Kno - Death Is Silent (2010)

Babs / Illuminati, dat is duidelijk.

Eerlijk gezegd ben ik niet zo heel erg van die duistere hiphop, als je snapt wat ik bedoel.(zeg maar een beetje van de cover uitstraalt) al moet ik zeggen dat ik Amry of the pharaohs toch wel erg dope vind. maar daarom krijgt dit album een 3. wat het is toch nog wel een goed album.

3 maanden na mijn beoordeling, een enkele weken (zeg een maand) niet meer in zijn geheel beluisterd. Enkel een nummertje op zijn tijd. Vandaag weer opnieuw beluisterd en ik kom tot de conclusie dat mijn 4,5* terecht is. In het begin was ik overdonderd door dit album en gaf het een 5*. Nu is dat bijgetrokken. Het blijft een geweldig album met een prachtige en goed uitgewerkte sfeer. Als ik dit vergelijk met CunninLynquists dan moet ik toch zeggen dat Kno beter bij zijn taak als producer van hen blijven en af en toe een rap er uit gooien, dan een heel album.

Yep al is er wel duidelijk verschil tussen at the end en midas van cyne, maar jij hoort het dus ook kan ik eruit afleiden joe ? Ik denk dat loyalists en cyne toevallig dezelfde sample hadden gebruikt aangezien hun album quasi op hetzelfde moment uitkwam en het ook voor beide een debuutalbum was. Dan kan het goed zijn dat ze die beat al een paar jaar eerder gebruikten en beide op hun debuut gooiden... Ik meen me te herinneren dat iemand op dit forum zei dat Kno niets wist van cyne of the loyalists toen hij die beat maakte. Hij had het gesampeled van een oude plaat, hij vond het leuk klinken en gebruikte het om abstract/reality te maken.

Of dit ook echt zo is kan je natuurlijk niet weten, best mogelijk dat hij wel degelijk ergens ooit een van die twee andere nummers hoorden en het wat bleef hangen. Zou wel lame zijn om het te ontkennen al weet ik ook niet heel zeker of hij dat ontkent, iemand zei het gewoon en ik weet ook niet meer precies wie, dus kan het die persoon ook niet meer vragen. Maar dat van first person heb ik altijd frapant gevonden, die van midas merkte ik op nadat ik collection beluisterde terwijl DIS nog vers in het geheugen zat. Het is minder duidelijk dan voor first person, wash en abstract/reality. Maar toch is het 'zeer toevallig' dat ze voor twee verschillende tracks dezelfde sample als cyne gebruiken, great minds think alike zeker... Binnekort gebruikt kno toevallig dezelfde sample als in steady op onreiology

Over Kno hoor ik wel vaker vage dingen, het is misschien wel een goeie producer maar ook een flinke kneus volgens mij... En als hij die sample al afkeek zal hij dat vast niet toegeven . Dus we zullen het nooit weten.

Denk dat Kno het ook wel wist van Abstract/Reality. Op zich niet erg, want een sample gebruiken die eerder gebruikt is, is niet erg zolang hij er maar wat moois van maakt. Wat hij heeft gedaan! Maar dan kinderachtig ontkennen...

Hmf.. weer zo'n emo-hop toestand.. ik had het kunnen weten na zo'n hoge beoordeling hier. .

Afijn, het klinkt wel iets beter dan Sage Francis, Atmosphere en dergelijk geneuzel (ondanks wat tergende hippie-voicesamples) , maar echt liefhebber zal ik er niet van worden.

Met name tweede helft van het album wordt het wat beter (vanaf Graveyard) .
Grappig trouwens And yes we're going Dutch, but no Van der Slootin .

Wat dacht jij Kos; kijkende naar de titel, de cover, de tracktitels en wetende dat het emo-rap is: dit moét wel een goed album zijn?

Ik wist helemaal niet wat voor rap het was. . En de titels heb ik totaal niet op gelet...

En buiten dat: Gravediggaz roeleren .

Een van de betere albums van 't jaar 2010! Ik vind vooral Come die with me en Rhytm of the Rain heerlijk!

Haha wow, ik stelde me net even voor dat dit de albumhoes was van 6 feet deep. Op een soort van next-level twisted manier past het wel .

Probeer is even niet zo vermoeiend cynisch te doen.

Maar ik ken Kos, vandaar mijn bericht.

Ik moet even zeggen, Rhythm of the Rain is echt een geweldig nummer

Zeer sterk album, geniale beats volgen zich af met goede gastartiesten en een verrassend goede Kno ook als rapper.De beats zijn vanaf de eerst noot al super en raken je ook, ook is het natuurlijk bekend dat Kno ons wou laten ik heb niet zitten huilen maar als het album afgelopen was, wist ik wel dat dit album mij toch geraakt had.

Verse van Tunji (Nog nooit van die kerel gehoord, maar is wel harde verse)

Geen zorgen MJ, ik begrijp je volledig

Death is Silent is voor mij de opening geweest naar het hele CunninLynguists oeuvre. De eerste track die ik bij de release van deze plaat hoorde was Loneliness. Dit is natuurlijk een prachtige kennismaking met een beatmaker die ik nu als de beste in zijn vak beschouw. Het was een nummer zoals ik het nog niet vaak gehoord had in Hip-Hop. Veel gebruik van stem-samples, een dikke beat, die gelijk ook heel subtiel klinkt, en een prachtig refrein. Hier moest ik meer van horen.

Daarna ben ik het gehele album gaan beluisteren. Ik had gelezen dat dit ook wel beschouwd werd als emo-hop, maar zo heb ik het eigenlijk nooit bekeken. Natuurlijk, de cover heeft zeker iets emo-achtigs, maar het is eerder gewoon heel mooi. Ook de beats vind ik niet emo. Het thema is de dood en daar horen nou eenmaal grauwe beats bij.

Het album is een zeer constant geheel met een prachtige duistere sfeer. Het is te vergelijken met The National, wat ook grauw en mooi tegelijk is. Maar om zo'n sfeer toe te passen op hip-hop had ik niet voor mogelijk gehouden.

De gast-artiesten zorgen voor een prettige afwisseling, vooral Deacon the Villain doet het fantastisch op Spread Your Wings en ook Tonedeff is aan. De gastartiesten zijn ook wel nodig, want 45 minuten luisteren naar de houterige raps van Kno is te lang. Op deze manier wordt zijn enige minpuntje gecompenseerd. Verder worden de instrumenten op een prachtige manier ingevoegd, vooral de fluit in Graveyard is verrassend en voegt zeker wat toe.

Is er dan helemaal niks mis mee? Nou, eigenlijk niet. Ik zou niet zomaar een aantoonbaar minpunt kunnen noemen. Na deze plaat helemaal grijs gedraaid te hebben, ben ik begonnen aan CunninLynguists. Ook tof, maar het niveau van Death is Silent wordt niet gehaald. Nou ja, misschien dat A Piece of Strange dezelfde kwaliteit biedt, maar dit thema staat mij meer aan.

Vrijwel alles klopt, producties en teksten van een hoog niveau, mooi uitgewerkt thema. 4,5*

Mooie recensie en ik ben het ook met je eens.
Alleen het feit dat het thema van Death Is Silent je meer aanspreekt dan A Piece Of Strange vind ik raar maar ieder zijn mening.

Op Le Petite Mort, is dat nou een sample van de stem van Kanye, of heeft Kanye dat zinnetje van 'if we die in eachothers arms, still get laid in the afterlife' nou gejat van Kno?

Dat eerste.

Logisch dat het een sample is, volgens mij. Waar ik echter wel over struikelde, was dat Kanye Wests album later uitkwam dan deze, dus had Kno hem dan al gesampled toen dat liedje als single uitkwam?

Lost in the World was in ieder geval al te beluisteren op Youtube, toen dit album uitkwam. Ik heb toen die sample opgezocht

Ja pqt dat vond ik dus ook al zo vreemd. Maar bedankt jongens!

Ik hou persoonlijk niet echt van depressieve liedjes, maar ik ben toch beginnen luisteren naar deze plaat enkel en alleen omdat Kno een CunninLynguists lid is en ik alles van die groep wil beluisterd hebben. Ik moet zeggen dat bijna geen enkel nummer me verveeld heeft - iets wat ik veel heb bij 'depressieve' dingen en heb toch wel genoten van een aantal nummers. Nummers zoals 'La Petite Mort ' (het beste nummer van het album trouwens), 'They Told Me' en 'If You Cry' zijn de uitschieters. De andere nummers zijn kwalitatief ook wel goed, mede dankzij de beats en samples die er worden gebruikt, maar zijn niet zo goed zoals die drie.

Ook is het jammer dat een nummer zoals 'Graveyard' wordt verkracht door de gastartiest - in dit geval Sheisty Khrist -. Zonder Sheisty Khrist zou het nummer ook een uitschieter geweest zijn.

Ik vind Sheisty nog meevallen op: Graveyard.
Maar inderdaad is het geen uitschieter.

Kon hier altijd maar moeilijk doorheen komen, nog steeds eigenlijk, maar ik moet toch dit even kwijt: La Petite Mort

En ik hoop nog steeds dat er een Kno VS Tonedeff album komt. Ik vind Kno als rapper vaak maar vervelend, waar ik Tonedeff vaak geniaal vind.

Wauw... dit album heeft me nu toch echt te pakken...
Elk nummer even apart:

Death Is Silent (2:56) - Wat is het toch een heerlijke intro, erg nette drumbreak met sfeercreërende geluiden en instrumentatie op de achter/voorgrond. Hier komt Kno zijn rustige en minder op de voorgrondstaande stem heel goed van pas, door een geheel te vormen met de rest.
If You Cry (3:27) - Ik heb een erge voicesample-fetish volgens mij, dus dit vind ik een erg mooi nummer, hoewel het mij toch soms net iets teveel doet denken aan CL - Mic Like a Memory (die blazers).
Loneliness (3:20) - Ook weer de lekkere voicesample, en erg nette drums. Kno zelf vind ik hier wat minder, waarschijnlijk omdat de beat een beetje simpel is gehouden, wat Kno dwingt om met zijn stemgeluid je aandacht te houden. Ik moet dan wel zeggen dat het een erg goede keus was om hier gastartiesten aan toe te voegen, maar eerlijk, die doen het ook niet super.
La Petite Mort (Come Die with Me) (3:32) - Eerste keer dat ik dit nummer hoorde, werden mijn ogen toch een beetje vochtig... Ik had hem niet verwacht, niet ergaandachtig luisterend, werd ik erg positief verrast. Dat refreintje is zo mooi gezongen en tsjah... de tekst weet me dan ook wel heel erg diep te raken. Ik beken inderdaad schuldig te zijn aan de aanbidding van emo rap. Kanye sample vind ik niet zo super...
Rhythm of the Rain (4:32) - Weer zo'n lekker refrein, ik zat te twijfelen tussen gesampled en door TTH gezongen (ken de artiest verder niet). Ook hier merk ik weer dat ik mezelf wel kan zien in Kno zijn werk (als mindere versie dan natuurlijk). Beats zijn altijd erg goed, teksten zijn erg goed, technisch gezien ook, veel multi's etc. Maar als hij de mic beetpakt, weet hij lang niet altijd te overtuigen. Hier ook merk je dat Tunji die, tekstueel gezien, voor mij een duidelijk mindere verse had dan Kno, toch simpel de show steelt met een veel beter stemgeluid en stemgebruik.
Spread Your Wings (3:16) - Leuk refreintje weer. Deacon en Kno laten duidelijk op dit nummer zien dat ze al een tijdje samenwerken, je hoort op een bepaalde manier een soort chemie, kan ook mijn verbeelding zijn natuurlijk.
Smile (They Brought Your Coffin In) (1:53) - Ik had de hele titel nog niet gelezen en moest wel glimlachen toen ik het hoorde, Smile, the brought your coffin in. Erg leuke interlude met weer erg mooie drums, die er erg mooi inknallen.
Graveyard (2:53) - Ik vond het bij de intro erg twijfelachtig, of dit nou wat leuks zou worden... Daarna toch blij verrast met Kno op zijn best, dit album (raptechnisch gezien). Hier had ik graag wat langer van willen genieten, maar nee hoor, dan moet er een superleuke gastartiest langskomen die een niet al te mooi lopend refreintje komt rappen, en dan is het toch wel heel snel afgelopen... Jammer.
I Wish I Was Dead (4:56) - Kno op de boards + Tone op de mic = een prachtcombinatie. Ik ben de laatste tijd erg fan geworden van Tone zijn stemgeluid en vaardigheden met de pen. Hoewel Kno zijn verse erg vervelend is om aan te horen, door de manier waarop hij constant stopt en weinig laat doorvloeien (wat erg mooi had kunnen zijn met dat stuk zonder drums), weet hij op het einde van zijn verse hem, verrassend genoeg, een nog leukere twist te brengen dan Tonedeff (die kwam met: I'm waiting for the light at the end of the tunnel, 'til it hits me, and it was a train), waarin hij op erg sneue wijze beschrijft hoe zijn verloofde hem afmaakt, na hem (mag je toch aannemen) eerst halfdood te hebben geschoten, tragisch.
They Told Me (3:59) - Erg leuk sample in het refrein. De beat overstemt Kno zijn stemgeluid een beetje, en dan werkt hij toch het beste. Deacon komt ook best netjes. Dit nummer weet me niet erg te raken ofzo, maar is zeker niet slecht.
When I Was Young (3:32) - Waar... waar oh waar haalt Kno zijn samples vandaan... Ook de perfecte timing van de geluiden... het zijn vaardigheden waar, ik denk, de meeste beginnende beatmaker van droomt. Verder, erg leuke en interessante verses over nette instrumentatie.
Not at the End (3:15) - Ik wil een Tunji-Kno-Tonedeff album, dat moet een classic kunnen worden.
The New Day (Death Has No Meaning) (3:08) - Erg mooie outro van een album dat voor mij altijd zo snel afloopt. Leuk sample ook aan het einde: Death has no meaning. Deed me denken aan een anime genaamd: Shikabane Hime, waarin gestorven mensen Shikabane worden als ze vonden dat hun einde geen rede had, als ze op een bepaalde manier een 'regret' hebben.

Over het algemeen een erg mooi album, wat me lang heeft geduurd om het te ontdekken (wat ergens wel vreemd is, want dit is toch echt hiphop die me op het lijf geschreven is Een tattoo jah.

Ik heb erg veel respect gekregen voor deze emo Premo.

Vind het een irritatiefactortje, wil niet elke keer herinnert worden aan zo'n gozer. Ben meer van het doodzwijgen.

Op zich wel een sterk album, al vind ik Kno een wat vlakke rapper en de plaat te veel bedacht, mag van mij iets spontaner klinken zoals (vroegere) CunninLynguists platen. Desalniettemin zet Kno wel weer uitstekend een mooie sfeer neer met zijn producties. Staan wat juweeltjes op, maar steekt schril af tegen veel CL materiaal.