en geweldige zang van Rob Halford. Ik vind op dit album zijn zang op z'n best. Wat kan hij heerlijk uithalen hierop zeg. Ook komen op dit album piano's voor, wat het album ook erg gevarieerd maakt. Gewoon een superalbum. Beste tracks: Victim Of Changes, The Ripper, Tyrant.

4,5*

Samen met British Steel en Painkiller staat dit album onaangetast in mijn top 3 van favoriete Priest-albums. Dat zijn ook de enige platen waarvan ik echt alle nummers ijzersterk vind. Met Victim of Changes, The Ripper, Genocide, Epitaph, Tyrant en ook wel een beetje Dreamer Deceiver heeft Priest een handvol tijdloze klassiekers gemaakt. Ook de hoes vind ik erg mooi, zeker in vergelijking met hoezen als Screaming for Vengeance, Turbo of Defenders of the Faith.

Ik begrijp niet waarom dit album zo hoog staat aanschreven, het is misschien wel het slechtste rock/metal album dat ik ooit heb gehoord. Het beluisteren van dit album was gewoon één lange helletocht. Victim of changes zorgt ervoor dat je al wilt stoppen met luisteren vooraleer het album echt begonnen is en Dreamer Deceiver/Deceiver steelt de kroon voor saaiste nummer dat ik in een lange tijd heb gehoord. De temponummers zoals The Ripper klinken als half afgewerkte demo's en klinken zo stijf en zo zielloos. En dan moet het ergste nog komen: Epitaph. Op de andere albums van Priest heb ik helemaal niets tegen de stem van Halford, maar hier dacht ik echt: houd alsjeblieft uw mond.

Judas Priest slaat in als een bom en met 'Sad Wings of Destiny' laten ze horen wat ze in petto hebben, ze waarschuwen ons voor wat er gaat komen: steen goede en keiharde Heavy Metal waarop ze staan te springen om het vooral naar voren te brengen. Het album begint al keigoed met een super opening's nummer 'Victim Of Changes' waarop 'The Ripper' volgt. Het album is daarmee nog niet gemaakt, want 'Dreamer Deceiver' gaat prachtig gepaard met 'Deceiver' wat beiden top nummers zijn. Hoewel de band er daarvoor koos het iets rustiger aan te doen na dit nummer, met vooral een ballad 'Epitaph' sluiten ze het album weer ijzersterk af met 'Island Of Domination' en hiermee is een nieuw stempel gedrukt op de metelscéne.

Waar Judas Priest in 'Rocka Rolla' nog erg zoekend zijn lijkt het erop dat ze in 'Sad Wings Of Destiny' laten horen dat ze klaar zijn om ons om ver te blazen met geweldige gitaar solo's, heerlijke nummers en vooral wat hoge tonen uit de keel van Rob Halford. Heerlijk album, en ik krijg steeds meer zin in deze marathon!

Tussenstand:

01. Sad Wings of Destiny
02. Rocka Rolla

Nou, na het saaie debuut is Victim Of Changes zo'n ongelooflijke opluchting om te horen. Ook hier zit dat dromerige geluid van Rocka Rolla nog wel in de sound, maar in tegenstelling tot het debuut staan hier wel volwaardige en memorabele songs op. Toch valt het geheel me alsnog wat tegen in vergelijking met de hoge verwachtingen die ik eerst had. Epitaph vind ik echt een wanstaltige draak van een nummer die me bijna een eindscore van 3.5 deed overdenken. Ik vind het tof dat de band ook van Queen II houdt, maar Halford's zang is daar echt zwaar ondermaats. De lage stukken doen meer aan een crooner denken terwijl de hoge melodielijnen zwaar ondermaats zijn in vergelijking wat Mercury en co deden. Island Of Domination trekt het gelukkig alsnog terug naar de score die er nu staat, maar het scheelde niet veel.

Dreamer Deceiver vind ik persoonlijk in de Skyclad variant vele malen beter. De solo's zijn mooi, maar als geheel vind ik het nummer niet lekker lopen. Ook Tyrant vind ik een vrij zwak refrein hebben met de manier hoe 'Tyrant' gezongen wordt. Dan liever het epische openingsnummer, het aanstekelijke The Ripper of het rockende Deceiver. Het is beduidend beter dan het debuut en ik geef het over de algehele linie echt wel positieve gedachtes, maar het rammelt me alsnog teveel om echt te spreken van een echt briljant album.

Voorlopige tussenstand
1. Sad Wings Of Destiny
2. Rocka Rolla

Victim Of Changes, (Dreamer) Deceiver, The Ripper.. Ze verpulvereren het debuut. Voor mij komen hier mijn twee favoriete genres samen: klassieke metal en psychedelische rock. Wat een fenomenaal album is dit toch. De A-kant is weergaloos. De A-kant is erg charmant, al weet ik nooit echt goed wat ik met Epitaph moet. Leuk dat Queen geëerd wordt, maar voor het eerst werken Rob's lage vocalen niet (Tyrant was op het randje). Het blijft ook altijd wat lastig om half spacend van Victim of Changes in The Ripper gegooid te worden. Dan was Dreamer Deceiver en Deceiver beter geweest. Heerlijk hoe Halford voluit gilt, terwijl het gitaarwerk ingetogen is. ik houd wel van die contrasten. Jammer dat de B-kant niet zo sterk is, maar toch een heel dikke 4,5*

Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Rocka Rolla

Een hele verbetering ten opzicht van het wat anonieme debuut, met ditmaal een meer metal-gericht geluid en een grote reeks klassiekers. Victim Of Changes, The Ripper, Tyrant, Genocide: allemaal top. Uitgerekend deze vier tracks kennen we natuurlijk ook van de superieure versies op het Unleashed In The East live-album, maar dat mag de pret niet drukken. De band zet hier reeds het typische Priest-geluid neer dat op de albums hierna geperfectioneerd zou worden. De piano-ballad Epitaph is een uitglijder; die zangstijl ligt Rob Halford gewoonweg niet zo, maar afgezien daarvan is dit een prima plaat.