Andreya Triana - Lost Where I Belong (2010)

Het door mij voorspelde album van het jaar is daadwerkelijk het album van het jaar geworden. Met deze woorden open ik deze -wellicht wat clichématige - lofbetuiging aan het adres van, de wat mij betreft, meest talentvolle soulzangeres van dit moment: Andreya Triana. Op Lost Where I Belong word je als luisteraar aangetrokken door het hemelse geluid dat uit de keel komt van deze donkere schone. Met zowel passie als de nodige variatie, haalt Andreya alles uit de kast om de luisteraar in te pakken, te verwennen en met name weg te laten dromen. De zwoele, licht electronische begeleiding van Bonobo past perfect bij het zweverige dat Lost Where I Belong uitstraalt. Enkele momenten van meer organische begeleiding stippen ook de veelzijdigheid aan de kant van Bonobo aan, die wat mij betreft een voortreffelijke rol vervult. De topproducer zorgt met zijn fijne, rustgevende klanken dat niet hij, maar Andreya in de spotlights staat terwijl je toch genoeg kunt genieten van al het moois dat Bonobo te bieden heeft. Dit nieuwe duo zorgt voor een exceptioneel hoogstaande CD. Ik wil er nog geen cijfer aan verbinden, daarvoor ken ik het album vooralsnog niet goed genoeg voor. Afgaande op het goede gevoel dat ik bij deze plaat krijg - en mijn eerdere ervaring met de muziek van Bonobo en Andreya (dit soort muziek gaat niet vervelen) - vermoed ik dat Lost Where I Belong minimaal een 4,5 van mij zal krijgen.

Jij hebt mij nou nieuwsgierig gemaakt... Haar ken ik niet echt, maar als Bonobo producer is kan ik er vast wel van genieten.

Check dan ook zeker - tenminste, als je Lost Where I Belong goed vindt - het album van Bonobo dat hij dit jaar uitbracht (Black Sands). Daar is Andreya Triana ook op te vinden met fraaie gastbijdrages.

De eerste 2 singles 'Lost Where I Belong' en ' A Town Called Obsolete' doen vermoeden dat je wel eens gelijk zou kunnen hebben. Ik vind ze alvast (nog) beter dan hun tracks op Bonobo's album.

Ik maak meteen even van de gelegenheid gebruik om het artwork te prijzen, niet alleen deze cover, maar ook die van de singles (Lost en Town), prachtige foto's die de sfeer van de muziek gewoon ademen.

De Flying Lotus remix van Lost Where I Belong is ook niet min.

En de covers zijn inderdaad bijzonder fraai. Net als de videoclips.

Black Sands ken ik en Anreya Triana ken ik alleen daarvan. De reden dat ik nieuwsgierig ben is vanwege het album van Bonobo

Ach, wat kan mij het schelen: een dikke 4,5 voor dit meesterwerk!

Zometeen ook maar eens binnenhalen dan A Town Called Obsolete klinkt al erg goed, en ben sinds kort ook opener voor zang albums.

Waar open je zoal? Kom ik een keer luisteren!

R&P je snapt niet, ik "open" het album aka het eerste nummer is meestal van mij.

Ik zou gisteravond deze CD al eens onder de loep nemen, maar ik ben tijdens het beluisteren in slaap gevallen... Saaiheid was in dit geval niet de reden. Eerder het tegenovergestelde.

De voornaamste reden om dit album te checken was dat er weer een album uit was gekomen van een vrouwelijke zangeres en een producer. Het andere album waar ik op doel is A Bright Cold Day van Dutch. Nu is het verschil tussen beide duo's vrij groot. Ten eerste is de stijl van Bonobo totaal anders dat het werk van Stoupe, die veel harder te werk gaat. Ten tweede is Liz een folk/pop-zangeres die met lange, harde uithalen prachtig zingt op de beats van Stoupe. Andreya Triana is eigenlijk meer haar tegenpool.

Andreya Triana is een zangeres met een, zoals de mooie cover al doet vermoeden, prachtige ouderwetse soulstem. Of zij nou de beste (soul)zangeres is op dit moment kan ik zeggen, want zoveel kennis/ervaring heb ik op dit gebied niet. Het zou mij niet verbazen als het men dit wel vindt. Haar stem is echt bijzonder mooi.

Daarnaast is de rol van Bonobo ook zo belangrijk. Zijn deelname was ook een reden om dit album te proberen. Black Sands (met gastbijdrages van deze dame) vond ik zeer goed. De rol van Bonobo is onopvallend opvallende te noemen. Zij bijdrage is in de eerste plaats het verzorgen van de achtergrondmuziek. Dit doet hij uitstekend. Heerlijk rustige gitaarstukjes met af en toe een lekkere drum op de achtergrond. Gelukkig blijft zijn rol niet beperkt tot alleen dit, want wanneer Andreya Triana even lekker gaat haar keel open gooit en het tempo omhoog gaat, blijft Bonobo niet achter. Met zijn muziek versterkt hij echt elke klank die uit de mond van Andreya Triana komt. Deze aanvulling is (bijna) perfect te noemen.

Andreya Triana zorgt voor het ouderwetse soulgeluid en Bonobo moderniseert dit met zijn electronische sound. Samengevoegd zorgt dit voor een plaat die je meesleept en helemaal tot rust brengt (soms iets te...). Lekker achterover leunen en genieten dus!

(Het zal moeilijk zijn een samenwerking als deze te kunnen overtreffen (misschien alleen een zangeres met Emanciptor achter de knoppen). Vooralsnog blijft dit voor mij het beste werk tussen een producer en een zangeres! Tips zijn trouwens welkom!)

Ik had nog nooit van deze zangeres gehoord maar kwam dit album bij toeval tegen hier op musicmeter. Als liefhebber van soulmuziek kon ik het dan ook niet weerstaan om uit interesse dit album te beluisteren.

Het eerste nummer, ‘Draw the stars’ vind ik niet onaardig maar een beetje slaapverwekkend en eentonig eerlijk gezegd. Het tweede nummer ‘Lost where I belong’ klinkt al een stuk aangenamer, fijn ritme maar het nergens de hoogte in en duurt voor mij wat te lang voor een nummer dat de hele tijd hetzelfde klinkt. Haar stem doet mij overigens een beetje aan die van Lauryn Hill denken alleen is deze natuurlijk veel lichter en liever. Het derde nummer ‘A town called Obsolute’, vind ik wederom wat beter dan de twee voorgaande nummers en zit iets meer pit in dus dit vind ik van de betere nummers van het album en datzelfde geldt voor ‘Darker than blue’.

‘Daydreamers’ vind ook best slaapverwekkend maar gelukkig is het volgende nummer ‘Far closer’ weer wat opzwepender en stukken beter. ‘Something in the silence’ vind ik ook niet echt heel bijzonder en is weer rustiger. ‘Up in fire’ heeft wel een fijne vibe en klinkt ook weer wat steviger. Het laatste nummer ‘X’ is denk ik het mooiste nummer van het album, ingetogen maar niet saai of iets dergelijks en op sommige punten zelfs wat mysterieus en duister.

Ik begrijp wel wat men hier in ziet maar ik vind het over het algemeen niet echt een super album. Voor af en toe ’s avonds kan ‘ie best aardig zijn maar daar blijft het dan ook bij. Het is wel erg braafjes allemaal; er had best wat meer spanning in gemogen, wat buiten de lijntjes. En eerlijk is eerlijk, ik zeg dit niet om haar of dit album af te kraken maar slaapverwekkend is dit album wel, dat betekent overigens natuurlijk niet dat het een saai of slecht album is. Maar er zijn in recente(re) jaren -naar mijn mening- veel betere (pop/)soul albums uitgebracht.

Die albumcover trouwens lijkt best wel op een foto van Janet Jackson die volgens mij gepubliceerd werd in het boekje van ‘The velvet rope’, maar dat durf ik niet met zekerheid te zeggen. Ik kan de CD nu namelijk niet vinden.

Op het album van Bonobo was ik er te spreken over de bijdragen van deze dame, maar zo'n album lang kan me nog niet echt boeien. Vrij middelmatige stem, vaak wat gezongen op dezelfde monotone manier. Overtuigd dus nog niet. Maar geef het nog wat meer luistersessies.

Na haar schimmen bij Flying Lotus en Bonobo kan Andreya Triana nu haar volledige gezicht tonen. En gestript van allerlei electronica komt dat mooie snoetje nog mooier uit de verf! Haar honingzoete stem wordt dankzij de ongepolijstheid nooit melig, alleen heerlijker. Dat maakt haar de perfecte zangeres voor deze broeierig kabbelende nummers over zoeken en verlangen. De stem zit helemaal verweven in de organische muziek. Op momenten dat het iets te veel dreigt te gaan zweven komt er een nieuwe sprong in de muziek die dan de boel weer weet te keren. Het gebeurt allemaal op zulke natuurlijke wijze. Alsof haar stem niet zou bestaan zonder prachtige instrumentatie erachter.

Even een tip: probeer deze cd eens als het donker is.

Alhoewel ik niet zeker weet of dit daadwerkelijk werkt, aangezien ik de stem van Andreya al helemaal het einde vind.

andreya triana heeft zich zo te horen vooral laten inspireren door labelgenoot fink. volgens mij heeft hij ook meegeschreven aan dit album. nu ben ik niet zon liefhebber van fink, dus ook niet echt van dit album.
bij bonobo valt haar stem mooi op zijn plaats tussen de funkige triphop van bonobo. hier maakt dit plaats voor een veel minimalistischere begeleiding, die nog wel warm klinkt als bonobo, maar verder weinig om hakken heeft. triana kan het album niet zo goed dragen met haar stem, waardoor het gehele album misschien wel aardig klinkt, maar over de linie erg braaf blijft. de doelgroep is daarmee ook meer richting de joss stoneliefhebber dan richting bonobo zelf. niks mis mee opzich, maar niet zo aan mij besteed.

Ik lees hier ook veel over dat ze de oude soul doet herleven en dat zo'n ouderwetse soulstem heeft. Maar ik vind het juist een modern klinkend soulalbum. Ben ik daar dan de enige in?

Zelf vind ik het ook erg modern klinken. En ik snap de vergelijking met Joss Stone totaal niet.

Nee, die begrijp ik ook niet.

Het is in ieder geval een mooi ingetogen album, alleen heb ik nog steeds niet die "touch" met de nummers dat het me echt overtuigd.

ik vind het ook nieuwe soul. ik vergeleek triana niet met stone trouwens, ik gaf alleen de kaders aan.

Ja ik snap inderdaad dat je haar zang niet vergelijkt met Joss Stone. Maar juist dat ingetogene past mijn inziens veel beter bij Bonobo. Je zou elke andere willekeurige intieme zangeres met Andreya kunnen vergelijken, Joss Stone nu net niet mijn inziens.

Ik vind dit zelf alles behalve een brave plaat trouwens. Andreya heeft een zeer sensuele stem en dat maakt het spannend.

lijkt een beetje op janet jackson op die cover ..

Als dat geen belediging is weet ik het ook niet meer.

Andreya Triana

Op de cover heeft ze er idd wel wat van weg hoor.

Leugens. Of zijn jullie van die types die alle donkere mensen op elkaar vinden lijken? Ik zie in ieder geval geen overeenkomsten, ook niet op de wat vage cover.

Echt zo'n uitspraak van mensen die één maal per jaar eens een soulalbum luisteren. Lost Where I Belong is inderdaad weinig retro. Die retrohoogtijperiode ligt nu toch wel achter ons denk ik. Anno 2010 lijkt er binnen de soul weer plaats te zijn voor inventiviteit (Janelle Monae), maturiteit (Erykah Badu) en klassieke schoonheid (Andreya Triana).

Ik ga me niet helemaal in de discussie mengen wat hierboven wordt gevoerd, maar een kleine samenvatting: Andreya Triana is een mooiere vrouw dan Janet Jackson vroeger was, heeft een mooiere cover die perfect aansluit tussen de combinatie van haar stem en de wat zwevende productie van Bonobo. Haar stem vind ik dan ook prachtig en ben toch wel "fan" van beide artiesten. Ik heb nu wel 4* staan.... Ach laat ook maar, verwacht toch dat het 4.5* wordt. Langere reactie volgt wanneer ik er zin in heb.

En dan te bedenken dat de onderstaande foto nog niet eens de foto is die ik bedoel. Je kan gewoon niet ontkennen dat ze niet op elkaar lijken...

Janet

Je moet echt stekeblind zijn, wil je vinden dat beide dames op elkaar lijken.