Kno - Death Is Silent (2010)

Dit album was een complete verrassing voor mij dit jaar. Niet qua muziek, want dat het goed zou worden zou geen verrassing horen te zijn. Nee, de verrassing was dat Kno een solo-album zou uitbrengen. Tegen de tijd dat ik dit hoorde was de release datum niet zo ver meer weg, maar het wachten duurde wel lang. Dit heb ik niet veel vaker gehad bij een plaat. De reden dat ik uitkeek naar dit album, is dezelfde reden waarom A Piece of Strange een prachtig album is: Kno.

Tussentijds had ik dus de tijd om wat meer werk van CunninLynguists te proberen. Hierin werd ik wel een beetje teleurgesteld. Het blijft een van de beste hip-hopformaties op dit moment, maar luister uiteindelijk voor de producties van Kno. Op A Piece of Strange was hij de man die in de spotlights stond met zijn producties. Op de andere album laat hij ook zien wat hij kan, maar dan meer in dienst van CunninLynguists. Hij maakt de beats ter ondersteuning van de rappers. Op A Piece of Strange zijn Deacon the Villain en Natti meer opvulling van Kno's producties.

Tijd voor Kno om weer de show te stelen en dat doet hij op Death is Silent. En hoe! Alles is weer tot in de puntjes aanwezig. Het thema van het album was al duidelijk na de titel en de prachtige hoes. De tracks die daarna uitgebracht werden bevestigden dit thema. Het album is erg donker. Niet donker op de manier van rauwe en duistere beats, maar donker op de manier van diepe, gevoelige en mysterieuze muziek. Kno dit als vanouds met (vrouwelijke) vocalen die hij nog hoger en breekbaarder maakt zoals op They Told Me. De vocale samples worden aangevuld met drukke drums die weer in balans worden gebracht met instrumentaties die lang uitgerekt worden. Dat laatste zorgt grotendeels voor de mysterieuze sfeer die altijd om Kno hangt. Ook laat hij zien waar zijn roots liggen door ook veel zuiderse, country-achtige instrumenten te verwerken in zijn producties.

Van tevoren wist ik ook wel dat het qua gastartiesten vrij weinig fout kon gaan. Zijn CunninLynguists-maatjes passen natuurlijk perfect en zijn gewoon erg goede rappers. Over Tonedeff en Substantial hoef ik ook niks meer te zeggen. Tunji kende ik niet, maar die viel mij meteen positief op bij het nummer Rhythm of the Rain. Rhythm of the Rain is ook meteen mijn meest favoriete nummers op dit album. De zang in het begin is prachtig en de hele opbouw van dit nummer klopt gewoon. Het intro van Graveyard vind ik ook geweldig, alleen is Sheisty Khrist de enige artiest waar ik mijn twijfels over heb. Toch past hij wel goed op dit nummer.

Als laatst moet er natuurlijk nog een ding gecheckt worden: de rapkwaliteiten van Kno. Kno hoorde ik wel eens op albums van CunninLynquists voorbij komen, maar hij sprong er zeker niet uit tussen Natti en Deacon the Villain. Op dit album laat hij blijken minimaal gelijkwaardig aan zijn mede gastartiesten te kunnen zijn (behalve bij Tonedeff dan, want zijn verse is gewoon te sterk). Maar Kno laat hier horen goed te kunnen rappen en daarnaast ook nog een prachtige, emotionele teksten in zijn hoofd te hebben.

Zijn er nog minpuntjes? Nee eigenlijk helemaal niet. Tuktak heeft mij trouwens wel aan het denken gezet en hij heeft op zich wel gelijk. Alleen doet het totaal geen afbreuk aan het album wat er nu staat. Toch zou een CD met een vrouwelijke artiest a la Dutch zeker geen slecht idee zijn. Dit album krijgt een beoordeling wat zelfs beter is dan van te voren verwacht. Onder de 4* zou hij bijna zeker niet komen, maar dit is gewoon de volle beoordeling waard. De kans dat hij iemand uit mijn top-10 schopt is zelfs aanwezig. Death is Silent is tot nu de beste plaat van 2010 en er komt niet zo heel veel meer aan wat hier verandering in kan brengen...

Mooiste nummers vind ik naast Rhytm of the Rain, Spread your Wings, I Wish I was Dead, They Told Me en natuurlijk La Petite Mort (Come Die with Me (geweldige titel!):

There two things in this world: wondeful, visceral, sexy sex... and death. Horrible, boring death. Now I'm going to go off and have sex before I die...

Je had gelijk, begin dit album nu ook heel erg te waarderen. Maar nog steeds geen APOS.

Eerst vond ik dit album dé shit. Maar nu kan ik het niet meer lang meer luisteren. Het verveeld me te snel. De stem van Kno is te saai, er zit totaal geen emotie in. En dat verwacht ik wel bij dit album, kijkende naar de titels en het thema. Ik kan ook weinig leuks ontdekken in zijn teksten. Hij wordt door elke rapper eruit gerapt, vooral door Tunji. Productioneel is het wel aardig, maar op den duur lijkt het ook alsof ik in slaap val. Er zijn maar twee nummers die ik echt geslaagd vind, dat zijn Loneliness (heerlijk refrein) en Not At The End (de ommekeer van het album). Maar verder een lichte teleurstelling, ik had verwacht met zo'n concept. Ik sluit me dus aan bij Niek en MJ.

3*

Death is Silent is voor mij de opening geweest naar het hele CunninLynguists oeuvre. De eerste track die ik bij de release van deze plaat hoorde was Loneliness. Dit is natuurlijk een prachtige kennismaking met een beatmaker die ik nu als de beste in zijn vak beschouw. Het was een nummer zoals ik het nog niet vaak gehoord had in Hip-Hop. Veel gebruik van stem-samples, een dikke beat, die gelijk ook heel subtiel klinkt, en een prachtig refrein. Hier moest ik meer van horen.

Daarna ben ik het gehele album gaan beluisteren. Ik had gelezen dat dit ook wel beschouwd werd als emo-hop, maar zo heb ik het eigenlijk nooit bekeken. Natuurlijk, de cover heeft zeker iets emo-achtigs, maar het is eerder gewoon heel mooi. Ook de beats vind ik niet emo. Het thema is de dood en daar horen nou eenmaal grauwe beats bij.

Het album is een zeer constant geheel met een prachtige duistere sfeer. Het is te vergelijken met The National, wat ook grauw en mooi tegelijk is. Maar om zo'n sfeer toe te passen op hip-hop had ik niet voor mogelijk gehouden.

De gast-artiesten zorgen voor een prettige afwisseling, vooral Deacon the Villain doet het fantastisch op Spread Your Wings en ook Tonedeff is aan. De gastartiesten zijn ook wel nodig, want 45 minuten luisteren naar de houterige raps van Kno is te lang. Op deze manier wordt zijn enige minpuntje gecompenseerd. Verder worden de instrumenten op een prachtige manier ingevoegd, vooral de fluit in Graveyard is verrassend en voegt zeker wat toe.

Is er dan helemaal niks mis mee? Nou, eigenlijk niet. Ik zou niet zomaar een aantoonbaar minpunt kunnen noemen. Na deze plaat helemaal grijs gedraaid te hebben, ben ik begonnen aan CunninLynguists. Ook tof, maar het niveau van Death is Silent wordt niet gehaald. Nou ja, misschien dat A Piece of Strange dezelfde kwaliteit biedt, maar dit thema staat mij meer aan.

Vrijwel alles klopt, producties en teksten van een hoog niveau, mooi uitgewerkt thema. 4,5*