Andreya Triana - Lost Where I Belong (2010)

Misschien als je andere foto's van haar ziet wel ja. Maar kom op zeg, deze albumcover heeft duidelijk overeenkomsten met bepaalde foto's van Janet uit de jaren '90. Niet dat mij het wat kan schelen overigens... het gaat mij om de muziek. Niet haar uiterlijk.

Een India Arie kloontje. Leuk maar weinig origineel.
Niet onplezierig, maar er blijft niets 'plakken'.
Derhalve alweer bijna vergeten.

Absoluut mee eens!

De creatieveling zou dit album kunnen beschouwen als een prettige droom op een zwoele avond. Het is een ervaring die, hoewel hij zeer aangenaam is, als een waas voorbij gaat. Wanneer je wakker wordt en je ogen zich openen ben je al vergeten waar de droom over ging. Dat is dus het geval met de debuutplaat van Andreya Triana. Het plaatje steekt kwalitatief prima in elkaar, maar het doet je niet verlangen naar meerdere dromen. Zowel de begeleiding als de zang van Andreya missen de nodige spanning om echt te kunnen bijblijven. Daarnaast vind ik haar stem ook niet bijzonder. Jammer.

Dit album krijgt niet de liefde die het hoort te krijgen. Anyway, heb ik Andreya lekker voor mezelf.

Nou, het is toch een halfje omhoog gegaan. De sfeer van het album weet me steeds meer te pakken.

Helemaal niks mis mee, dit.

Is dat Isaac Hayes op die cover?

Die lijkt er inderdaad wel weer een beetje op. Bedankt voor je toevoegende commentaar Kos.

De opener 'Draw the Stars' doet me erg denken aan een liedje van Oi van Voi. Maar welke?

Je bedoelt dat je het een belediging vindt omdat je Triana goed vindt en Janet niet?
Haha, om dit nou nét tegen Reijersen te zeggen laat me lachen.

Eens goed kijken hoe hij het bedoeld he Hij beaamt juist mijn gedachten.

Eerder omdat Janet een lelijke vrouw is, en Triana er prachtig uitziet. Ik vind gewoon dat ze niet op elkaar lijken. Heel veel blanke mensen vinden donkere mensen op elkaar lijken, ten onrechte.

Sorry, verkeerd gedacht! Vond het ook al raar gezien kemm altijd weet wat ie zegt.
Juist door vaagheden kunnen de meest uiteenlopende mensen qua uiterlijk op elkaar lijken.

Laat ik het er maar op houden dat ik de overeenkomst niet zie. Hoe vaag de afbeelding ook mag zijn.

En ondertussen is dit nog steeds een prachtalbum!

Beste album van het jaar, en dat zal wel zo blijven denk ik.

Dat deze dame een heel mooie stem heeft, weten we al van het eerder dit jaar verschenen 'Black Sands' van Bonobo, tot nu toe mijn album van het jaar. Ik ben verheugd dat Bonobo aan dit solodebuut van Andreya Triana heeft meegewerkt. Zijn invloed is duidelijk te horen, al blijft hij hier meestal op de achtergrond. Hij lijkt wel de gave te bezitten om heel goed in te kunnen schatten wat hij moet inschakelen qua instrumentarium, om de zangeres zo goed mogelijk te ondersteunen. Nu vond ik de zang op 'Black Sands' niet de meest geslaagde daad op die plaat, maar in deze omstandigheden vind ik het toch een erg aangename plaat, vooral dankzij de producer Bonobo dus.

P.S. Over de Janet Jackson-vergelijkingen; om het met een South Park-uitspraak te zeggen: "Maybe I should just stay out of this one"

3,5 sterren

Mooie plaat, er wordt door Andreya goed gezongen en Bonobo is een prima producer. Toch vind ik de zang soms net iets te saai worden. Ik vind zelf hun samenwerkingen op Black Sands toch beter denk ik.

Voor nu 3,5* met vrij goede kans op een halfje verhoging.

Ik heb deze toch weer met 0,5 verhoogd. Ik begin deze plaat na aardig wat luisterbeurten steeds meer te waarderen. Vooralsnog is het album van Aloe Blacc wel mijn favoriete Soul album van dit jaar, maar dit is ook erg fijn.

En met een heel punt omhoog! Hij nu dan eindelijk, na vele vele luisterbeurten, goed binnen gekomen.

Één van de allerbeste en vooral allermooiste albums die muziekjaar 2010 ons gebracht heeft is ‘Lost Where I Belong’ van Andreya Triana. Nu kwam dit album al op 10 augustus uit en zullen jullie je afvragen waarom er nu pas een recensie is. Nou, het heeft even geduurd voordat het allemaal helemaal binnenkwam bij mij en me overtuigde. Maar nu het me overtuigd heeft ben ik ook echt helemaal om.
Andreya Triana was dit jaar al eerder te horen op het prachtige ‘Black Sands’ van Bonobo en ditzelfde Bonobo heeft ook Triana meegeholpen met dit album.
Nu is Andreya niet een power-vrouw qua vocalen, maar iemand die het heel dicht bij haarzelf houdt. Klein, breekbaar, sfeervol, dat zijn termen die eerder bij haar stem passen. Maar alles spatzuiver en het sleept je echt mee.
Over het album gesproken moet gezegd worden dat het niet een album zal zijn waar je snel losse nummers van op zal zetten. Productioneel is er namelijk op zo’n manier een bepaalde sfeer neergezet dat dit eigenlijk alleen overtuigd als het album als in het gehele concept gehoord wordt.
Een kort album met 9 topnummers, stuk voor stuk prachtige songs die in dienst staan voor het prachtige en sfeervolle geheel.
Eerst er is de sfeerzettende opener ‘Draw the Stars’. Minimale producties geheel in dienst van het nummer en in dienst van Andreya’s stem. Iets waarmee Bonobo altijd wel raad weet.
De titelsong klinkt dan weer wat voller, lijkt meer singlemateriaal. Al zal niks daar zich echt voor lenen op dit album. Omdat, nogmaals, de gehele sfeer dan jammerlijk gemist wordt.
Dromerig, gevoelig, herfstig, zo gaan we ook verder met ‘A Town Called Obsolete’. Dit is waarschijnlijk het mooiste nummer van dit album. Het nummer is wat pittiger als voorgaande twee. Mooie tekst, mooi gezongen.
Echt zin om dit album per nummer te bespreken heeft het ook niet. Dat doet af aan het geheel. Of het nu het fluitwijsje in ‘Darker than Blue’ is, of het extatisch opgebouwde ‘Draydreamers’. Het smachtende ‘Far Closer’, of juist het ‘Something in the Silence’ met de jazzy feeling. En wat dan te denken van ‘Up in Fire’, een nummer waarin de productie wat meer aanwezig is en het refrein veel te aanstekelijk. En natuurlijk niet te vergeten de afsluiter, simpelweg ‘X’ genaamd. Een afsluiter die nog maar eens een dikke stempel drukt op de dromerige sfeer van het album. Na negen nummers is het gewoon helemaal af. Tot in de puntjes verzorgt.
‘Lost Where I Belong’ van Andreya Triana dus. Een album dat je echt als geheel moet beluisteren. En een album waarbij je je na één luisterbeurt niet moet laten afschrikken als het nog niet helemaal binnenkomt. Dit heeft dan gewoon meerdere luisterbeurten nodig en gaandeweg zal je alle pracht en praal die in dit album verborgen zit gaan ontdekken en zal je geheel geboeid gaan luisteren naar de prachtige stem van Andreya Triana.

Dit is wat er nu gebeurt.... Dat ik dit niet eerder heb geluisterd. Ik vind de vergelijkingen met India Arie en Janet niet in verhouding. Misschien ook omdat ik die beide niet zo digg.... Door te kijken in het stemgedrag van mijn goede vriend Rob kwam ik deze plaat tegen... Dit is

de eerste 5 van dit jaar....Deze staat al 2 dagen non stop aan...

Alles klopt aan deze plaat...

De lengte, de sfeer, de zangeres en de instrumentale begeleiding is subliem!

Something in the Silence is by far mijn favoriet hier. De rest van het album is lekker, maar kan niet tippen aan het niveau van dat nummer. Heeft wel potentie dit meiske

Zonder racistisch te zijn: ze zijn wel hetzelfde type hé. Niet super mager, licht donker tintje en datzelfde type krullend haar. Op die albumcover foto heeft ze zeker wel van Janet weg eigenlijk, zelfs haar neus lijkt er wat op. Maarja dat is eigenlijk onbelangrijk, de cd toch maar eens uitchecken want daar draait het om. Wat ik van haar hoorde op ninja tune en bonobo albums klonk best goed dus verwacht hier wel wat van...

Wow ik ben niet echt een fan van trage soul muziek maar dit is zeker een zeer aangename plaat. De zangeres lijkt qua stem alvast helemaal niet op janet jackson Ze heeft een warme, sterke stem, erg aangenaam om naar te luisteren. Maar vooral de instrumentale begeleiding vind ik erg sterk... Dat bonobo hier veel mee te maken heeft hoor je er wel aan, de instrumentals zijn iets minder nadrukkelijk aanwezig dan op bonobo's eigen albums maar je hoort het aan hoe de sfeer wordt opgebouwd op het album... Ik ga voorlopig beginnen met een 4

Dit klinkt op het eerste gehoor erg goed. Op het album van Bonobo vind ik haar ook al erg goed. Daarom besloten om deze ook niet aan mij voorbij te laten gaan. Binnenkort maar even vaker luisteren en dan mijn stem maar uitbrengen.

Ik vind deze mss wel beter als black sands...