Jethro Tull - This Was (1968)

Het debuut van Jethro Tull laat al meteen een eigenzinnige band horen. De goed in het gehoor liggende bluesrock is doorspekt met jazz- en folkelementen. Het virtuoze getoeter op de dwarsfluit door Ian Anderson maakt het verder af. Alleen de overbodige drumsolo in Dharma for One verstoort de gezelligheid een beetje.

85/100

Kak! Toch gedaan zojuist en ja, in vergelijking met de latere platen van Tull vind ik dit een klapje minder. Toch is This Was een vermakelijke plaat. Door de jazz- en folkinvloeden is de bluesrock een stuk interessanter dan doorgaans in het bluesgenre.

Mooi debuut, maar nog lang niet de Jethro Tull van later datum (bijv. Aqualung). De opener My Sunday Feeling is wel een goed visitekaartje van de muziek van Jethro Tull, maar favoriet is uiteraard A Song For Jeffrey. Dharma for One had voor mij niet gehoeven. Drumsolo's werden in die tijd wel populair, vooral ook op live albums, maar in mijn beleving lijken al die drumsolo's te veel op elkaar.
De muziek van Cat's Squirrell is (deels) ook bekend van Led Zeppelin als onderdeel van Dazed & Confused (Live uitvoering) en van Cream.
3,5 * voor deze nummer 53 in de 100 Greatest Albums of 1968 en 60 in The Best Ever Album chart over 1968.

Deze ooit aangeschaft met zuurverdiende vakantiejob centjes ........ met de trein naar Antwerpen op zoek naar platen . Ja ondertussen weeral héél lang geleden. Mooi plaatje , maar de echte JT sound is hier nog niet helemaal te horen. Maar als JT liefhebber moet je deze plaat toch hebben vind ik.
Ondertussen kijk ik uit naar een nieuwe JT ,die binnen een paar weken word uitgebracht !

Jethro Tull is een band met vele vormen en gezichten en naar aanleiding van hun Belgische passage in november 2022 (onder voorbehoud uiteraard), ben ik bezig om eens terug wat meer van hun albums te draaien. Ik ben altijd meer fan geweest van hun jaren 70 spul (hoewel op zo'n Rock Island ook echt geweldige nummers staan) en This Was heb ik dan ook altijd wat een mengelmoes gevonden. Dat ligt echter niet volledig aan het album zelf, hoewel je merkt dat het een band is die nogal veel richtingen uitgaat, maar wel aan het feit dat ik de 40th Anniversary Release in huis heb. Een geweldige uitvoering qua inhoud (die twee John Peel Sessions - track 11 tot en met track 15 is die van 23 juli 1968 en track 16 tot en met track 19 is die van 5 november 1968 - zijn geweldig), maar de volgorde steekt me wat tegen. Ik hoor persoonlijk niet zo veel verschil tussen de mono en de stereo-uitvoering en had de singles dan ook bij het originele album toegevoegd. Nu moet je eigenlijk het album 2 keer in zijn volledigheid luisteren om echt alle unieke nummers te horen en zelfs dan herhalen sommige nummers zich nogal snel. Dat allemaal terzijde is het wel een debuut om U tegen te zeggen.

Je verwacht niet dat deze band slechts 4 jaar later met zo'n meesterwerk als Thick as a Brick zou afkomen (ook wel omdat Tull wel wat personeelswissels onderging), maar This Was heeft achteraf gezien ook absoluut zijn charme. Een aantal geweldige instrumentals (het blijft vreemd om Dharma for One op deze manier te horen, ik verwacht altijd dat Ian Anderson gaat invallen met "Dhaaarmaaaaaaa") en zeker Cat's Squirrel blijft toch o zo'n lekker nummer. Round daarentegen is een wat inwisselbare flard van +/- een minuut, maar ook in de nummers waarin Ian Anderson zingt is hij op dreef. Song for Jeffrey is denk ik het bekendste nummer van de plaat, maar ik denk dat ik nog net iets meer fan ben van Beggar's Farm en natuurlijk My Sunday Feeling. Hoe Anderson daar al tekeer gaat op zijn dwarsfluit... Het is één van de weinige aspecten dat zich doorheen de geschiedenis van Tull herhaalt en het is net daardoor dat ik zo'n fan ben. Die singles mogen er trouwens ook nog wel zijn. Digitaal heb ik hier dan ook wat mee geschoven en een mooi setje van gemaakt, maar jammer genoeg gaat dat met de fysieke schijfjes niet.

Raarrrr dat ik deze miste in mijn collectie. Een fijn tweedehands lp-reissue uit 1999 weten te vinden. Klinkt helder, warm en ontroerend goed.

Oh wat zoh ik graag in die tijd leven, en de plaat in die tijd ontdekken. Vroeger was alles beter.

Ik heb deze Spaanse print uit 1980. Beter dan die van jou dus want van vroeger.

Behalve dan de toekomst, heb ik ooit van Bennie Jolink geleerd.

Er was ook 50th year anniversary edition, en die heb ik teruggelegd, want anders zou het zo duur worden, en omwille van het klimaat kies ik liever tweedehandsjes...

Intussen heb ik gewoon wel de 50th anniversary edition (tweedehands, dat wel), met mooi boekwerk. Halve punt ook maar gelijk erbij, want ik kan echt geen genoeg krijgen van deze plaat.

Zondag's al helemaal ...........

De hoge scores voor deze plaat vallen me hier wel op. Nu vind ik This Was allerminst slecht, maar zeker niet het beste wat Tull in haar uitbreide oevre heeft uitgebracht.
Je kunt goed horen dat hier een band aan het werk is die haar stijl nog moet ontdekken. "Beggars Farm" en "Song For Jeffrey" zijn denk ik het meest representatief voor het latere werk, nummers als "Some Day the Sun... " en "It's Breaking me up" laten een wat andere stijl zien, die mij in elk geval minder aanspreekt.
Dharma For One begint sterk, maar verzandt halverwege in een vervelende drumsolo (Kronos wees hier ook al op), op de live versie van dit nummer op Living in the Past, gaat dit heel wat beter.
De introductie van de dwarsfluit in de popmuziek maakt Jethro Tull toch wel in redelijke mate uniek. De virtuositeit van de andere muzikanten naast Ian Anderson staat echter bij Tull buiten kijf. Na This Was werd gitarist Mick Abrahams vervangen door de wat ondergewaardeerde meestergitarist Martin Barre, omdat hij altijd in de schaduw stond van Ian Anderson, maar die wat mij betreft rechtstreeks in het rijtje mag van beste gitaristen aller tijden.
This Was is een redelijk begin van een uitstekende band die in ieder geval tot en met Heavy Horses mijn volle belangstelling en waardering had.

Opmerkelijk dat niemand in de 42 voorgaande berichten de naam van Clive Bunker laat vallen, want naast de meest opvallende aspecten van deze plaat (de blues als basis van veel nummers, tegelijkertijd een cover van een jazz-ikoon, Andersons fluit en karakteristieke stem, en de grote invloed van Abrahams op het totaalgeluid) vind ik zijn jazzy drumwerk op dit album echt fenomenaal, hij laat nummers als Beggar's farm, Move on alone en Dharma for one (in het groepsgedeelte) gewoon swingen (net als John Densmore dat bij de Doors deed). Los daarvan is dit een enorm aanstekelijke plaat vanwege de vrijheid van de spelopvatting en de lekkere sound, en dat vergoedt heel veel (zoals de doorsnee-bluesnummers Some day the sun won't shine for you en het ongeïnspireerd klinkende It's breaking me up). Cat's squirrel is na Cream enigszins overbodig, en van het slotfragment had ik nog wel wat meer willen horen, maar als totaalplaatje is deze debuutplaat voor mij een staalkaart van veelzijdigheid en inventiviteit. En op basis van de absolute hoogtepunten (My Sunday feeling, Beggar's farm en vooral A song for Jeffrey) zou ik in 1968 ook wel het vertrouwen hebben gehad dat het met de compositorische consistentie wel goed zou komen (en dat er ook wel betere teksten dan "you're breaking me up, woman, yeah, you're breaking me down" uit Andersons pen zouden vloeien).

Clive Bunker is zeker een gave drummer. Erg inventief, op de grens van jazz en rock. Zo hoor je ze tegenwoordig niet veel meer.

Hij verhuisde na Aqualung naar Abraham's nieuwe band Blodwyn Pig.

Als improvisator ook een gave drummer. Op de liveplaten uit deze periode ook goed te horen. Zijn drumsolo's zijn ook gaaf. Eeuwig zonde dat de drumsolo (en improvisaties in het algemeen) nagenoeg uit de rock zijn verdwenen.

Tony Iommi heeft duidelijk geluisterd naar Cat's Squirell. In Warning hoor ik duidelijke overeenkomsten.

In die generatie zaten een heleboel goeje drummers. Mike Kellie ( oa Spooky Tooth, Frampton's Camel, The Only Ones ), om er maar een te noemen, is er ook zo eentje waar je doorgaans niets over hoort maar die wel een heel specifieke eigen stijl heeft.

Bunker maakte trouwens eerst nog een tussenstop na Aqualung bij Jude, de band met Frankie Miller, Robin Trower & James Dewar die al kwa management en publiciteit al helemaal in de steigers stond maar nooit verder kwam dan het repetitiehok door de weerbarstigheid van Miller.

Het is altijd wat vreemd om 'terug te gaan in de tijd' bij de grote Prog groepen, die je kent van de successen die later kwamen. In hoeverre is er een lijn zichtbaar, is het wel eerlijk om de beginplaten te vergelijken met de kassuccessen ?
Wat dat betreft probeer ik onbevangen te luisteren naar Jethro Tull'debuut 'This Was'.

Jethro Tull kende ik vroeger enkel van hun hit 'Locomotive Breath'. En ooit een 'best of' van ze aangeschaft. Bij de cd introductie kon ik wel allerlei tweedehands vinyl van ze aanschaffen, dat voor een appel en ei te koop stond. En nog veel later geprobeerd mijn collectie van Jethro Tull compleet te krijgen. En in november 2018 de 50th anniversary tour in 013 in Tilburg bezocht.

Nu terug naar dit debuut van Jethro Tull 'This Was". Dit staat nog ver af van de succesvolle prog band Jethro Tull. Wat we horen is een redelijk bluesy groep. met hier en daar wat jazz en folk invloeden.
Het verhaal gaat dat de groep de studio inging, nog zonder enig platen contract. Sommigen hadden vooral op Ian Anderson ingepraat om de dwarsfluit achterwege te laten en ook de zang door iemand anders te laten verzorgen. Het ware karakter van Ian Anderson blijkt direct al, dat hij zich daar niets van aantrekt en wel verwacht dat een platenmaatschappij zich zal melden.

Het bluesy karakter van deze plaat komt waarschijnlijk mede door gitarist MIck Abrahams. Hij vertrekt ook na dit album om een andere blues band op te richten 'Blodwyn Pig', die 2 cult albums hebben uitgegeven.
Ergens las ik dat Jethro Tull ergens tussen Traffic en Cream zat, net wat steviger dan Traffic, maar minder ruig dan Cream.

Wat opvallend was; dit album was één van de eerste pop/rockplaten met een dwarsfluit (Jefferson Airplane gebruikte ze al sporadisch sinds de lente van '67, terwijl dit album uit oktober '68 komt), en het is het begin van een lange en succesvolle reeks uitstekende albums, altijd gedurfd maar zeker niet altijd uitmuntend. Wat verder opvalt bij dit debuut dat het vier instrumentale nummers heeft, redelijk ongebruikelijk en dat de plaat een bepaalde strakheid heeft (mede door drummer Chris Bunker) en redelijk zelfverzekerd overkomt. Verder is het ook echt groepswerk, want naast werk van Ian Anderson hebben de andere leden ook hun inbreng. Dat zal na deze plaat wel flink veranderen, want dan neemt Ian Anderson de leiding strak in handen.

Het is een echt jaren 60 album met daarin ook nog een drumsolo. Verder een paar opmerkelijke nummers : 'Serenade to a cuckoo' is geschreven door Roland Kirk, diegene die Ian Anderson dwarsfluit heeft geleerd en het eveneens instrumentale 'Dharma for one' dat Ekseption op hun eerste plaat op eigen wijze covert. En dat zeker niet verkeerd doet.

Al met al een meer dan verdienstelijk debuut.

Ik heb zelf van deze plaat de 40th anniversaire edition. Cd 1 heeft de geremasterde mono versie ,plus BBC sessions van John Peel en nog 4 nummers (2 extra en 2 andere versies). Cd 2 heeft de geremasterde stereo versie en ook hier extra nummers met verschillende opnames, waaronder 'the Christmas song" die veel later op het kerstalbum van Jethro Tull terecht komt.

In 2018 publiceerde Prog een interview van Malcolm Dome met gitarist Mick Abrahams, waarin deze terugblikt. Beiden zijn inmiddels overleden, de laatste enkele dagen geleden. Het staat nu online. Uiteraard ook over Blodwyn Pig, vooral zelfs: hier te lezen.