Peter Gabriel - Peter Gabriel (1977)

Mijn eerste indruk van dit album was "wat is dit breed opgezet." In het begin kon ik er dan ook geen vlees nog vis van maken. Het oude Genesis kende ik nog niet toen ik dit album kocht.

Zoals ik al eerder schreef is dit album erg breed van opzet en zou daarmee prima lesmateriaal kunnen zijn voor de muziekles op scholen. Na de eerste noot heb ik het idee dat ik bezig ben met een kroegentocht. Ieder café heeft zijn eigen sfeer, maar als ik dan even buiten ben merk ik dat ik nog steeds in dezelfde stad ben. Waarmee ik wil zeggen dat ik het knap vind van dhr. Gabriel dat hij al deze muziektalenten heeft.

Hiermee is dit debut van hem zeer goed te noemen. Toch geen meesterwerk voor mij, want ik mis net dat stukje opbouw wat daarbij nodig is. Dit had wellicht wel aanwezig kunnen zijn door de tracks in een andere (opbouwende) volgorde op de plaat te zetten.

Goede plaat, al is het niet zijn beste.
Wat 'Flipper' zei in 2006 klopt een beetje; de versie van 'Here comes the flood' is niet gewoon ook goed op Exposure van Robert Fripp, ze is gewoon nog veel beter.

Deze heb ik als 2e handsje gekocht, een jaar terug of zo. Ondanks dat de plaat qua stylen alle kanten uitvliegt, vind ik het erg mooi.
Ik heb geen idee welke nummers ik het beste vind van deze cd, de meeste ontlopen elkaar niet zoveel. Als ik echt zou moeten kiezen, zou ik voor Moribund, Sollsbury Hill, en Down the Dolce Vita gaan denk ik. Modern Love vind ik iets minder dan de rest.
Van Here Comes the Flood ken ik ook nog die versie met alleen piano die op de Best of van PG staat. Ik neem aan dat dat de versie is waaraan hierboven ook gerefereerd wordt. Beide versies hebben wel wat. Deze versie heeft wel iets, maar die veel ingetogener andere is indringender.

4*

Het scheppingsverhaal is voltooid, tijd om de wereld te ontdekken.
Hoe anders zou de geschiedenis verlopen zijn als Tony Banks zijn collega peter Gabriel begreep toen hij met het concept The Lamb Lies Down on Broadway aan kwam zetten.
Zou de samenwerking een vervolg krijgen, en zou Phil Collins de wat anonieme drummer blijven in plaats van de leadzanger.
Of zou het succes van zijn eerste solo album Face Value hem doen besluiten om Genesis te verlaten.
Hoe anders zou het zijn verlopen als Peter Gabriel zijn persoonlijke warboel in zijn hoofd had overwonnen, en gewoon in Genesis zou blijven zingen.
Solsbury Hill is natuurlijk een vrolijk huppelnummer, maar klinkt voor mij als een overwinningslied.
Er gaat zoveel positiviteit van uit, het lijkt dat toen Peter Gabriel deze geschreven had, dat hij klaar was om een solo album op te nemen.
Solsbury Hill is werelds, bijna tribal achtig, en toont door die vibe al de betrokkenheid met de aarde; iets waar hij zich later tot vervelends toe op zou richten.
Heel anders dan opener Moribund The Burgermeister, waar zijn stem behoorlijk wat raakvlakken heeft met zijn opvolger Phil Collins.
Een moeilijker nummer, en totaal niet toegankelijk te noemen.
Ook bij Modern Love valt mij de vergelijking op met Phil Collins, nooit geweten dat hun stemmen zo op elkaar lijken.
Humdrum is mooi; dromerige opbouw en vervolgens met een prima spannend vervolg komen.
Het lijkt veel langer te duren dan die kleine drieënhalve minuut; omdat er zoveel in gebeurd.
Waiting for the Big One is een niet helemaal pakkend bluesstuk en met het melige begrafenisnummer Excuse Me heb ik ook niet veel.
Ook het Alice Cooper meets Saturday Night Fever achtige Down the Dolce Vita weet mij niet te overtuigen.
Here Comes the Flood is dan wel weer een waardige afsluiter, maar ook niet veel meer dan dat.
Het Pink Floyd achtige gitaarstuk is daarvan het hoogtepunt.
Het debuut van Peter Gabriel wordt gered door Solsbury Hill, maar ik denk dat de verwachtingen in 1977 een heel stuk hoger lagen, zeker naar het door hem bepalende The Lamb Lies Down on Broadway, en een pauze van drie jaar.
Peter Gabriel heeft voor mij nog lang niet de vorm van So, die vind ik stukken beter.
Ik moet eens op zoek gaan naar Peter Gabriel 3, alleen al vanwege Biko en Games Without Frontiers.

Ik was in de eerste helft van de jaren zeventig behoorlijk fan van Genesis. Ik was niet blij met het plotselinge vertrek van Peter Gabriel want ze hadden in de loop van hun albums een steeds stijgende lijn te pakken. De teleurstelling werd verzacht door Trick of the Tail en Wind and Wuthering. Ik werd me er van bewust dat Steve Hackett wellicht nog belangrijker voor de band was dan Peter.

Toen het eerste soloalbum van Peter werd aangekondigd was ik ook erg benieuwd. En toen ik het hoorde was ik erg blij met zijn nieuwe muziek. Ook begreep ik nu beter waarom hij de band verliet. En hoewel er best verschil zit tussen de albums tot en met Us, vond ik ze allemaal prachtig.

Daarom vond ik het vreemd om vast te stellen dat ik ze de laatste 20 jaar zelden meer gedraaid heb. Dit in tegenstelling tot de Genesis albums die ik zeer regelmatig beluister. Ik begrijp niet wat mij daarin heeft tegengehouden. Dus is er maar één remedie: ze na al die jaren weer eens opnieuw beluisteren. En wellicht leidt dat tot een aanpassing van de sterren en kan ik ze ook nog op kwaliteitsvolgorde schikken.

Dus dit album om te beginnen. En mijn ervaring was wisselend. Morribund the Burgermeister en
Solsbury Hill staan nog altijd als een huis. En dat zelfde geldt voor Humdrum en Here Comes the Flood. Maar het rockende Modern Love valt na al die jaren toch een beetje door de mand. En de overige nummers zijn zeker niet slecht, maar ook niet echt goed.

Waar ik vroeger het hele album geweldig vond, zie ik nu een album waarin de beginnende solo-artiest zijn weg aan het zoeken is.

Nog een terzijde: op Robert Fripp - Exposure (1979) staat nog een versie van het door Peter gezongen Here Comes the Flood, die nog een stuk beter is.