Als ik zeg dat dit het ‘echte’ debuut is van Judas Priest kan niemand me ongelijk geven. Het zit nog steeds een beetje op de lijn van Rocka Rolla. Bij Sin after Sin zal die drogere rockerige metal langzaam ombuigen naar frisse heavy Metal.
Maar toch heeft dit album iets waar geen enkele band uit die tijd tegenop kan. Het heeft zo z’n charmes.
“Whiskey woman don't you know that you are drivin' me insane” is direct zoiets met charme en een begin zoals heel het nummer en de plaat zou zijn. En het blijft rocken heel het nummer door, harder en minder hard. Waar er gaten vallen vult Halford ze op met z’n prachtige, zuivere stem zodat alles toch vlot en soepel klinkt.
Ik heb zin om het 5 te geven maar dat vindt ik eigenlijk te veel. Aangezien hier geen slechte nummers op staan maar het niet allemaal supernummers zijn. 4,75 kan je niet geven dus blijft het maar bij 4,5* met eervolle vermelding.
“Victim of changes” en “Tyrant” zijn de beste nummers van dit album.
PS: Later kwam Al Atkins, de eerste vocalist van Judas Priest (tot 1973) met een album op de proppen dat “Victim of Changes” noemde.
