Andreya Triana - Lost Where I Belong (2010)

Ik zou gisteravond deze CD al eens onder de loep nemen, maar ik ben tijdens het beluisteren in slaap gevallen... Saaiheid was in dit geval niet de reden. Eerder het tegenovergestelde.

De voornaamste reden om dit album te checken was dat er weer een album uit was gekomen van een vrouwelijke zangeres en een producer. Het andere album waar ik op doel is A Bright Cold Day van Dutch. Nu is het verschil tussen beide duo's vrij groot. Ten eerste is de stijl van Bonobo totaal anders dat het werk van Stoupe, die veel harder te werk gaat. Ten tweede is Liz een folk/pop-zangeres die met lange, harde uithalen prachtig zingt op de beats van Stoupe. Andreya Triana is eigenlijk meer haar tegenpool.

Andreya Triana is een zangeres met een, zoals de mooie cover al doet vermoeden, prachtige ouderwetse soulstem. Of zij nou de beste (soul)zangeres is op dit moment kan ik zeggen, want zoveel kennis/ervaring heb ik op dit gebied niet. Het zou mij niet verbazen als het men dit wel vindt. Haar stem is echt bijzonder mooi.

Daarnaast is de rol van Bonobo ook zo belangrijk. Zijn deelname was ook een reden om dit album te proberen. Black Sands (met gastbijdrages van deze dame) vond ik zeer goed. De rol van Bonobo is onopvallend opvallende te noemen. Zij bijdrage is in de eerste plaats het verzorgen van de achtergrondmuziek. Dit doet hij uitstekend. Heerlijk rustige gitaarstukjes met af en toe een lekkere drum op de achtergrond. Gelukkig blijft zijn rol niet beperkt tot alleen dit, want wanneer Andreya Triana even lekker gaat haar keel open gooit en het tempo omhoog gaat, blijft Bonobo niet achter. Met zijn muziek versterkt hij echt elke klank die uit de mond van Andreya Triana komt. Deze aanvulling is (bijna) perfect te noemen.

Andreya Triana zorgt voor het ouderwetse soulgeluid en Bonobo moderniseert dit met zijn electronische sound. Samengevoegd zorgt dit voor een plaat die je meesleept en helemaal tot rust brengt (soms iets te...). Lekker achterover leunen en genieten dus!

(Het zal moeilijk zijn een samenwerking als deze te kunnen overtreffen (misschien alleen een zangeres met Emanciptor achter de knoppen). Vooralsnog blijft dit voor mij het beste werk tussen een producer en een zangeres! Tips zijn trouwens welkom!)

Één van de allerbeste en vooral allermooiste albums die muziekjaar 2010 ons gebracht heeft is ‘Lost Where I Belong’ van Andreya Triana. Nu kwam dit album al op 10 augustus uit en zullen jullie je afvragen waarom er nu pas een recensie is. Nou, het heeft even geduurd voordat het allemaal helemaal binnenkwam bij mij en me overtuigde. Maar nu het me overtuigd heeft ben ik ook echt helemaal om.
Andreya Triana was dit jaar al eerder te horen op het prachtige ‘Black Sands’ van Bonobo en ditzelfde Bonobo heeft ook Triana meegeholpen met dit album.
Nu is Andreya niet een power-vrouw qua vocalen, maar iemand die het heel dicht bij haarzelf houdt. Klein, breekbaar, sfeervol, dat zijn termen die eerder bij haar stem passen. Maar alles spatzuiver en het sleept je echt mee.
Over het album gesproken moet gezegd worden dat het niet een album zal zijn waar je snel losse nummers van op zal zetten. Productioneel is er namelijk op zo’n manier een bepaalde sfeer neergezet dat dit eigenlijk alleen overtuigd als het album als in het gehele concept gehoord wordt.
Een kort album met 9 topnummers, stuk voor stuk prachtige songs die in dienst staan voor het prachtige en sfeervolle geheel.
Eerst er is de sfeerzettende opener ‘Draw the Stars’. Minimale producties geheel in dienst van het nummer en in dienst van Andreya’s stem. Iets waarmee Bonobo altijd wel raad weet.
De titelsong klinkt dan weer wat voller, lijkt meer singlemateriaal. Al zal niks daar zich echt voor lenen op dit album. Omdat, nogmaals, de gehele sfeer dan jammerlijk gemist wordt.
Dromerig, gevoelig, herfstig, zo gaan we ook verder met ‘A Town Called Obsolete’. Dit is waarschijnlijk het mooiste nummer van dit album. Het nummer is wat pittiger als voorgaande twee. Mooie tekst, mooi gezongen.
Echt zin om dit album per nummer te bespreken heeft het ook niet. Dat doet af aan het geheel. Of het nu het fluitwijsje in ‘Darker than Blue’ is, of het extatisch opgebouwde ‘Draydreamers’. Het smachtende ‘Far Closer’, of juist het ‘Something in the Silence’ met de jazzy feeling. En wat dan te denken van ‘Up in Fire’, een nummer waarin de productie wat meer aanwezig is en het refrein veel te aanstekelijk. En natuurlijk niet te vergeten de afsluiter, simpelweg ‘X’ genaamd. Een afsluiter die nog maar eens een dikke stempel drukt op de dromerige sfeer van het album. Na negen nummers is het gewoon helemaal af. Tot in de puntjes verzorgt.
‘Lost Where I Belong’ van Andreya Triana dus. Een album dat je echt als geheel moet beluisteren. En een album waarbij je je na één luisterbeurt niet moet laten afschrikken als het nog niet helemaal binnenkomt. Dit heeft dan gewoon meerdere luisterbeurten nodig en gaandeweg zal je alle pracht en praal die in dit album verborgen zit gaan ontdekken en zal je geheel geboeid gaan luisteren naar de prachtige stem van Andreya Triana.