2
geplaatst: 22 september 2025, 21:40 uur
Geproduceerd door David Kershenbaum is het titelloze debuut van The Reds desondanks nogal dof klinkend op streaming. Een band uit Philadelpha in de Verenigde Staten die in juli 1979 The Reds uitbracht.
Wat is dit? In het kort: stevige new wave. Ferme, luide gitaren van Rick Shaffer die tevens robuust zingt, met de vaak ijle toetsen van Bruce Cohen als tegenhanger; bassist Jim Peters en drummer Tom Geddes vormen de solide ritmesectie.
Tot op de dag van vandaag verscheen dit album nooit op cd. Liefhebbers die het willen hebben, zullen dus het (eventueel groene) vinyl op de kop moeten tikken. Op de hoes zien we een bekende foto uit ca. 1952 met publiek in een bioscoop, kijkend naar een 3D-film.
De plaat opent sterk met Victims dankzij passionele zang en gitaren. Daarna wordt het kalmer en wat mij betreft wat minder dan die opener, al is duidelijk dat de vier kunnen spelen en dat Shaffer jankende gitaarsolo's neerzet. In het bijna 7 minuten durende Lookout zingt hij over een traag ritme soms zó gepassioneerd, dat het vals wordt.
Dan toch liever het snelle, punkachtige Whatcha' Doin' to Me dat kant 2 aftrapt. Not You is langzamer maar net zo stevig, Talking is melodieuzer als een liedje van Joe Jackson in de typische stijl van The Reds. Over & Over komt hortend en stotend op gang en wordt dan vlot, met de dikke 5 minuten van Self Reduction wordt een fraai slot gebracht, inclusief kekke klaviergeluiden en een fraaie gitaarsolo.
Na dit debuut bij grote platenbaas A&M kwam de opvolger twee jaar later bij het kleine Stony Plain. The Reds bleven een onbekend bandje, dankzij potjandosie in mijn vizier gekomen.
Mijn reis door new wave kwam vanaf de Amerikaanse Shoes en ik reis door naar de opvolger daarvan, eveneens in de zomer van '79 verschenen.
Wat is dit? In het kort: stevige new wave. Ferme, luide gitaren van Rick Shaffer die tevens robuust zingt, met de vaak ijle toetsen van Bruce Cohen als tegenhanger; bassist Jim Peters en drummer Tom Geddes vormen de solide ritmesectie.
Tot op de dag van vandaag verscheen dit album nooit op cd. Liefhebbers die het willen hebben, zullen dus het (eventueel groene) vinyl op de kop moeten tikken. Op de hoes zien we een bekende foto uit ca. 1952 met publiek in een bioscoop, kijkend naar een 3D-film.
De plaat opent sterk met Victims dankzij passionele zang en gitaren. Daarna wordt het kalmer en wat mij betreft wat minder dan die opener, al is duidelijk dat de vier kunnen spelen en dat Shaffer jankende gitaarsolo's neerzet. In het bijna 7 minuten durende Lookout zingt hij over een traag ritme soms zó gepassioneerd, dat het vals wordt.
Dan toch liever het snelle, punkachtige Whatcha' Doin' to Me dat kant 2 aftrapt. Not You is langzamer maar net zo stevig, Talking is melodieuzer als een liedje van Joe Jackson in de typische stijl van The Reds. Over & Over komt hortend en stotend op gang en wordt dan vlot, met de dikke 5 minuten van Self Reduction wordt een fraai slot gebracht, inclusief kekke klaviergeluiden en een fraaie gitaarsolo.
Na dit debuut bij grote platenbaas A&M kwam de opvolger twee jaar later bij het kleine Stony Plain. The Reds bleven een onbekend bandje, dankzij potjandosie in mijn vizier gekomen.
Mijn reis door new wave kwam vanaf de Amerikaanse Shoes en ik reis door naar de opvolger daarvan, eveneens in de zomer van '79 verschenen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.