Depeche Mode - 101 (1989)

Er zijn zo'n aantal live dubbelaars die een heel hoog niveau halen en die steeds weer keren (keerden) op de lijstjes. Dit is er duidelijk eentje van: ik had heel goede kritieken gelezen, in de zogenaamd betere muziekbladen (die oorspronkelijk DM niet zo hoog aanschreven) en toen ik een vriend kende die 'm had, heb ik 'm snel geleend. Ik heb deze cd ook even snel aangeschaft, en hij blijft ook nu in mijn top 10 van beste live-cd's staan.

Een erg goed live-album is het zeker maar mooiste live-album ooit? Dat gaat me wat te ver. Ik kan reptile71 soms wel volgen in z'n uitspraak over het overdreven harde gejuich. OK, het is een live-album en het hoort erbij, maar heel soms overheerst het wel de muziek en dat kan niet de bedoeling zijn.

Toch verdient hij zeker minstens vier sterren, door de mooie setlist en sommige uitvoeringen zijn waanzinnig, zoals Never Let Me Down Again die wat verlengd wordt en als het publiek het even overneemt tijdens Everything Counts . Ook moet ik nog even die prachtige hoes vermelden, het geeft echt het live-sfeertje weer, zeer mooi gedaan.

En dan te denken dat er hier nog geen sprake was van Violator, wat als Policy of Truth & Personal Jesus hier ook nog eens op te vinden waren? Om nog maar te zwijgen over nummers als World In My Eyes, Walking In My Shoes en Enjoy The Silence (misschien wel het beste nummer ooit gemaakt in mijn ogen).